zaterdag 31 december 2011

Oudjaar en nieuwjaar

Het jaar is bijna voorbij, 2011 heeft nog maar een aantal uren over. Zonder in details te treden was dit voor mij geen goed jaar. Ondanks wat lichtpuntjes (want helemaal kommer en kwel was het natuurlijk ook niet) komt 2011 toch in mijn rijtje ‘ontiegelijke rotjaren’ te staan.

Maar de laatste dag is aangebroken, vandaag is het 31 december. Een vreemde dag altijd. Opeens heb je het idee dat je lang op moet blijven, terwijl ik regelmatig in het weekend tot na twaalf uur opblijf, is het nu opeens een lange avond die voor me ligt. Vanwege het vuurwerk en de poezen ben ik lekker thuis. Ik heb geen zin in conferences van deze of gene, ik hoef het gezeur van anderen niet aan te horen. Ik ga me vermaken met ‘Dr Zhivago’,  niet de film maar de serie met Hans Matheson als Joeri Zhivago en Kyra Knightly als Lara. Het is voor mij een traditie om deze te zien in de kerstvakantie. Op de een of andere manier kan ik deze alleen bekijken in de winter. Ik heb het eens geprobeerd in de zomervakantie, maar dat past gewoon niet.  
Morgen is het 1 januari 2012. Goede voornemens? Niet echt. Ik heb een algemene:  ‘goed op mezelf passen’ en daar past eigenlijk alles wat ik van plan ben wel onder. Wordt dit een beter jaar? Ik hoop het van harte.
Voor iedereen: Gelukkig Nieuwjaar alvast en moge 2012 jullie alles brengen wat je ervan verwacht.

vrijdag 30 december 2011

A discovery of witches, Deborah Harkness

Dit boek, in het Nederlands vertaald als ‘Allerzielen’ is het eerste deel van wat een trilogie moet worden.

Diana Bishop is een Amerikaanse historica die een jaar aan de universiteit van Oxford onderzoek doet naar haar specialiteit, de alchemisten van de 17e eeuw. Op een dag komt er een manuscript mee in de stapel die ze had besteld, waar iets meer mee aan de hand blijkt te zijn. De tekst is magisch en Diana heeft geen keus, ze kan haar afkomst niet meer ontkennen. Diana stamt af van een lange lijn heksen maar door allerlei gebeurtenissen heeft ze haar hele leven geprobeerd om zonder magie te leven.

Maar nu is dit bijzondere boek opgedoken en allerlei andere heksen, maar ook vampiers en daemonen komen naar Oxford om te zien wat er in het boek staat. Het blijkt dat elke groep denkt dat in dit boek het geheim van hun afkomst staat en elke groep wil het boek hebben, desnoods met geweld. Gelukkig ontmoet Diana Matthew, een vampier die haar te hulp schiet. Samen proberen ze achter het geheim van het manuscript te komen, maar als ze verliefd worden blijkt dat daar ook nog een gevaar aan vast zit.

A discovery of witches is een lekker boek. De hoofdpersoon Diana is een pittige tante, maar niet zo dat ze er onaangenaam of onsympathiek van wordt, integendeel. Het boek is origineel en dat vind ik wel een prestatie, probeer nog maar iets origineels over heksen en vampiers te schrijven. Verder is het romantisch, bij vlagen grappig in de beschrijvingen, zonder dat het een soort slapstick wordt.

Het enige minpunt is dat Diana natuurlijk weer de meest machtige heks in de geschiedenis van de wereld moet zijn, met allerlei bijzondere krachten. Is het al niet bijzonder genoeg dat er een wereld bedacht is met mensen, vampieren, daemonen en heksen? Waarom moet het dan nog bijzonderder gemaakt worden? Ik vind dat altijd zo overdreven. Maar goed, dat is dan ook het enige minpunt. Ik heb me er erg met dit boek vermaakt en ik kijk uit naar het tweede deel dat als het goed is komend jaar uitkomt.

dinsdag 27 december 2011

De schim, Jo Nesbo

In november is het nieuwste boek van Jo Nesbo uitgekomen. In ‘De schim’ komt Harry Hole na 3 jaar terug uit Hongkong. Hij is clean en nuchter en heeft in Hongkong een soort leven opgebouwd. 

