woensdag 28 maart 2012

Zaaien in een broeikasje

Het balkon is op orde en ik kon ook weer gaan nadenken over mijn moestuintje. Nou ja, mijn moestuintje in potten.
Vorig jaar heb ik een eerste poging gedaan om groente te kweken op mijn balkon. Ik had paprika, courgette, tomaten en boontjes gezaaid. De paprika en tomaten waren van die combinatienatie potten van de AH, met pot, aarde en zaadjes. Helaas zijn die zijn nooit verder gekomen dan sprietjes van 4 centimeter, en de courgettes hebben prachtig gebloeid, maar er kwamen nooit courgettes aan. Dat was dus een mislukt experiment.
Wel goed gelukt waren de bonen, waar ook nog echt bonen vanaf kwamen (en lékkere boontjes). Dit jaar wil ik dan ook de bonen op dezelfde manier doen als vorig jaar. Half  mei zaai ik die in de grote pot waarin ze (na uitdunnen) ook blijven staan.
De andere soorten groente wil ik op een andere manier doen. Ik heb zaadjes gekocht bij het tuincentrum van balkontomaten, paprika en Russische dragon. (Ik geef toe, die laatste heb ik gekocht om de naam J).
Ik heb ook zo’n klein broeikasje gekocht. Ik vind kassen altijd erg leuk, maar zelfs de kleine zijn te groot voor op mijn balkon. Bij Ranzijn heb ik een soort mini-mini-kas gevonden, klein genoeg om hier op de vensterbank  te kunnen staan. Drie bakjes gevuld met aarde en de zaadjes. En hoewel het een beetje stapelen is, staan die bakjes nu in het kasje en het kasje staat in de zon. (Ik kwam er later achter dat ik ook van die plastic bekertjes had kunnen gebruiken, dat  was misschien handiger geweest, maar goed, dat doe ik dan een volgende keer.)  
Ik hoop dat er op deze manier iets meer resultaat is en dat ik wat meer vruchten kan plukken dan vorig jaar. Nu begint elke dag het kijken of ik al groene of witte puntjes zie, spannend hoor.

dinsdag 27 maart 2012

Een lenteklaar balkon

Het heerlijk weer van de afgelopen tijd zorgt ervoor dat ik nog maar één ding wil doen: mijn balkons lenteklaar maken.
Het achterbalkon had ik een paar weken geleden al weer eens geboend, omdat de groene aanslag daar nogal hardnekkig is. Het voorbalkon hoeft niet geboend te worden, maar zag er wel kaal uit met alleen maar lege potten.

Het voorbalkon
Gisteren ben ik naar het tuincentrum gegaan en mocht ik van mezelf plantjes kopen. Het probleem is dat ik heel vrolijk word van plantjes kopen, maar ook heel hebberig. Dat werd een beetje schrikken bij de kassa, maar ik troost mezelf met de gedachte dat ik met sommige dingen wel heel lang doe. Ik heb namelijk ook nieuw paar laarzen gevonden om mee op het balkon te werken. Misschien is het heel overdreven om voor op je balkon aparte schoenen te willen hebben, maar met deze laarzen is het geen probleem als ze nat of vies worden! En ze zijn leuk.  Mijn geliefde tuinboek er weer bij gepakt en ik was helemaal klaar om alles op orde te maken.

Mijn nieuwe laarzen en mijn lievelingstuinboek.
De plantjes uitgepakt en het grote ‘waar komt wat gepuzzel’ kan beginnen.
Op het achterbalkon wil ik niet teveel hebben, maar de vergeet-mij-nietjes en de kleine blauwe dingetjes ernaast staan nu heel lief. Ik vrees echter dat de Jasmijn de winter niet heeft overleefd dus ik geef die nog even de kans, maar dan ruim ik die plant op.


Het achterbalkon met nieuwe plantjes. De dode Jasmijn staat niet op de foto

Het voorbalkon heeft nu de kruiden gekregen en de viooltjes en nog wat losse plantjes zoals een hebe en een margriet. De kruiden op het voorbalkon hebben is een verbetering, want ik heb er meer zicht op dan wanneer ze achter staan én de andere gekweekte groenten komen ook weer hier te staan. Zover is het nog niet, dat moet nog groeien, maar dat is wel iets om naar uit te kijken. Tot die tijd geniet ik van de plantjes die er nu staan. Voor mij is de lente echt begonnen.
De lege potten rechts worden later de 'moestuin' maar dat komt later.





