woensdag 30 mei 2012

Licht en donker

Het één kan niet zonder het ander bestaan. Zonder het donker ben je je niet bewust van het licht en zonder het donker waardeer je het licht ook niet, omdat het je niet opvalt. Het donker is soms ook nodig, om je van het licht weer wat bewuster te maken.
Dat is niet altijd even gemakkelijk, en het licht zien waar het ook donker is, is soms ontiegelijk moeilijk. De kunst zit ook een beetje in door het donker heen het licht te zien, want dat is er uiteindelijk atijd. Want zonder dat licht zou je niet eens opvallen dat het donker is. En met die gedachte kun je dan weer verder.
Spel van licht en schaduw in Venetie,
foto door mij gemaakt 2011

maandag 28 mei 2012

Voor ik ga slapen, S.J. Watson

Christine Lucas wordt elke morgen wakker naast een man die ze niet herkent, in een huis dat ze niet herkent. Als ze in de spiegel kijkt is er ook iets vreemds aan de hand, de vrouw in de spiegel is zo’n twintig jaar ouder dan Christine is. 

Maar als ze beter kijkt ziet ze foto’s op de muur rond de spiegel, met briefjes erbij. Ze blijkt getrouwd te zijn met Ben, de man in het bed. Ben wordt wakker en legt uit dat Christine na een ongeluk twintig jaar geleden haar geheugen is kwijtgeraakt. Ze weet wat er op een dag gebeurt, maar als ze gaat slapen, raakt ze alles weer kwijt. Ook de herinneringen aan de tijd daarvoor is ze kwijtgeraakt.

Ben gaat naar zijn werk en later die ochtend krijgt Christine een telefoontje van dr Nash die haar vertelt  dat ze een afspraak hebben. Dr. Nash helpt haar met het geheugenverlies en ze spreken regelmatig af. Die morgen geeft hij haar dan het dagboek terug dat ze de afgelopen weken heeft bijgehouden. Het blijkt dat hij Christine elke morgen belt om te vertellen waar het ligt.

Christine leest haar dagboek van de afgelopen weken en begint te beseffen dat er dingen niet kloppen. Ben heeft haar dingen niet verteld, zoals dat ze een roman heeft geschreven. Hij noemt zelfs hun zoon Adam niet, die gestorven is in Afghanistan. Maar waarom zijn er nergens foto’s van Adam? 

Door het bijhouden van het dagboek, komen er moeizaam herinneringen terug en Christine herinnert zich haar beste vriendin Claire, die volgens Ben naar Nieuw Zeeland is verhuisd. Maar klopt dat wel? En waarom liegt hij over de oorzaak van het geheugenverlies? Wat is er gebeurd in Brighton en wie is Mike?

Het is knap hoe S.J. Watson met ‘Voor ik ga slapen’ een thriller heeft weten te schrijven die heel rustig is, maar toch heel spannend. Het grootste gedeelte speelt zich af in het huis waar Christine woont, waar ze in haar dagboek schrijft en probeert herinneringen terug te halen. De spanning zit in het niet weten wat waar is, wat klopt en wat klopt niet van de herinneringen die terugkomen. 

Als lezer ga je wat dat betreft gelijk met Christine op, die er ook geen idee van heeft. Het gegeven van iemand die elke morgen wakker wordt en zichzelf niet herkent is knap uitgewerkt.

Mijn enige bezwaar is een beetje het einde, dat een tikje ongeloofwaardig is en zelfs een beetje stom. Maar dat is een klein punt in een verder erg spannend boek.

zondag 27 mei 2012

Augustinus

Een mens wil graag gelukkig zijn, zelfs als hij of zij zo leeft dat geluk onmogelijk is.
Porta San Sebastiano, foto door mij gemaakt in Rome, 2009

Augustinus, (354-430, kerkleraar, filosoof)

donderdag 24 mei 2012

Een nieuwe koers

Soms gebeurt het dat je even totaal uit het veld geslagen wordt. Uit koers raakt. Door omstandigheden, door een situatie, of door mensen die je ontzettend kunnen tegenvallen. Dit kan ervoor zorgen dat je de weg kwijt bent en stuurloos ronddobbert. Hoe ga je verder en kun je nog wel verder?