De reden dat hij terug komt is Oleg, de zoon van Rakel. De jongen is betrokken geraakt in het drugmilieu van Oslo en wordt beschuldigd van de moord op Gusto, een van zijn drugsmaatjes. 

Harry wil de zaak onderzoeken, al is hij geen politieman meer. Hij kan en wil niet geloven dat de jongen die hij ook een beetje als zijn eigen zoon beschouwde een moordenaar kan zijn.  

Al snel blijkt dat er in Oslo een nieuw soort drugs op de markt is en er een nieuwe organisatie is die de drugshandel in handen heeft. Deze organisatie wordt geleid door iemand die door niemand wordt gekend, iemand die door niemand gevonden wil worden. Harry gaat achter deze schim aan om erachter te komen wat er nu werkelijk is gebeurd, maar de Schim zit ook al achter hem aan.

Jo Nesbo is er opnieuw in geslaagd een heel spannend deel in de Harry Hole serie te schrijven. Het is fijn te zien dat Harry zichzelf weer een beetje op de rails heeft, al zorgen de waanzinnige risico’s die hij neemt ervoor dat dat ook weer in gevaar wordt gebracht. 

Het boek neemt je in grote vaart mee in de zaak die steeds verder ontrafeld wordt door Harry. En het net dat zich steeds verder sluit, om de Schim, maar ook om Harry. 

Ik raad aan dat als je aan dit boek begint, je ervoor zorgt dat je genoeg tijd hebt om het in één ruk uit te lezen, dit is geen boek dat je regelmatig weg wil leggen, je wilt weten hoe het afloopt. 

Het boek eindigt met een cliffhanger waar ik alleen maar van kan zeggen dat als Jo Nesbo dit niet oplost met het volgende boek, meneer Nesbo een probleem met mij zal krijgen.

zondag 25 december 2011

Zalig Kerstfeest

Als je de afgelopen weken hebt rondgekeken in de winkels, en dan vooral gisteren, de dag voor Kerst in de supermarkt, dan krijg je de indruk dat met Kerst het belangrijk is om zoveel mogelijk geld uit te geven.

Je moet volgens een heleboel mensen je huis vol zetten met kerstspullen (want dat is gezellig). Je boom moet elk jaar met de nieuwste ballen worden opgetuigd, het liefst ook elk jaar met een ander thema en allemaal bijpassende kleuren.
En tijdens Kerst zelf moet je ten eerste jezelf helemaal in het nieuw steken, ten tweede dure cadeaus geven en ten derde jezelf helemaal vol stoppen.

Ik zag in de supermarkt mensen met hoogopgestapelde karren vol gerookte zalm, hertenbiefstukken, rundercarpaccio, geitenkaassoesjes, pommes duchesses, zoute prieters en prutters en vele flessen vol sap, wijn en drank zich naar de kassa worstelen. Toen ik gisteren om acht uur in de ochtend naar de winkel ging om mijn boodschappen te doen zag ik al rijen mensen bij de slagers staan om van die enorme  schalen met  delicatessen op te halen. Ik zag één meneer met vier van die  schalen de deur uitlopen, hij kon  niet eens meer zien waar hij naar toe ging. En ik heb de indruk dat dat in deze tijd voor veel mensen geldt.

Veel mensen nemen in deze weken niet de tijd om de rust in zichzelf te zoeken, om aandacht te geven aan de dingen die echt belangrijk zijn. En omdat niemand erbij stil staat, denkt men al heel snel dat het gaat om dat geld uitgeven en dat het belangrijk is om die nieuwe kerstboom te hebben en die schaal met dure hapjes.

De vier weken voor Kerst worden de Advent genoemd. Vier weken die draaien om het wachten op de komst van het Kerstkindje. Vier weken die draaien om geduld, om stil staan bij je naaste. Het Kerstkindje is nu geboren, de Advent, de tijd van wachten is voorbij. Maar de noodzaak om stil te staan bij de basis en te zien wat echt belangrijk is, blijft.
Ik wens iedereen heel fijne dagen, vol rust en aandacht.
Zalig Kerstfeest!