maandag 26 maart 2012

De Poetinshow, Kysia Hekster

In maart van dit jaar is Poetin weer gekozen tot president van Rusland (een uitslag waar niemand over heeft getwijfeld, denk ik) en hij zal waarschijnlijk tot 2024 aan de macht blijven. Er zijn verschillende boeken over hem verschenen, zo heb ik laatst nog het boek van Peter d’Hamecourt besproken, en een van de nieuwste boeken over hem is ‘De Poetinshow’ van Kysia Hekster, correspondente voor de NOS in Rusland.
‘De Poetinshow’ vertelt over het Rusland van nu, een land waarin de gezondheidszorg naatje is met schimmel op de muren van de operatiekamers, een land waarin de politie zo weinig verdient dat de agenten wel corrupt móeten zijn, waar xenofobie geen schande is en waar de oppositie niets voorstelt.
Grote evenementen als de wereldkampioenschappen voetbal en de winterspelen zijn naar Rusland gehaald. Poetin kan het zich niet veroorloven om deze niet goed te laten verlopen, maar de vraag is hoe het mogelijk is om ze wél goed te laten verlopen in een land dat een heel beperkte economie heeft en waar sport sinds de Sovjet tijd weinig tijd en aandacht meer heeft gekregen.

Rusland is ook een land dat zich graag weer sterk wil voelen na de afgang en de vernederingen van de jaren ’90, met een economie die instortte en een president die altijd dronken was. Poetin is voor veel Russen de man die dat kan bereiken. Hij is serieus (dat hij zo weinig lacht is voor ons een minpunt, voor de Russen een pluspunt) hij is een echte man en hij is als het ware getrouwd met Rusland (zijn vrouw speelt niet echt een rol in het openbare leven)

Poetin doet er alles aan dat imago in stand te houden. De hoofdredacteuren van de journaals komen elke week op de thee en krijgen dan te horen waar ze die week aandacht aan moeten besteden. Meestal zijn dat optredens van Poetin.

Poetin laat zichzelf filmen als hij krachtdadig problemen oplost, zoals bosbranden blussen of een directie van een failliete fabriek aanspreken. Ook is er regelmatig het vragenuurtje op tv waarin de president vragen van het publiek beantwoord.

De televisie is behoorlijk gereguleerd, maar de andere media zijn niet zo sterk gecontroleerd. Poetin zelf heeft geen belangstelling voor het internet, maar ook kranten en radio kunnen in principe met veel wegkomen. Natuurlijk moeten journalisten wel oppassen dat ze ook weer niet al te specifiek zijn in hun beschuldigingen over bijvoorbeeld corruptie.

De bevolking weet zelf heel goed dat de optredens van Poetin geregisseerd zijn, maar velen voelen toch ook dat er geen goed alternatief is. Hopelijk is Poetin in staat om de komende jaren waarin hij aan de macht zal zijn Rusland uit het economische dal te trekken en de grote problemen waarmee het land kampt op zoveel gebieden aan te pakken. De tijd zal het ons leren.

De Poetinshow’ is een heel prettig leesbaar boek, vol voorbeelden en anekdotes. Het geeft een goed beeld van het Rusland van nu en de rol die Poetin speelt. Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in Rusland.

zaterdag 24 maart 2012

Steve McQueen 1930-1980

Ter ere van Steve McQueen, die, als hij nog zou hebben geleefd, vandaag 82 zou zijn geworden.

vrijdag 23 maart 2012

'Stalin in de zon'

In mijn derde klas vwo ben ik bezig met het onderwerp 'De Russische Revolutie' en de periode daarna in Rusland, met Lenin en Stalin. Gisteren heb ik die arme kinderen het verschil tussen oorlogscommunisme en de Nieuwe Economische Politiek moeten uitleggen. Iets dat voor mij nog best heel interessant is, maar voor de gemiddelde vijftienjarige niet. En dat begrijp ik wel.

Het mooie weer helpt ook niet mee om de concentratie te bevorderen, steeds werpen ze verlangde blikken naar buiten, om dan door mij weer tot de orde geroepen te worden met uitleg over vijfjarenplannen en collectivisatie en het verschil tussen sovchozes en kolchozes.

Vandaag kwam daar ook nog eens de examenstunt bij. De eindexamenleerlingen hadden zich erg uitgesloofd en hoewel het geen erg spectaculaire stunt was, heb ik vervelendere meegemaakt, dus ik klaagde niet. Een watergevecht was met dit mooie weer ook geen straf. De examenstunt is echter wel een probleem als je het uur erna weer les moet geven, want de concentratie is dan helemaal over.

Ik had echter de oplossing gevonden. De leerlingen hadden informatie moeten meenemen over Lenin of Stalin en moesten daar onder andere een tijdbalk en een woordweb van maken, en er moest een biografie van één van de twee komen. En het leuke was: de opdracht mocht buiten gemaakt worden. Ik had hier wel een paar strenge voorwaarden aan verbonden, ik wilde namelijk geen toestanden krijgen met gillende leerlingen die de lessen voor anderen verstoorden, leerlingen die 'm smeerden naar de dichtbij gelegen AH of een rommel van papier na afloop.