Het kost dan even tijd voordat je voor jezelf weer een nieuwe koers hebt bepaald. Een die goed is voor jou, los van de omstandigheden en sommige mensen. Een nieuwe weg, of verder op de oude weg, maar dan op een andere manier.
De teleurstelling blijft, maar als het goed is kun je wel weer verder met jezelf en voor jezelf. Een nieuwe koers bepalen; niet altijd gemakkelijk, soms noodzakelijk.

woensdag 23 mei 2012

Een balkon met uitzicht

Omdat ik op dit moment ongeveer overal liever zou zijn dan hier, even een foto van een balkonnetje in Venetie. Je zou maar een balkonnetje zoals deze hebben, met uitzicht op het Canal Grande, waar je lekker kunt zitten lezen of onbijten, zoals deze mensen ook doen. 
Soms is zo'n fantasie heel prettig.
Foto door mij gemaakt in Venetie, 2011

maandag 21 mei 2012

De magie van Rome, Carine Cuypers

Omdat dit het honderdste boek is dat ik op mijn weblog bespreek, besloot ik het een beetje bijzonder te maken en daarvoor een van mijn lievelingsboeken te nemen.
Carine Cuypers is vormgeefster en heeft een grote liefde voor Rome.

En om die liefde te laten zien heeft ze een boek gemaakt ‘De magie van Rome en het sublieme gemis’, met als ondertitel ‘Aantekeningen van een dromer over het Italiëgevoel’.

Ik zeg expres ‘een boek gemaakt’ en niet ‘een boek geschreven’, want in dit boek is niet het gesproken woord het allerbelangrijkste. Het is dan ook geen reisgids, maar een poging die magie van Rome te vangen. 

Het is een prachtig vormgegeven boek (dat kan ook bijna niet anders) vol magnifieke foto’s die de essentie van Rome en de unieke sfeer vastleggen. De pleinen, de kerken, de ruines, de markten, de mensen, de situaties. Daarbij soms citaten of stukjes van bekende mensen over Rome of over de liefde en het verlangen van bijvoorbeeld Confucius, Petrarca, Tolstoi of Carine Cuypers zelf.

Zelf zegt ze over het boek: ´Het gaat niet zozeer over de bezoeker in de stad, maar vooral wat deze magische plek met die bezoeker doet...Het gaat over de wandeling en niet zozeer de bestemming; over de hunkering en niet de kus; over herinneren; over ontroering; over raken en geraakt worden; maar vooral over verlangen.’

En dat verlangen herken ik, altijd als ik heimwee krijg naar Rome pak ik dit boek erbij en blader erin, lees stukken en bekijk de foto’s. Ik waan me dan even in Rome en hoe de situatie of het weer dan hier in Nederland mag zijn, als ik het boek wegleg kan ik er weer tegen.

zondag 20 mei 2012

Dante Alighieri

Je zult erachter komen hoe zout het brood van een ander smaakt en hoe moeilijk de weg op en neer op de trap van een ander is.
Trap in een hotel in Rome, foto door mij gemaakt 2009