vrijdag 23 december 2011

A year of living your yoga, Judith Lasatar

Van Judith Lasatar had ik al eerder eens ‘Living your yoga’ gekocht, een heerlijk boek vol wijze woorden over hoe je de lessen van yoga niet alleen beperkt tot die tijd dat je op de mat staat, maar ook gebruikt in je dagelijks leven. Daarop voortbordurend is er nu ‘A year of living your yoga’ een allerschattigst boekje vol yoga inspiratie.
Voor elke dag in het jaar heeft ze een aforisme en een oefening die erbij past. Soms is het een asana die je kunt doen op de mat die dag, vaker is het een oefening die dieper ingaat op het gezegde of een uitleg daarvan. Natuurlijk zijn het vaak dingen die je zelf ook kunt bedenken, maar helaas doe je dat niet, dit boekje is daarin net even een leuke herinnering ‘he, denk eraan dat..’ en wat dat ‘dat’ is, is voor iedereen (en voor elke dag) anders.
Om een voorbeeld te geven, voor vandaag (23 december) staat er (in erg losse vertaling van mij) ‘Wat zetten ze op jouw grafsteen, we missen haar zo veel, haar spieren waren zo los?’ Dat je een gevorderde asana kunt doen betekent alleen maar dat je een gevorderde asana kunt doen. Doe het vandaag eens rustig aan en bedenk dat asanas alleen maar een onderdeel van yoga zijn’.
Natuurlijk staan er ook wel heel erge open deuren in, en sommige dingen zijn gewoon niet zo relevant, maar al met al staat er wel veel waardevols in.
Het boekje is een mooi klein formaat, gebonden met mooi papier en een leeslint, dat werkt ook al inspirerend.

woensdag 21 december 2011

Willen en nodig hebben

Als je thuis je yoga oefent, dan heeft dat een aantal voordelen. Zo kun je oefenen wanneer en hoe lang je maar wilt. En je kunt de asanas doen waar je maar zin in hebt. En daarin zit ook een beetje het probleem. Niet alle oefeningen zijn even gemakkelijk en er zitten leuke en minder leuke bij.
Je kunt bij zelf oefenen natuurlijk goed voelen en kijken waar je lijf behoefte aan heeft, en je oefeningen daarop aanpassen,  maar klopt dat wel altijd? Je kunt jezelf vrij snel voor de gek houden en de moeilijke of minder leuke asanas gewoon skippen, onder het mom van; ‘Die zijn nu niet zo goed voor me, hier heb ik geen behoefte aan’. Zoals mijn yogaleraar uit Rotterdam die ik laatst sprak het zo mooi verwoordde: ‘Waar heb ik zin in en wat heb ik nodig?’
Ik heb een paar weken enorme last gehad van stijve spieren in rug, nek en schouders en heb mijn oefeningen daar op aangepast en dat is natuurlijk alleen maar verstandig. Maar nu dat een groot deel beter is geworden (dank zij de yoga) kan ik weer andere oefeningen doen. Om dan te blijven hangen in het bekende rijtje dat ik redelijk beheers is niet helemaal de bedoeling. Ik probeer dus bewust elke keer als ik de mat uitrol ook ten minste een oefening te proberen die ik moeilijk vind, en een nieuwe oefening. En elke keer kom ik daarin weer een stukje verder.

maandag 19 december 2011

De leesdip

Erg leuke nieuw ontdekte serie
Als iemand die veel leest, en ik denk dat ik meer lees dan de gemiddelde mens, overkomt me soms iets verschrikkelijks. Soms heb ik  namelijk een leesdip, een periode waarin ik weinig concentratie op kan brengen om te lezen en met een boek in mijn handen kan staan om het dan weer weg te zetten met het idee ‘Geen zin in’. 

Leesdips zijn altijd een beetje eng omdat je geen idee hebt hoe lang het kan duren, en wat als je leesdip maanden duurt? Ik neem al een boek mee als ik heen en weer naar de tandarts ga of bloed moet laten prikken, zodat ik in de wachtkamer tenminste kan lezen. Het vooruitzicht om niet te kunnen/willen lezen is niet fijn.

Gelukkig heb ik voor mezelf een goede oplossing waardoor ik meestal zo snel mogelijk weer van de leesdip afkom (of ‘er uit kom’ is misschien een betere manier om het te zeggen)

De oplossing is namelijk voor mij niet om minder te gaan lezen, ik moet de frequentie hetzelfde houden. De oplossing is de moeilijkheidsgraad van de boeken naar beneden halen.
Zo heb ik toen mijn opa overleed een maand lang alleen maar Agatha Christies gelezen en nu ik door omstandighden het concentratievermogen van een parkiet heb, ben ik al een week bezig met allerlei kinder- en jeugdboeken te herlezen.