En het ging perfect! De leerlingen hebben het hele uur superhard en serieus gewerkt, lekker zittend aan de waterkant in de zon of de schaduw. Ik zat erbij en af en toe kwamen ze me iets vragen om dan weer hard verder te werken. Ik heb ze dan ook gezegd dat ik zo tevreden was dat het voor herhaling vatbaar is. 'Stalin in de zon' zoals ik het had gedoopt, was een succes en zal zeker wat vervolgen krijgen.

maandag 19 maart 2012

Een eerste liefde in Parijs, Paula McLain

Ernest Hemingway is één van de meest tot de verbeelding sprekende schrijvers van de 20e eeuw. Jager op groot wild, fan van stierenvechten, poezenliefhebber en  verslaggever in de Spaanse Burgeroorlog. 

Maar over zijn jonge jaren weten we wat minder. Wie was Ernest Hemingway vóór hij een bekende schrijver en avonturier werd?

In ‘Een eerste liefde in Parijs’ vertelt Paula McLain het verhaal van die tijd en van Hemingway’s eerste huwelijk. In 1921 trouwt hij met Hadley Richardson. Zij is dan 28, hij is 22. Hadley is ontzettend beschermd opgevoed en maakt kennis met Ernest als zij op bezoek gaat bij een vriendin in Chicago. 

Ernest heeft grootste toekomstplannen. Hij wil schrijver worden, hoewel tot nu toe al zijn verhalen zijn afgewezen. Hadley raakt overdonderd door de intensiteit van Ernest en als ze teruggaat naar St. Louis begint hij haar te schrijven, soms twee of drie brieven per dag. 

Dit gaat een paar maanden door, tot ze besluiten om te trouwen. Door een erfenis van Hadley zijn ze in staat om naar Parijs te gaan, waar Ernest zich aan het schrijven zal wijden. Hij is correspondent voor een krant en zal regelmatig op pad moeten om artikelen te schrijven.

In Parijs wonen ze eerst in een verschrikkelijke buurt, maar Ernest kan tenminste werken. Hij huurt een klein kamertje waar hij zich volledig kan concentreren en daar kan hij schrijven. Naarmate Ernest meer kennis maakt met de verschillende schrijvers in Parijs, zal hij steeds meer  op hen gaan lijken en bijvoorbeeld ook in cafés schrijven. Hij schrijft korte verhalen, maar wil een roman schrijven.

Ernest en Hadley maken kennis met de verschillende schrijvers en kunstenaars die in de jaren ’20 in Parijs zijn. Mensen als Gertrude Stein of Ezra Pound. De groep mensen die door Gertrude Stein de ‘lost generation’ genoemd wordt. Een groep die veel alcohol, absint, opium en zelfs cocaïne gebruikt. Er wordt ook veel geschreven en enorm veel gepraat. De leden van deze groep willen vooral niet burgerlijk zijn en de nieuwe wereld die is ontstaan na het eindigen van de Eerste Wereldoorlog ten volle beleven. Alle oude normen en waarden worden overboord gezet.

Ernest wordt gegrepen door deze mensen die hij bewondert en die op hun beurt zijn talent bewonderen. Hadley is hier wat minder mee bezig. Zo heeft ze uiteindelijk wel haar haar kort laten knippen, naar de nieuwe mode, maar vind dat eigenlijk niet mooi. Ze is voorzichtig, waar Ernest onbesuisd is.
Hadley Richardson en Ernest Hemingway

Tijdens zijn reizen door Spanje wordt Hemingway gegrepen door de stierenraces in Pamplona en het stierenvechten en hij zal hier zijn hele leven door gefascineerd blijven.

Hadley komt erachter dat ze een kind verwacht en Ernest is hier in de eerste instantie niet blij mee. Hij denkt niet dat hij dat aankan en hij denkt dat en kind teveel in de weg zal zitten bij het schrijven. Ze gaan naar Toronto om dar in een ziekenhuis te bevallen en Ernest neemt een baan als journalist aan om brood op de plank te brengen. 

Een jaar later kunnen ze terug naar Parijs, waar Hemingway ernst zal maken met zijn ‘echte werk’. Zijn eerste boeken worden uitgegeven. 

Langzaam komen er scheuren in de vriendenclub, mensen worden verliefd op elkaar, of juist op anderen. Hemingway stoot mensen voor het hoofd en tijdens een reis naar Spanje komen de breuken aan het licht. Hemingway zal deze gebeurtenissen in zijn nieuwe boek gebruiken.