zaterdag 19 mei 2012

Het eindexamen geschiedenis

De eettafel met het examenwerk, net voor ik begon met corrigeren.
Corrado lag lekker in de zon.
Voor alle leerlingen van het Voortgezet Onderwijs zijn afgelopen week de eindexamens begonnen. Niet alleen heel spannend voor de leerlingen, ook voor ons docenten. Dinsdag was het examen geschiedenis voor de mavo en ik was bijna zenuwachtiger dan de leerlingen. Ik had gelukkig de tijd om er aan het begin om 9.00 uur even bij te zijn en ze gedag te zeggen en succes te wensen.
Na afloop waren de leerlingen redelijk tevreden, een paar zeiden zelfs: 'Ging heel goed, mevrouw.' Dat zou positief kunnen zijn, ware het niet dat de leerlingen over het algemeen niet zo heel goed kunnen inschatten hoe het ging. En als ze zo positief zijn kan dat betekenen dat ze wel bij elke vraag iets hebben opgeschreven, maar ook een heleboel uitleg en diepgang zijn vergeten.
Ik krijg de envelop met al het werk en de officiele papieren en die bewaak ik zo'n beetje met mijn leven. Die envelop gaat in de tas en de rest van de dag laat ik die tas niet uit mijn ogen. Thuis gekomen maak ik de eettafel leeg en dan komen de stapeltjes. Correctiemodel, examenwerk, gecorrigeerd werk. Opgaven en bronnen erboven, zodat je die steeds kunt raadplegen.
Veel opgaven geven weinig moeite, meerkeuze is behoorlijk simpel, maar het probleem zit in de open vragen. Geen enkele leerling geeft antwoord in de taal van het correctiemodel en soms is dat ook niet echt volledig. Gelukkig is er een forum van de geschiedenisdocenten waar ik tijdens het nakijken regelmatig naar toe ben gelopen om te zien wat mijn collega's bij die vraag nog goed rekenden en wat niet.
Ik heb het examen nu één keer nagekeken en ga vandaag nog eens alles bij langs, zeker bij een paar vragen moet ik nog goed kijken. Ben ik wel overal consistent geweest en kan dat ene antwoord wel maar dat andere niet?
Dinsdag zijn de regiovergaderingen van docenten uit het hele land en daar komt dan nog een lijst uit van dingen die eventueel ook goed zouden mogen zijn. Dan kijk je het werk dus nog eens na. En daarna gaat het richting de tweede corrector, die het hopelijk eens is met wat je hebt gedaan en anders kan dat een heel vervelend telefoongesprek worden. Kortom, het werk is nog niet gedaan.

donderdag 17 mei 2012

Mr. Vertigo, Paul Auster

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Paul Auster gehoord, maar een collega raadde me zijn boeken aan. Aangezien die collega me al vaker boeken heeft aangeraden die ik erg mooi vond, nam ik deze aanbeveling dan ook maar al te graag over.

Het bleek dat Paul Auster een flink aantal boeken heeft geschreven en dat maakte de keuze een beetje lastig. Met welk boek moet je beginnen om een goed idee te krijgen van een schrijver? Voor hetzelfde geld kies je net dat ene boek waar je helemaal niets aan vindt en dan lees je nooit meer iets van die man, met het gevolg dat er prachtige boeken je neus voorbij gaan.

Maar goed, op de bekende site voor boekenverkoop had ik de inhoud gelezen van een aantal boeken en hoewel ze me allemaal mooi leken en begonnen te fascineren, besloot ik als eerste ‘Mr. Vertigo’ te kiezen.
En ik kan zeggen dat dit een juiste keuze geweest is.

Mr. Vertigo is het verhaal van Walter Claireborne Rawley. Hij is een wees in de jaren twintig en wordt door meester Yehudi meegenomen, om door hem opgeleid te worden als levitatiekunstenaar. Walter kan moeilijk wennen aan zijn nieuwe leven, met de Indiaanse moeder Sioux, de zwarte gebochelde jongen Aesop die intelligent genoeg is om te kunnen studeren en meester Yehudi. 

Langzaam raakt hij echter wel aan ze gewend en ondanks de gruwelijke proeven die Walter moet ondergaan, beseft hij dat meester Yehudi het beste met hem voor heeft. De verschrikkelijke stappen op de weg om te kunnen leviteren hebben wel effect en Walt en meester Yehudi kunnen hun varieté act opgaan zetten. Ze trekken met groot succes door de kleine steden van Amerika, maar dan slaat het noodlot op verschillende manieren toe.

Ik heb niet vaak dat ik zo in een boek word meegezogen dat het me moeite kost om uit die wereld te komen als het boek uit is. Paul Auster is erin geslaagd om een boek te schrijven dat op sommige momenten mysterieus en bizar is, maar altijd geloofwaardig. Ik heb dit boek ademloos uitgelezen, vol spanning over wat er zou gaan gebeuren en wat er zou komen. Walter vertelt het verhaal over zijn jeugd als hij zelf tachtig is, en doet dit op meeslepende wijze.