Een klassieker die ik nog
herlees als ik 80 ben.
Ik heb oa. ‘Ronja de Roversdochter’, ‘De zevensprong’ en ‘Koning van Katoren’ gelezen en ik had twee nieuwe deeltjes van de serie ‘De grijze jager’ (boek 3 en 4) gekocht en gelezen.

Goede kinder- en jeugdboeken zijn voor een volwassene als gezellig tussendoortje te lezen, je hoeft er niet heel erg je hoofd bij te gebruiken, maar als het goed is dan geniet je er wel ontzettend van. ‘De negen levens’ van Diana Wynn Jones is nog altijd een van mijn favoriete boeken en ik herlees het regelmatig.

Dit weekend heb ik een boek van Stephen King gelezen en ga zo meteen aan ‘De citadel’ van A.J. Cronin beginnen, dus langzaamaan maak ik de overgang weer naar boeken voor volwassenen en hopelijk is de leesdip dan weer over. Maar voor ik aan John Irving begin zal ik voor de zekerheid toch eerst nog ‘Het geheime dagboek van Adrian Mole’ lezen, hoewel ik daar eigenlijk geen excuus voor nodig heb!

zondag 18 december 2011

Seneca

Wanneer je verstandig bent, vermeng je het ene met het andere: Hoop niet zonder twijfel, en twijfel niet zonder hoop.


Foto gemaakt door Ben Grissen
Seneca (Romeins schrijver en filosoof, 4 v. Chr- 65)

maandag 12 december 2011

Van seizoen tot seizoen, Sophie Dahl

Sophie Dahl heeft een nieuw kookboek, dat in september is uitgekomen; ‘Van seizoen tot seizoen, een jaar in recepten’.

Sophie is geen professionele kok, zoals de kritiek na haar vorige boek ‘Miss Dahls heerlijkheden’ luidde, maar die kritiek was niet helemaal eerlijk. Ze pretendeert dit ook helemaal niet te zijn. Zoals ze zelf in de inleiding van dit boek zegt; ‘ik ben een gulzige schrijfster die van koken houdt en daar verhaaltjes over op papier zet’.

Van seizoen tot seizoen’ is ingedeeld per seizoen en daartussen staan stukken waarin Sophie Dahl vertelt over de herinneringen die zij heeft aan dit jaargetijde of aan een bepaald soort gerecht dat hier heel goed bij past.

De hoofdstukken zijn verder ingedeeld met recepten voor ontbijt, lunch en diner, met achterin een apart hoofdstuk voor toetjes. De recepten zijn over het algemeen gemakkelijk te maken, hoewel er soms wat onbekende ingrediënten in voor komen, zoals arganolie, hoewel ze daarvan uitlegt wat het is en waar je het koopt.

Leuk vind ik het dat ze de recepten echt persoonlijk maakt door er allerlei herinneringen bij te vertellen. Zoals bij het recept voor Spaghetti Carbonara, het eerste recept dat ze ooit voor een jongen klaarmaakte, die daarna haar hart brak en waar op het einde bij staat: ‘hartezeer niet noodzakelijk’. 

Het boek is mooi gebonden (al zal er waarschijnlijk over een tijdje ook een paperback versie van uitkomen) en er staan prachtige foto’s in. Niet alleen van de meeste gerechten, maar ook van Sophie Dahl zelf die iets mengt, of prachtige keukenstillevens van mooie schalen, eieren, fruit en noem het maar op. 