Ondertussen is Pauline Pfeiffer in Parijs aangekomen, en zij komt in het kringetje van de ‘lost generation’ terecht. Zij heeft een goed stel hersens, past precies bij de nieuwe generatie wat ideeën en uiterlijk betreft en maakt indruk op Hemingway doordat ze verstand heeft van boeken en literatuur. 

Ze raakt bevriend met Hadley, maar krijgt een verhouding met Hemingway. Ernest ziet het eerst nog wel zitten om à la Ezra Pound met zijn vrouw en minnares in één huis te gaan wonen, maar als Hadley achter de affaire komt weigert ze hiermee akkoord te gaan. De moeizame driehoeksverhouding sleept zich een tijdje voort, maar uiteindelijk zullen Hadley en Ernest scheiden.

In 1927 trouwt Hemingway met Pauline en krijgt met haar twee kinderen, voor hij haar verlaat voor Martha Gellhorn en haar zal hij uiteindelijk verlaten voor zijn vierde vrouw. In 1961 pleegt Hemingway zelfmoord, net zoals zijn vader, broer en zus hebben gedaan.
Hadley zal ook opnieuw trouwen en met deze man gelukkig oud worden.

Ik vond ‘Een eerste liefde in Parijs’ prachtig om te lezen. Hemingway fascineert me en dit boek geeft een stukje van de puzzel. Over zijn eerste vrouw wist ik niets, maar ik vond haar vanaf het begin sympathiek. 

Ik vond de schrijfstijl van Paula McLain mooi. Sober, zonder grootste uitwijdingen, maar wel heel helder. De verhouding tussen Hemingway en Hadley wordt in soms heel kleine stukjes duidelijk en je merkt dat het langzaam steeds moeilijker wordt voor deze twee om hun huwelijk in stand te houden.

Ik vond het ook heel interessant om te lezen over Parijs in de jaren ’20 en de kunstenaars die er toen woonden en werkten. Al kwamen ze uiteindelijk wel als een vrij vervelend stelletje op me over, met vrij lege levens vol alcohol en rare verhoudingen.

Ik kreeg na het lezen van dit boek niet de neiging om meteen ook naar Parijs te vertrekken, of naar Pamplona, maar wel om meer over Hemingway te lezen.

zondag 18 maart 2012

Franciscus van Assisi (1181-1226)

Want als we geven, zullen we ontvangen.
Fontein op het Piazza Navona, Rome
Foto door mij gemaakt in 2011

zaterdag 17 maart 2012

Sint Patrick

De Heilige Patrick, of Patricius zoals wij hem in het Nederlands noemen, is hier in Nederland niet zo heel erg bekend. Hij is namelijk de nationale heilige van Ierland. Hij leefde in de vijfde eeuw en heeft het Christendom naar Ierland gebracht.
Zeventien maart is zijn feestdag en overal waar Ieren zijn wordt dit gevierd. In een stad als Boston met zoveel Ierse wortels zijn er bijvoorbeeld optochten.
Ondanks dat hij voor ons zo onbekend is, heb ik een zwak voor hem. Over Patrick gaan namelijk een aantal verhalen. Zo zou hij ervoor hebben gezorgd dat de slangen Ierland verlieten, de verklaring voor het feit dat er nu in Ierland geen slangen zijn. Dit verhaal gaat er waarschijnlijk over dat het Christendom dat Patrick meebracht het oude geloof van de Druiden verdreef, een van de symbolen voor de Druiden is de slang.
Een ander verhaal gaat erover dat Patrick probeerde de Heilige Drieëenheid uit te leggen aan de Ieren en als hulpmiddel daarbij het klavertje gebruikte. Drie afzonderlijke blaadjes, die toch een eenheid vormen. Beter kun je het niet uitleggen. En hoewel dit verhaal waarschijnlijk niet waar is, vind ik het wel een heel leuk verhaal. Bovendien is Patrick hier gewoon een goede onderwijzer die probeert aanschouwelijk onderwijs te geven, een voorbeeld dus voor elke docent.

vrijdag 16 maart 2012

De Stockholm trilogie, Jens Lapidus

Uit Zweden komen behalve leuke meubels, ook leuke schrijvers. Bijna de hele wereld heeft de Millennium trilogie van Stieg Larsson gelezen, dan wel één van de verfilmingen gezien. In één adem wordt vaak de Stockholm trilogie van Jens Lapidus genoemd. Echt veel gemeen hebben deze boeken echter niet, behalve dan dat ze een trilogie vormen en zich in Stockholm afspelen.
De trilogie van Jens Lapidus bestaat uit ‘Snel geld’, ‘Bloedlink’ en ‘Val dood’. De laatste is net uitgekomen.
In deze boeken zijn de hoofdpersonen de criminelen.