Mr. Vertigo was het eerste boek dat ik van Paul Auster heb gelezen, maar het zal zeker niet de laatste zijn. Hier liggen al een paar andere van zijn boeken op me te wachten, en ik verheug me er nu al op. Wat een ontdekking!

dinsdag 15 mei 2012

IJsheiligen en de planten

De dagen zo'n beetje midden in mei, namelijk de 11e, 12e, 13e en 14e mei, zijn de dagen van de zogenaamde ijsheiligen. St. Marmertus, St Pankratis, St. Servatius en St. Bonifatius, alle vier heiligen uit de vroege eeuwen van de Christelijke kerk.
Bijna iedereen kent de naam ‘IJsheiligen’ wel en weet dat het iets te maken heeft met de planten in de tuin. Van oudsher is na de ijsheiligen er weinig tot geen kans meer op nachtvorst en na 14 mei kan er met een gerust hart in de volle grond gepoot en gezaaid worden.
Voor mij was dit het moment om de potten die eerst nog in de studeerkamer op de vensterbank stonden, buiten op het balkon neer te zetten.
De vensterbank met van links naar rechts: 2x Aubergine, 2x tomaten en paprika en 1x boontjes.
Ik had al de potten met boontjes en paprika en tomaten, en daar zijn dit weekend nog drie potten bijgekomen. In een tuincentrum had ik aubergineplantjes gevonden. Ik had er twee gekocht en die heb ik elk in een pot geplant. Ook heb ik courgettezaadjes geplant, in de hoop dat er dit jaar wel vruchten aan zullen komen, en niet alleen de mooie bloemen.
In het broeikasje zijn nu nog worteltjes en bietjes gezaaid en ik ben benieuwd hoe dat opkomt en verder gaat. Er komt volgende maand nog een aardbei bij, want die vind ik namelijk ontzettend leuk staan.
Nu is het wel zo dat IJsheiligen geen regenheiligen zijn, en als de regens de komende dagen heel erg worden, de potten zoweer naar binnen gaan. Ik wil voorkomen dat de planten deze eerste dagen buiten al meteen kapot regenen. (maar laten we hopen dat het meevalt)
Ik ben gewoon een beetje trots op mijn heerlijke moestuintje op het balkon. Ik had nooit gedacht dat zes potten met aarde en wat planten zoveel voldoening kon geven.
Mijn 'moestuintje' sinds gisteren op het balkon

Wordt vervolgd!

maandag 14 mei 2012

De adelaar, Valerio Massimo Manfredi

De Idus van Maart (15 maart) in het jaar 44 voor Christus is de dag dat Julius Caesar werd vermoord door de senatoren die bang waren dat hij de Republiek zou afschaffen en als koning over Rome zou heersen. Caesar stond op het hoogtepunt van zijn macht, had het rijk uitgebreid en had aan meer burgers het burgerrecht gegeven. Hij had de kalender hervormd en de macht van Rome uitgebreid. Hij was als dank daarvoor benoemd tot dictator voor het leven. Veel Romeinse edelen stond dit niet aan, en zij wilden van Caesar af.

Valerio Massimo Manfredi heeft met ‘De adelaar’ een thriller geschreven die de week beschrijft voor de moord die definitief een einde maakte aan de Republiek van Rome.

We komen Caesar tegen die vermoeid is door alle ruzies en oorlogen van de jaren ervoor en die zijn jaren voelt. Het wordt duidelijk dat er mensen in Rome zijn, edelen en senatoren, die zich verzetten tegen de macht en invloed van Caesar en een complot smeden om hier iets aan te doen. 

We maken kennis met trouwe soldaten uit Caesars leger, zijn arts die probeert om erachter te komen wie er in het complot zitten, we wonen bijeenkomsten van de samenzweerders bij en reizen mee met de koeriers die inlichtingen over het complot op tijd bij Caesar proberen te krijgen en de koeriers die dit proberen te voorkomen.

Het einde kennen we. Ondanks de voortekenen ging Caesar op 15 maart naar het gebouw van de senaat waar hij werd neergestoken door zijn mede senatoren. De moordenaars hadden gedacht en gehoopt dat het Romeinse volk blij zou zijn dat de tiran dood was, maar niets was minder waar. De woede van het volk keerde zich tegen deze mannen en zij moesten Rome uiteindelijk ontvluchten. 

Marcus Antonius en Octavianus namen het roer over en uiteindelijk zou Octavianus als Augustus de eerste Romeinse keizer worden.

Ik houd erg van de geschiedenis van Rome en de Romeinen en ik houd helemaal van Julius Caesar (zoals mijn leerlingen helaas maar al te goed weten). Een boek dat handelt over Caesar en zich in deze tijd afspeelt wil ik graag goed vinden. 