Dit is geen kookboek voor iemand die ingewikkelde recepten wil met allerlei technieken, maar wel een goed kookboek voor iemand die ook wil proeven van een bepaalde sfeer en die geïnspireerd wil worden door simpele recepten die uitnodigen om te gaan koken. Een betere aanbeveling kun je een kookboek niet meegeven.

zondag 11 december 2011

Sint Anselmus van Canterbury

Nor do I seek to understand that I may believe, but I believe that I may understand. For this too I believe, that unless I first believe, I shall not understand.
Sint Anselmus van Canterbury, ca 1030-1109

zaterdag 10 december 2011

Opgeven

Het woord opgeven heeft meestal, voor de meeste mensen een negatieve betekenis. Opgeven betekent dat je ermee stopt omdat je iets niet wilde volhouden, daar te zwak of te lui voor was. Het is in ieder geval een fout in je karakter. Een echte vent/stoere meid zet door. Wie A zegt, moet B zeggen, dat soort zaken. (ik heb bijna de neiging om de VOC mentaliteit er weer even bij te halen)

Ik ben in de afgelopen tijd een aantal keren met iets gestopt, heb een aantal dingen dus ‘opgegeven’.  En ik vroeg me opeens af of dat wel zo erg is, is dat een teken dat ik dingen niet doorzet? En ik kwam tot de conclusie dat dat niet het geval is.
Waarom zou je energie besteden aan iets waar totaal geen toekomst in zit? Waarom zou je ergens mee doorgaan als je ergens doodongelukkig van wordt? Of het nu gaat om je werk, je relatie of om andere zaken. En als je iets doet voor je plezier en je merkt dat het je geen plezier oplevert, waarom zou je er dan in hemelsnaam mee door moeten gaan?

Om niet als ‘opgever’ door mensen gezien te worden? Wat een onzin! Ik probeer iets en als ik merk dat het niet werkt, stop ik daarmee en zoek ik iets dat wél werkt.

Ik ga ervoor pleiten dat mensen die opgeven niet worden gezien als zwak, of lui, of types die de gemakkelijke uitweg zien, maar juist als de verstandige mensen. De mensen die weten wanneer iets vergeefse moeite is, wanneer iets geen haalbare kaart is en je moet stoppen. Ergens mee door gaan alleen omdat het ‘zo hoort’ heeft ook zo weinig zin en B zeggen heeft alleen nut als A een goede stap was.

Dus stop af en toe om te zien of het nog werkt, en als het niet goed is, heb de moed te stoppen.
Durf op te geven.

vrijdag 9 december 2011

The scarlet and the black (1983)

Het is 1943 in Rome. De Duitsers hebben de stad ingenomen en het Vaticaan zit in de moeilijke positie dat ze neutraal wil blijven, ondanks de bezetting van de stad.
Hugh O’Flaherty, gespeeld door Gregory Peck, is een van de priesters die veel contacten heeft met de mensen buiten het Vaticaan en hij raakt betrokken bij de ontsnapte krijgsgevangenen, die hopen in het neutrale Vaticaan een schuilplaats te vinden. Hij schakelt de mensen die hij kent in om die schuilplaatsen te vinden door heel Rome heen, onder het oog van de Duitsers.
Maar het stopt niet bij de krijgsgevangenen. Als de Gestapo de Joodse gemeenschap in Rome opdraagt om met zoveel kilo goud op de proppen te komen om hun veiligheid te garanderen, is het Vader O’Flaherty die begint met de inzameling, waar uiteindelijk alle parochies aan meedoen. Er vormt zich een verzetsgroep bestaande uit geestelijken en burgers, die op allerlei manieren de Duitsers proberen te omzeilen.

Kolonel Kappler van de Gestapo, gespeeld door Christopher Plummer, wordt gek van monsignieur O’Flaherty, want door zijn officiële functie in het Vaticaan heeft hij diplomatieke status. Tot het uiterste getergd laat kolonel Kappler weten dat als de priester buiten het Vaticaan wordt gezien, hij zal worden neergeschoten. Dan begint een kat en muis spel, waarin O’Flaherty al zijn inventiviteit nodig heeft om Kappler te slim af te zijn, terwijl de geallieerden steeds dichterbij komen.