In het eerste boek ‘Snel geld ('Snabba cash' zoals de Zweedse titel luidt), maken we kennis met Jorge die drugs dealt en uiteindelijk even de held van crimineel Zweden wordt als hij uit de gevangenis weet te ontsnappen. Verder is er JW, een wannabe kakker die hoopt de betere kringen van Zweden binnen te komen en dit doet door zich in te laten met de drugshandel op hoog niveau, maar hij probeert er ook achter te komen wie zijn zus heeft vermoord. En we leven mee met Mrado, een Joegoslaaf die de voogdij over zijn dochtertje probeert te krijgen en het aan de stok krijgt met Radovan Kranjic, de baas van de Joegoslavische maffia omdat hij zijn eigen zaakjes wil opzetten.  

In het tweede boek ‘Bloedlink’ gaat het om nieuwe hoofdpersonen, al komen een aantal anderen uit het eerste boek wel weer voor. Thomas Andrén een voormalige corrupte politieman is nu in dienst bij Radovan en komt dan Niklas Brogren tegen, een huurmoordenaar die het op zich heeft genomen om mannen te straffen die vrouwen mishandelen of uitbuiten.

In deel 3, ‘Val dood’ zien we Jorge terug die nu een koffiebar bezit, maar ondanks zijn eerlijke (maar saaie) leven toch nog een grote kraak wil zetten. Dat loopt uiteindelijk (natuurlijk) niet zo als hij had gehoopt. JW zit in de gevangenis en komt eruit en Martin Hägerström is de politieman die ondercover gaat werken in de gevangenis om zo dichter bij JW te komen en de zaakjes die hij doet. Pas op het einde komt hij erachter dat er van zijn superieuren geen steun te verwachten is. En tot slot wordt Radovan Krajic vermoord, waarna zijn dochter Natalie achter de moordenaar van haar vader wil komen, maar ook de zaken veilig wil stellen voor Stefanovic alles overneemt en haar haar erfdeel afneemt.

Lapidus weet in alle boeken door de afwisseling in perspectief de vaart erin te houden, steeds meer lijntjes raken elkaar naarmate het verhaalt vordert en uiteindelijk blijkt er in de laatste bladzijde van ‘Val dood’ nog een twist te zitten die ik niet aan had zien komen.

Complimenten trouwens voor de vertaler die een hele klus moet hebben gehad aan het geloofwaardig omzetten van het straattaaltje waar sommige personen zich van bedienen. En ondanks het feit dat het om criminelen gaat, worden de meesten je wel sympathiek. Je leeft mee met Jorge die zo graag een echt grote kraak wil zetten en eindelijk het respect van iedereen wil krijgen, maar door allerlei sulligheden lukt dat nooit. Je juicht voor een goed einde voor Martin en Javier en je duimt voor Natalie en hoopt dat zij het maar mag redden.

Jens Lapidus verdient het om niet steeds vergeleken te worden met Stieg Larsson, de boeken verschillen daarvoor teveel. Maar de Stockholm trilogie is zeker een aanrader.

Snel geld
Originele Zweedse titel: Snabba cash
Uitgegeven in 2006
Nederlandse uitgave 2009

Bloedlink:
Originele Zweedse titel: Aldrig fucka upp
Uitgegeven in 2008
Nederlandse uitgave 2010
Bladzijdes: 447

Val dood:
Originele Zweedse titel: Livet deluxe
uitgegeven in 2011
Nederlandse uitgave 2011
Bladzijdes:431

Alle drie de boeken zijn uitgegeven door door A.W. Bruna en in het Nederlands vertaald door: Jasper Popma

dinsdag 13 maart 2012

Jarig!

Vandaag ben ik jarig, en ik vind dat altijd zó leuk. Ik geniet ervan dat er kaartjes en telefoontjes komen, zelfs de email met felicitaties van mijn mobiele telefoonaanbieder vind ik leuk. Ik vind het leuk dat ik bezoek krijg dat bloemen meeneemt en cadeautjes. Ik geniet van het uitdelen op school aan mijn collega's en mijn mentorklas. (die nog even een weekje moeten wachten, trouwens, ik tracteer volgende week want deze week is bijna iedereen op uitwisseling)

Ik ben dit jaar door mijn familie en vrienden heerlijk verwend met prachtige tulpen van vriendin M. en schitterende roosjes van mijn ouders en natuurlijk: boeken. Ik geef meestal een titel of een lijstje met titels op, zodat er geen misverstanden kunnen komen. Dit systeem werkt naar twee kanten, ik krijg de boeken die ik graag wil en degenen die het boek geven weten zeker dat ze me geen boek geven dat ik al heb, of niet wil hebben.