Maar ik vrees dat ‘De adelaar’ mij niet zo heel erg kon boeien. Ondanks het feit dat mensen als Caesar, Marcus Antonius of Marcus Cicero me wel bekend zijn, vond ik ze in dit boek niet goed uit de verf komen, en de andere personen kwamen dat voor mij helemaal niet. Ik heb het boek uitgelezen, maar het kostte me moeite. 

En voor een boek over de grootste man in de geschiedenis (vind ik dan) vind ik dat toch wel een beetje mager.

zondag 13 mei 2012

Seneca

Aan de afgunst kun je ontkomen als je de kunst verstaat in stilte blij te zijn
Detail Trevi fontein, foto door mij gemaakt
Rome 2009


Seneca, Romeins filosoof

vrijdag 11 mei 2012

Sint Ivo van de wijsheid

In Rome kun je op allerlei momenten iets bijzonders tegenkomen. Je moet goed om je heen kijken, en zowel naar beneden als naar boven kijken. Boven de daken uit zag ik opeens dit bijzondere kerktorentje. Een kruis op een kroon en daaronder een prachtige spiraal. Hier wilde ik meer van weten, was de rest van het gebouw net zo bijzonder?
Het torentje, Sant' Ivo alla Sapienza
foto door mij gemaakt, Rome 2011

Het bleek een kerkje te zijn dat gebouwd is door Borromini. Het kerkje staat op het binnenplein van de oude Universiteit van Rome, het Palazzo della Sapienza. Het kerkje is gebouwd tussen 1642 en 1660. Het schijnt dat sommige mensen in het grondplan van de kerk een bij herkennen, en een bij was het symbool van paus Urbanus VIIII, de opdrachtgever. Of dat werkelijk erin te zien is, weet ik niet, want ik kon er helaas niet in. Ik ben er wel naar toe gelopen, maar de kerk was niet toegankelijk voor publiek op dat moment. De kerk werd gerestaureerd en op het binnenplein waren er allemaal stoelen klaargezet voor één of andere gebeurtenis, een concert of een diploma uitreiking of iets dergelijks.
Wel zag ik hoe ongewoon de kerk er aan de buitenkant al uitziet. Borromini heeft er een heel bijzonder geheel van gemaakt, met lijnen die bol en hol en vlak lopen, vierkanten en cirkels die gecombineerd worden. Toen de kerk af was, moest Borromini een garantie van vijftien jaar afgeven voor de stabiliteit, want daar werd door veel mensen toch wel aan getwijfeld.
Met die stabiliteit was niets mis, het kerkje staat er nu nog. Ik hoop er bij een volgend bezoek wel in te mogen, en misschien kan ik dan zelf zien of ik in die plattegrond een bij herken en of de koepel inderdaad de angel van de bij moet voorstellen.
Binnenplaats Sant' Ivo alla Sapienza
foto door mij gemaakt, Rome 2011



donderdag 10 mei 2012

Ciao tutti, Saskia Balmaekers

Zelfs al ben je nog zo geïnteresseerd in een bepaald onderwerp, lees je er veel over en houd je in de gaten wat er allemaal over verschijnt, dan nog kun je iets missen. Zo zal het niemand zijn ontgaan dat ik nogal dol ben op Italië. 

En nu blijkt er een geweldig leuk blog te zijn van Saskia Balmaekers, waar dagelijks een nieuwe post verschijnt, altijd over Italië. 
Saskia woont in Nederland maar komt bijna elke maand in Italië, want ze is redacteur van het tijdschrift ‘De smaak van Italië’. 

Haar weblog, Ciao tutti, bestaat al een tijdje, maar ik ben nog maar net vorige week achter het bestaan gekomen. In de zomer ga ik namelijk weer naar Rome en voor de herfstvakantie heb ik ook heel leuke plannen, dus ik was vorige week behoorlijk in de Italië stemming. Ik was dan ook blij dat ik in de boekhandel een nieuw boek over Italië zag liggen: ‘Ciao tutti’ van Saskia Balmaekers. Het boek is voor een deel stukken van haar weblog, maar dan gesorteerd en uitgebreider.

Ciao tutti is verdeeld in zes hoofdstukken die gaan over Venetië, Florence, Siena, Napels, de Maremma en Rome. Pleinen, gebouwen, leuke restaurantjes en barretjes, gewoontes en gebruiken, recepten en gerechten, alles komt naar voren in beschrijvingen en anecdotes. 