Ik heb deze film ooit gezien toen ik nog heel jong was, en kwam deze bij toeval weer op Amazon tegen. Het grappige was dat ik me sommige scènes nog precies herinnerde. Bijvoorbeeld de scene waarin kolonel Kappler scherpschutters rond het St. Pietersplein heeft geplaatst en wacht tot O’Flaherty over de witte lijn stapt die de grens van het Vaticaan aangeeft, terwijl de priester langs de lijn loopt en alleen maar glimlacht naar de kolonel die steeds woester wordt. Blijkbaar heeft deze film toen behoorlijk veel indruk gemaakt. En gelukkig viel de film bij opnieuw zien niet tegen. Natuurlijk merk je dat de film uit 1983 komt, maar het is zeker geen saaie of langdradige film, integendeel. Ik vond het spannend om te zien en opnieuw heel indrukwekkend. Het einde is mooi en ontroerend en hoopgevend.
De film is gebaseerd op het boek dat geschreven is over de echte Hugh O’Flaherty en wetend dat deze film gaat over echt gebeurde situaties maakt het nog mooier. Voeg daarbij prachtige rollen van Gregory Peck, Christopher Plummer en sir John Gielgud als paus Pius XII en dan heb je een perfecte film, zeker voor stormachtige dagen zoals deze.

woensdag 7 december 2011

Geen Italiaanse les meer...

Ik was in september begonnen met de Italiaanse les bij de volksuniversiteit. Een paar jaar geleden heb ik al een schriftelijke cursus gedaan, maar ik dacht dat ik het prettiger zou vinden met een docent erbij. De volksuniversiteit leek een fijne oplossing. Helaas bleek de werkelijkheid voor mij een beetje anders.

Ik zal eerlijk zijn, zelf docent zijn helpt niet als je de les bij iemand anders volgt. Je ziet van alles en denkt ‘gut, dit zou ik anders doen.’ Nu kon ik daar nog overheen stappen, als er maar een beetje tempo gemaakt zou worden. Helaas is zo’n les een gemiddelde en voor mij lag dit gemiddelde erg laag. Zes hoofdstukken doen in 24 lessen is natuurlijk niet veel en misschien had ik dit van tevoren kunnen bedenken, maar ik merkte het pas tijdens de lessen. 

Als je tien minuten krijgt voor een oefening waar ik er één voor nodig heb, als ik dan de volgende drie oefeningen ook maar vast maak en dan nog om me heen mensen met de eerste oefening bezig zie, ja, dan verveel ik me. En dat had ik nooit verwacht, dat ik me zo ontzettend zou vervelen in de les Italiaans. Zo erg dat ik volkomen chagrijnig de les uitkwam de laatste twee keren en toen besloot dat ik mijn tijd beter kan besteden. Het boek bevalt me goed en daar kan ik heel goed zelf mee aan de slag. Het is jammer van het betaalde lesgeld, maar goed, ik ben wel weer een ervaring rijker.

maandag 5 december 2011

Vladimir Poetin, Peter d'Hamecourt

Gisteren waren er parlementsverkiezingen in Rusland en in maart zullen er verkiezingen zijn voor het presidentschap. De partij van Poetin heeft na de verkiezingen van gisteren flink verloren en heeft weliswaar nog een meerderheid, maar geen handige tweederde meerderheid meer. De kans is groot dat de partij een nieuwe naam krijgt of dat er een nieuwe partij komt, waarschijnlijk met dezelfde mensen. De kans dat dit het einde van Medvedev’s carrière is, is wel groot.
 
In de verkiezingen van 2012 zal Vladimir Vladimirovitsj Poetin hoogstwaarschijnlijk opnieuw president worden. De wet is ondertussen aangepast, en een termijn voor een president is nu zes jaar, waarmee Poetin tot 2024 aan de macht kan blijven. We zullen de naam Vladimir Poetin dus nog heel vaak tegenkomen.
 
Daarom nu de bespreking van het boek van Peter d’Hamecourt dat vorige maand is verschenen. In ‘Vladimir Poetin, het koningsdrama’ geeft Peter d’Hamecourt inzicht in wie Vladimir Poetin is en waar hij voor staat. Dat is nog niet zo heel gemakkelijk. Want heel duidelijk is de politiek van Poetin niet. Stabiliteit, daar staat zijn partij voor, maar hoe willen ze dat bereiken? Dat weet niemand, zelfs niet nadat ze al jaren aan de macht zijn. Mensen die op Poetin stemmen zeggen zelf ook vaak dat het is omdat hij hen het beste leek, of omdat ze geen idee hebben op wie ze anders moeten stemmen. De president (en dan bedoel ik Poetin) is niet zo heel erg voor transparantie, of duidelijkheid en teveel kritische vragen vindt hij ook vervelend. Veel zaken worden door hem bestempeld als ‘bred’, wartaal. En als de president dat zegt, dan heeft niemand het er nog over.
 