Ik heb oa een 'De Poetin show' van Kysia Hekster gekregen, 'Een eerste liefde in Parijs' van Paula McLain, 'Agent 6' van Tom Rob Smith en 'Je boft dat je mij hebt' van Marga Baas en Anja Breijer.
Het bezoek is nu weg, ik ga de vuile kopjes en de gebaksschoteltjes afwassen en dan ga ik mijn nieuwe boeken eens goed bekijken en heerlijk lezen.

zondag 11 maart 2012

Seneca

Niet wie weinig heeft, maar veel verlangt is arm

Porta San Sebastiano, foto door mij gemaakt in Rome, 2009

(Seneca, Romeins filosoof)

donderdag 8 maart 2012

Alix and Nicky, Virginia Rounding

Is het nog mogelijk om met iets nieuws te komen over de Romanovs? Over deze familie en vooral over de laatste tsaar en tsaritsa van Rusland, Nicolaas en Alexandra, zijn vele boeken geschreven. Eén van de bekendste daarvan is ‘Nicholas and Alexandra’ van Robert K. Massie dat nog altijd wordt beschouwd als hét werk en dat waarschijnlijk elke Romanov-fan in de kast zal hebben staan.

Verder zijn er delen van hun correspondentie en hun dagboeken gepubliceerd, een van de leukste volumes op dat gebied is ‘A lifelong passion’ met brieven, gedeeltes uit de dagboeken en niet alleen van Nicolaas en Alexandra, maar ook van de kinderen, familieleden en hovelingen.
In januari van dit jaar is ‘Alix and Nicky, the passion of the last tsar and tsarina’ uitgekomen van Virginia Rounding.  Zij heeft geprobeerd om ondanks de vele andere boeken toch met nieuwe gezichtspunten te komen en nieuwe interpretaties te geven. En ik vind dat haar dat goed gelukt is.

Alix and Nicky’ begint met vier thematische hoofdstukken. Het eerste hoofdstuk is het hoogtepunt in 1913, als 300 jaar Romanovs op de troon wordt gevierd met festiviteiten door het hele land. Toch is het niet alleen maar feestelijk, er zijn demonstraties en tekenen van ontevredenheid bij de mensen. Tekenen die door Nicolaas en Alexandra niet worden opgemerkt.

In de paar hoofdstukken daarna bespreekt Virginia Rounding bijvoorbeeld de gezondheid van Alix. Vaak wordt dit afgedaan met het predikaat ‘hysterische aandachttrekkerij’ maar Rounding probeert aan de hand van de symptomen met oorzaken en daadwerkelijke ziektes te komen waar Alix aan zou hebben kunnen lijden. Ook is er een hoofdstuk over de noodzaak een erfgenaam te produceren (alleen jongens konden in Rusland op de troon komen) en hiermee samenhangend de interesse naar mystiek die ze beiden hadden. En ook de gehechtheid aan verschillende heilige mannen/gebedsgenezers waar ze aan vast hielden ondanks protesten vanuit de familie en het hof.

Het vierde hoofdstuk behandelt de verschillende crisissen die er in de regeringsperiode van tsaar Nicolaas II waren, zoals de oorlog met Japan in 1905, de oprichting van de Doema (parlement) en de moeite die het keizerlijk paar had om hier mee om te gaan. 

Ook wordt er ingegaan op de verschillende schandalen veroorzaakt door familieleden die zonder toestemming met ongeschikte vrouwen (lees: van burgerafkomst en gescheiden) trouwden. 

In dit hoofdstuk bespreekt ze ook het karakter van Nicolaas. Een aardige man, die zeer aan zijn familie was gehecht en zijn emoties altijd onder controle had. Iemand die een hekel had aan conflicten en genoot van simpele dingen. Een man kortom die eigenlijk elk beroep beter had kunnen uitoefenen dan dat van autocratisch tsaar van alle Russen.

Vanaf hoofdstuk 5 wordt dan chronologisch besproken wat er is gebeurd, waarbij er vooral veel aandacht wordt geschonken aan de situatie tijdens de Eerste Wereldoorlog en de verhouding tussen Alix en Nicky in die periode. Virginia Rounding is hier zeer kritisch over de rol die Alexandra speelt in de manier waarop ze Nicolaas probeert te beïnvloeden en koppig blijft vasthouden aan haar eigen ideeën. Iedereen die hier niet in meegaat wordt door haar beschouwd als een vijand en aan de kant gezet.

Er wordt niet uitgebreid ingegaan op de gevangenneming of de gebeurtenissen in de kelder van Jekatarinaburg, maar dat hoeft ook niet, die gebeurtenissen zijn al vaak genoeg verteld in andere boeken.