Het leest heerlijk en geeft ook heel veel ideeën. In het hoofdstuk over Rome beschrijft ze een paar pleintjes die ik nog niet kende met foto’s erbij waar ik helemaal blij van word, dus die komen op het lijstje van dingen die ik deze zomer ga doen in Rome. Het boek lijkt op een reisdagboek, en heeft een heel prettige vormgeving met heel veel mooie foto’s. 

Het weblog heb ik natuurlijk ook meteen bezocht en daar word ik ook heel vrolijk van.
Ciao tutti, zowel het boek als het weblog, zorgen ervoor dat ik in de vakantiestemming blijf. Heerlijk, doe mij nog maar een espresso.

Het blog van Saskia staat in de links hiernaast.  

dinsdag 8 mei 2012

De boontjes groeien

Als je plantjes hebt gezaaid, is het altijd afwachten wat er gebeurd en of de plantjes goed opkomen. Vorige week, 30 april, heb ik boontjes gezaaid. Elke dag kijk je dan in de pot om te zien of je al iets boven ziet komen, kleine groene puntjes in de zwarte aarde. De hele week zag ik helemaal niets en ik houd mezelf dan ook voor dat het veel te vroeg is en dat het logisch is dat er nog niets te zien is.
Maar dan opeens, opeens gaat het heel erg snel. Geen groene puntjes boven de aarde, maar al echte groene steeltjes, al echte groene plantjes. Die boontjes groeien als kool! Ik vind het zo geweldig om te zien hoe uit witte gladde boontjes binnen een week al zulke groene scheuten kunnen komen. Komend weekend even bamboekstokjes kopen en dan kan het groeien helemaal beginnen.
De boontjes zoals ze nu al zijn.

maandag 7 mei 2012

Duivelspiek, Deon Meyer

Voor 7 euro 50 wil ik nog wel eens een boek van een voor mij onbekende schrijver uitproberen en dat is de reden dat ik ‘Duivelspiek’ van Deon Meyer heb meegenomen. Het was bedoeld als kennismaking met deze schrijver, van wie een ander boek deze maand ook is uitgekomen.

Duivelspiek speelt zich af in Zuid Afrika, in de tijd dat Mbeki president is. De apartheid is afgeschaft, maar de ongelijkheid tussen blank en zwart bestaat nog altijd.

Er worden mensen vermoord die kinderen iets misdaan hadden, door iemand die hen doodsteekt met een assegaai. Maar wie is deze persoon? De kranten dopen de moordenaar ‘Artemis’, omdat men eerst denkt dat het een vrouw is. Maar een speer als wapen is niet gebruikelijk voor een vrouw, dus is het misschien toch een man? En is de moordenaar blank of zwart? Wie kan er in blanke en zwarte wijken rondlopen zonder op te vallen en wie weet de moorden zo doeltreffend uit te voeren?

Het verhaal begint met een jonge vrouw, Christine, die bij een dominee komt om te vertellen over haar leven en hoe ze in de prostitutie is terecht gekomen. Dan is er Tobela Mpayipheli wiens zoontje tijdens een overval op een tankstation wordt doodgeschoten. De daders weten te ontkomen en Tobela is zijn vertrouwen in de rechterlijke macht helemaal kwijt. Tot slot maken we kennis met Bennie Griessel, inspecteur van politie die er door zijn vrouw wordt uitgezet omdat hij alcoholist is. Bennie moet zijn leven en zijn werk weer op de rails zien te krijgen.

Bennie is de inspecteur die de Artemis zaak krijgt toegewezen, maar ze komen niet verder. Als de politie wordt gebeld omdat het dochtertje van een prostituee is ontvoerd en misschien vermoord, zien ze een kans om Artemis in de val te lokken.

Ik had het einde niet aan zien komen, pas op het laatst zag ik hoe het in elkaar zat. Dat is voor mij een teken dat het een goed boek is J. In een land als Zuid Afrika, waar gerechtigheid ver te zoeken is, begrijp je hoe iemand er toe kan komen het recht in eigen hand te nemen. Hoewel het boek ook heel knap laat zien dat dit ook niet de goede oplossing is.