Crisissen zijn er genoeg geweest in Rusland in de afgelopen jaren, oa. het zinken van de onderzeeër de Koersk, de gijzelingen door terroristen van het theater in Moskou en de school in Breslan. Geen van deze zijn tot een erg goed einde gekomen. Maar ook hier is het in geen geval duidelijk hoe de situatie precies is geweest. De officiële media geven duidelijke en overzichtelijke verslagen die vooral heel positief zijn. Bij de parlementsverkiezingen in december 2003 ging het vooral over de lievelingslabrador van Vladimir die puppies had gekregen. Tegenstanders en kritische geluiden krijgen weinig kans.
 
Vladimir Poetin is geboren in St. Petersburg in 1952, toen het nog Leningrad heette. Hij is een redelijk goede student en meldt zich al snel aan bij de KGB om daar te werken, iets waar hij altijd van heeft gedroomd. Hij krijgt een buitenlandse post, in Oost- Duitsland en is gestationeerd in Dresden. Als de Sovjet Unie uiteen valt, is het even zoeken welke richting hij op wil, maar al snel kan hij gevonden worden in de entourage van Boris Jeltsin, waar hij een steeds grotere rol speelt. In 2000 wordt hij president en in 2004 wordt hij herkozen. In 2008 heeft hij twee termijnen gehad, en doet hij een stapje terug om premier te worden.

Poetin wordt door veel Russen gezien als de ideale man, hij drinkt niet en is heel sportief en wordt op allerlei manieren als heroïsch (branden blussend, helikopters besturend etc) voorgesteld. Mensen die Vladimir Poetin voor het eerst spreken zijn onder de indruk van zijn vriendelijkheid, hij weet mensen voor zich te winnen. Wereldleiders prijzen hem en roemen hem. Die gloedvolle lof is in de loop van de jaren een beetje minder geworden. Het is duidelijk dat Poetin de beloftes van democratie niet helemaal waar kan maken. Corruptie zou worden aangepakt, en de levensstandaard zou stijgen. De lonen zijn gestegen, maar de inflatie is harder gestegen, dus veel schieten de Russen er niet mee op. Een van de rijkste zakenmannen is aangepakt, maar waarschijnlijk meer omdat hij erg kritisch kwam te staan tegenover de regering dan om de corruptie te bestrijden.

Peter d’Hamecourt staat erg kritisch tegenover Poetin en dat is goed te merken. Ondanks dat vond ik het een heel leesbaar boek en interessant. Vladimir Poetin vind ik vrij fascinerend en elk boek dat inzicht geeft (probeert te geven) in deze complexe man is er één.

zondag 4 december 2011

Thomas van Aquino (1225-1274)

Als de kennis niet toereikend is, neemt de liefde het over.

Vensterbank in Venetie, foto door mij gemaakt in 2011

zaterdag 3 december 2011

Weblog, de laatste stand van zaken

Sinds 23 augustus jl. is weblog (met of zonder streepje) uit de lucht. Een migratie die 24 uur zou duren, maar nu al 3 ½ maand duurt. Want nog altijd is het daar niet in orde. Ik heb met enige moeite een nieuwe inlogcode kunnen krijgen en heb ten eerste mijn oude berichten daar gewist en ten tweede alleen een verhuisbericht laten staan.
Dit weblog, op deze plek bij blogspot, bestaat nu 3 maanden. En ik ben erg, erg tevreden. Ik vind de lijstjes die je aan beide zijkanten kunt maken leuk en de mogelijkheden die ik hiermee heb.
Ik merk op Google dat verschillende van mijn berichten alweer in de eerste pagina’s te vinden zijn bij verschillende zoekopdrachten. Ik heb in deze drie maanden 2110 bezoekers gehad, dat zijn er gemiddeld 22 per dag. Iets waar ik erg trots op ben, want dat zijn heus niet alleen familie en vrienden.
Kortom, ik ga hier door, en hoewel ik het jammer vind dat ik sommige reacties van mensen niet mee heb kunnen nemen bij het overzetten van mijn berichten, merk ik dat mijn blog toch weer gevonden wordt en dat ook de reacties komen, ook van mensen die ik niet ken, maar die bij toeval op mijn blog zijn terecht gekomen. Erg leuk.
Ik blog fijn verder.
(afbeelding heb ik gehaald van http://www.uitwijkpost.nl/ Als ik het weg moet halen, laat het me maar weten)

vrijdag 2 december 2011

Romanzo criminale, Giancarlo de Cataldo

In ‘Romanzo Criminale’ van Giancarlo de Cataldo speelt het verhaal zich af eind jaren 70 en begin jaren tachtig. Toen kwam er een nieuwe bende op in Rome, een bende die als doel had om voor het eerst heel Rome onder de duim te krijgen. De drugs, het gokken en andere criminele activiteiten. 