Het laatste hoofdstuk vertelt tenslotte hoe de keizerlijke familie en vooral Nicolaas en Alexandra in de loop van de jaren steeds meer een mythische status hebben gekregen, met als kroon op dat alles de zaligverklaring door de Russisch Orthodoxe kerk. 
Er zitten een paar kleine historische foutjes in (zo is Alexei’s spaniel Joy niet doodgeschoten in Jekatarinaburg) maar dat zijn bagatellen.

De opzet met eerst vier thematische hoofdstukken en dan chronologie is een beetje lastig. Ik had liever gezien dat ze de thematische hoofdstukken had aangehouden, want door deze opzet zitten er wat herhalingen en overlappingen in. Ik kan me ook voorstellen dat er voor de beginner op het gebied van de Romanovs zo wat verwarring kan ontstaan.

Virginia Rounding is erin geslaagd om inderdaad met nieuwe gezichtspunten te komen. Door te kijken naar Alix’ gezondheid en het karakter van Nicolaas, door de analyse van de brieven, maar ook van de romans die ze lazen, weet Virginia Rounding nieuwe accenten te leggen en dingen te verduidelijken. Zoals bijvoorbeeld de vriendschap tussen Alix en Anna Vyrubova of de verhouding tussen Alix en Nicky tijdens de Eerste Wereldoorlog. 

Al met al een heel goed gedocumenteerd en prettig geschreven boek, dat daadwerkelijk iets toevoegt aan de omvangrijke Romanov-bibliotheek.

maandag 5 maart 2012

De gele ogen van de krokodillen, Katherine Pancol

Jósephine is een lieve, bescheiden vrouw, die helaas als voetveeg wordt behandeld door haar omgeving. Ze is getrouwd met Antoine, die haar in de steek laat om met Mylene een krokodillenkwekerij in Afrika te leiden, die opgezet is door de Chinezen.  

Haar oudste dochter Hortense heeft alleen maar minachting voor haar moeder, aangezien alleen geld en status (en mode) Hortense iets kan schelen. Henriette, haar moeder, is getrouwd met Marcel die zich omhoog heeft gewerkt en nu een heel rijke man is. Henriette is een vreselijk kreng die meer geeft om haar mooie oudste dochter Iris, dan om de eenvoudige Josephine.

Josephine heeft geldzorgen, want het blijkt dat Antoine een lening heeft afgesloten op hun gezamenlijke rekening, maar die niet kan terugbetalen, want zo goed loopt het niet met die krokodillen.

Iris, haar zuster die altijd is bewonderd en altijd alle aandacht kreeg, verveelt zich nu enorm. Iris komt met een plan om Josephine geld te bezorgen en zichzelf de broodnodige beroemdheid. Josephine zal een boek schrijven, een middeleeuwse roman. Zij heeft hiervoor de studie gedaan en heeft de kennis. Iris zal vervolgens doen alsof het haar boek is en door haar schoonheid en gevatheid het boek verkopen. Josephine gaat akkoord, maar tijdens het schrijfproces verandert ze en weet ze steeds meer haar eigen plek te veroveren.

Ondertussen hebben we ook nog Marcel die een verhouding met zijn secretaresse Josiane en zint op manieren om van Henriette af te komen, en het geluk met Josiane en een kind te verzekeren. Er is Philip, de man van Iris die zijn vrouw doorziet en steeds meer afstand neemt. En in de flats naast Josephine wonen Shirley en haar zoon Gary, die in een heel vreemde relatie met de Engelse koningin zijn verwikkelt en Max en zijn moeder, die alles kwijtraken en bij Josephine logeren tot de moeder een nieuwe minnaar aan de haak heeft geslagen die voor alles zal betalen.

Dit klinkt allemaal heel ingewikkeld, maar eigenlijk valt dat best mee. De gele ogen van de krokodillen is een luchtige, Fanse roman en een heerlijk leesbaar boek vol prettig gestoorde mensen en leuke verwikkelingen. Het einde was toch nog wat onverwachter dan ik had gedacht en levert nog genoeg stof op voor de vervolgen die nog gaan komen (het moet een trilogie worden heb ik begrepen) Je hoopt dat Josephine Hortense eens een paar flinke meppen verkoopt, je duimt voor Marcel en zijn Duifje en juicht stiekem als het plan van Philip duidelijk wordt.

Het enige minpunt is de belachelijke verhaallijn van Shirley, maar verder vond ik het een zeer vermakelijk boek en heb ik goede hoop dat deel 2 dat nu uit is als ‘De trage wals van de schildpadden’ net zo leuk is.

zondag 4 maart 2012

Buddha

Vasthouden aan boosheid is als het vastpakken van hete kooltjes met de bedoeling die naar een ander te gooien; jij bent degene die zich brandt.
 