Het boek geeft een goed beeld van de maatschappij in Zuid Afrika, waar de wonden van tientallen jaren Apartheid en onderdrukking nog altijd niet zijn geheeld. Verder was het een spannend boek met sympathieke hoofdpersonen. Ik heb begrepen dat inspecteur Bennie Griessel ook weer voorkomt in het volgende boek van Deon Meyer en daar ben ik blij om. Ook dat boek ga ik zeker lezen.

zondag 6 mei 2012

Augustinus

Hij die vriendelijk en goed is, is vrij, zelfs al is hij een slaaf. Hij die slecht is, is een slaaf, zelfs al is hij een koning.

Het plafond van een achterportaal in de St. Jan in Lateranen,
foto door mij gemaakt in Rome, 2009

Augustinus, kerkleraar, theoloog, filosoof.

vrijdag 4 mei 2012

Ter herinnering

4 Mei, dodenherdenking. Officieel voor de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog, maar voor mij ook altijd voor de doden in alle oorlogen. Ter herinnering aan iedereen die is omgekomen bij een zinloos conflict, ter herinnering van iedereen die zijn of haar leven gaf voor een hoger doel. Ter herinnering aan iedereen die durfde op te staan tegen tyrannie en geweld en onderdrukking. Ter herinnering aan iedereen die opkwam voor veiligheid en vrijheid en gelijkheid en rechtvaardigheid. Waar ook ter wereld.
Foto door mij gemaakt in de Villa Borghese, Rome 2009

Liverpool rain, Racoon

Een van de leukste en beste bands hier in Nederland vind ik Racoon. Ze hebben zulke prettig in het gehoor liggende muziek. Ik had al heel vaak nummers van hen gehoord en vond die eigenlijk altijd ontzettend leuk. Ik besloot dan ook hun nieuwste cd ‘Liverpool Rain’ te kopen, met oa de grote hits ‘No mercy’ en ‘Took a hit’. En ik ben niet teleurgesteld, er staat geen slecht of vervelend nummer op deze cd, of het nu ‘2014’, ‘Freedom’ of het titelnummer ‘Liverpool rain’ is.
De stem van zanger Bart van der Weide is fijn om naar te luisteren, de melodieën en teksten zijn mooi. Ik was zo blij dat ik meteen twee andere cd’s ook heb aangeschaft (Another day en Before you leave) en die zijn net zo leuk. Ik draai ‘Liverpool rain’ de hele tijd en het verveelt me geen moment. Het is officieel; ik ben fan.

dinsdag 1 mei 2012

Plantjes verpotten

Tijdens Koninginnedag kom ik meestal niet buiten (veel te druk) maar het mooie weer gisteren lokte me wel aan om lekker op mijn balkon aan de gang te gaan met de plantjes. Ik had een paar weken geleden zaadjes gezaaid in mijn kleine broeikasje en die waren eigenlijk al heel behoorlijk groot geworden. Ik besloot dat het nu tijd was om ze in echte potten over te planten.
De Russische Dragon een paar weken geleden, toen het nog best goed ging.
Ik had een zak aarde en een aantal terracotta potten die ik meestal gebruik omdat ik ze zo gezellig vind staan. Ik heb drie potten gevuld met aarde en in elk daarvan heb ik een of twee paprika plantjes, tomatenplantjes en een plukje Russische Dragon gepoot.
De Russische Dragon ziet er uit alsof die elk moment de geest kan geven, ik geloof niet dat dat goed gaat. Misschien had ik die beter gewoon in één keer in een gewone pot kunnen zaaien en die op de vensterbank laten opgroeien. Ik kijk het even aan, en als het echt mislukt is het tenslotte snel genoeg opnieuw gezaaid, het ging erg vlot met dat spul.
De tomaat, de paprika en dat gekke plukje links is de dragon.
De tomaten en de paprika slaan hopelijk wel aan. De drie potten staan op dit moment op de vensterbank van de studeerkamer en na IJsheiligen (midden mei) gaan ze het balkon op.
Ik heb toen ook maar vast de boontjes gezaaid. Er staan nog geen tomkin stokken bij, die moet ik nog even kopen, maar dat doe ik binnenkort. Dan haal ik ook zaadjes voor de worteltjes en de bietjes die ik wil zaaien. Mijn broeikasje is leeg en kan weer gevuld worden. Laat die zon maar komen!
De pot met de bonen, nu nog even met lucifers om aan te geven waar de boontjes zitten.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...