De Libanees, de Kille en Dandy komen elkaar tegen en besluiten het plan van de Libanees om baron Rosellini te kidnappen uit te voeren. Hiermee krijgen ze een startkapitaal om op die manier een voet tussen de deur te krijgen in Rome. 

De Libanees heeft het charisma, de Kille de hersens en de het koelste hart en Dandy heeft de ambitie. Samen met Arendsoog, de Buffel, de Buffoni broertjes, Dertig Zilverlingen, de Rat en vele, vele anderen krijgen ze Rome eronder. 

Maar als je groter wordt, wordt je opgemerkt en voor ze het weten komen de Maffia en de Camorra langs en zelfs de geheime dienst kan ze ergens voor gebruiken en vraagt zelfs hun hulp als de politicus Aldo Moro wordt ontvoerd. De ‘bende van Magliana’ staat aan de top en waant zich ontastbaar.

Maar langzamerhand gaat het mis. De Libanees krijgt het steeds hoger in de bol en ziet overal complotten. De Kille heeft er genoeg van en wil een nieuw leven beginnen met zijn Roberta, en Dandy wil zijn Patrizia en eigenlijk verder alles wat hij maar kan bedenken. Achterdocht en verschillende ideeën zorgen ervoor dat ze steeds verder uit elkaar drijven.

Ondertussen ziet commissaris Nicola Scialoja de patronen van de verschillende misdaden en hij beseft in welke richtingen de bende zich allemaal vertakt. Helaas krijgt hij bij zijn superieuren weinig gehoor, omdat de bende de bescherming geniet van de geheime dienst, en allerlei corrupte personen binnen het justitiële apparaat. Dat Scialoja ondertussen verliefd is geworden op Patrizia, helpt ook niet mee.

Toch geeft hij niet op en op het einde is de bende nog maar een schim van zichzelf en heeft Scialoja een stap genomen die hem in het centrum van de macht plaatst.

Het is boek is al eerder uitgebracht onder de titel ‘De bende van Magliana’, maar is nu opnieuw uitgebracht voor 15 euro. Het is een heerlijk boek, waar je even in moet komen door de vele personages die erin voorkomen. Maar je leert ze heel goed kennen. Het boek verveelt ook geen moment.

Het boek is ook verfilmd, met de regie van de geweldige Michele Placido, die velen van ons zullen kennen als commissario Corrado Cattani uit de serie La Piovra, (De octopus). De film gaat ongelofelijk snel en je blijft op het puntje van je stoel zitten omdat je niets kunt missen.

En na de film kwam de serie, die nog spannender was. In seizoen 1 gaat het tot aan de dood van de Libanees (ongeveer de helft van het boek), seizoen 2 vertelt de rest van het verhaal. Was de film al heel goed, de serie is nog beter, maar dat is logisch, in de serie hebben ze 2x12 afleveringen om het verhaal te vertellen. Het enige dat lastig was dat de vertalers van de serie sommige bijnamen anders hadden vertaald dan in het boek of zelfs onvertaald hadden gelaten, waardoor het voor mij soms even lastig was om in het begin te weten wie wie was.

De acteurs die Freddo (de Kille)  en de Libanees speelden waren absoluut subliem, je ziet de Libanees langzaam de afgrond ingaan en je voelt voor Freddo, die toch niet zo heel kil blijkt te zijn, maar vooral een ander leven wil. En je weet ook bij beiden dat het nooit goed zal gaan.

Er zit een enorme vaart in, maar ook humor, ik heb bij sommige stukken, zowel in het boek als in de serie, hardop gelachen.
Voor iedereen de van Italiaanse misdaadromans houdt, en spannende Italiaanse films en series!  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...