 

vrijdag 2 maart 2012

Extreem luid en ongelofelijk dichtbij, Jonathan Safran Foer

Ik heb dit boek over het hoofd gezien toen het net uitkwam in 2005, maar nu is er een film van gemaakt en dat is altijd een reden om een boek (goedkoop) opnieuw uit te geven en dat is de reden dat ik het heb gekocht. Zo gaat dat soms. J

Oscar Schell is negen jaar oud en woont in New York. Zijn vader is omgekomen bij de aanslag op de Twin Towers en Oscar probeert het verlies van zijn vader te verwerken. Hij had een heel goede band met zijn vader, en op een avond als hij zich heel eenzaam voelt gaat Oscar naar de kast van zijn vader waar hij in een vaas een envelop met een sleutel vindt. Hij is ervan overtuigd dat zijn vaders bedoeling was dat hij erachter zou komen waar die sleutel bij hoorde. Het paste bij het soort opdrachten die zijn vader vaak voor hem verzon.

Op de envelop staat het woord ‘Black’ en Oscar besluit om alle mensen die Black heetten in New York op te zoeken en te vragen of zij zijn vader hebben gekend en of zij weten waar de sleutel bij hoort. In de maanden die volgen zal Oscar heel New York doorreizen om alle 472 Blacks te ontmoeten en te zien of hij op die manier dichter bij zijn vader kan komen.
Ondertussen wordt Oscar bij zijn zoektocht eerst geholpen door de meneer Black die in het appartement boven hen woont, maar daarna door de man die niet kan spreken die een kamer huurt bij Oscars oma en die waarschijnlijk zijn opa is.
Langzamerhand komen we er ook achter wat er is gebeurd die dag dat Oscars vader stierf, en waarom Oscar zich zo schuldig voelt.

Tussen de hoofdstukken door waarin Oscar aan het woord is en je leest over zijn zoektocht, zijn er de hoofdstukken die verteld worden door zijn opa en oma, overlevenden van het bombardement op Dresden.

Oscar is aan de ene kant heel vroegwijs en intelligent, maar aan de andere kant is hij wel een kind van negen, dus relativeren, dingen niet altijd zo heel letterlijk nemen of volwassenen echt goed begrijpen is natuurlijk moeilijk. Dit levert wel heel mooie en vaak ook heel grappige observaties en gesprekken op. Je ziet de gebeurtenissen door de ogen van Oscar. 

Het verhaal zit vol mooie momenten en symboliek, bij één van de Blacks die Oscar opzoekt gaat het over olifanten en hoe zij afscheid nemen van de doden en zelfs na jaren nog een bandopname van een dode olifant kunnen herkennen. Dat is wat Oscar ook probeert, zijn vader te blijven herinneren en nader te komen.

Dat de grootouders uit Dresden komen is een link met New York, beide zijn steden die verwoest werden door een bombardement en waarin de overlevenden weer opnieuw een bestaan moesten zien op te bouwen.

Wat dat gedeelte betreft had Jonathan Safran Foer nog wel iets dieper in mogen gaan op dat terrorisme en die aanslagen. Het is zogenaamd een roman die draait om een familie die getroffen is en daarmee om moet leren gaan, maar voor het verhaal maakt het niets uit of Oscars vader nu in de Twin Towers zat of een hartaanval thuis had gekregen. De link met de aanslagen van 11 september had er voor mij niet hoeven zijn, of beter uitgewerkt.

Het verhaal van de grootouders was voor mij ook te fragmentarisch om daar goed mee uit de voeten te kunnen. Dit heeft ook te maken met het feit dat er gebruik is gemaakt van foto’s en afbeeldingen van dingen die Oscar bijvoorbeeld ziet of waar hij over hoort, maar de schrijver maakt ook gebruik van de opmaak (als je dat zo noemt) om dingen duidelijk te maken. Zo zijn er lege bladzijdes, bladzijdes met alleen maar cijfers als er iets geteld wordt, bladzijdes met één zin als de opa die niet kan spreken zinnen in zijn opschrijfboekje schrijft.

De eerste keer vond ik dit leuk gevonden, maar het ging me eerlijk gezegd heel snel erg irriteren omdat ik het een vervelend trucje vond en omdat het mij enorm uit mijn leesritme haalde.

Extreem luid en ongelofelijk dichtbij’ is een boek dat heel mooi begint, met een leuk en apart joch als hoofdpersoon. Tussen de schrijnende stukken heen lig je af en toe in een deuk om de leuke dingen. Maar al met al vond ik het boek niet helemaal de (of liever: mijn) verwachtingen waarmaken.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...