zaterdag 30 juni 2012

Kat in 't bakkie

Ik ben dus keurig aan het opruimen de laatste weken, en ik had de tijdschriften die op 3 plekken lagen verzameld in één mandje. Ik was daar zelf erg tevreden over, maar er was nog iemand hier in huis die dat erg waardeerde en dacht dat ik dat mandje voor haar had neergezet. Ik heb het hart niet om haar eruit te halen, dus ik laat Silvia maar lekker liggen. Want zeg nu zelf, is er iets schattiger dan deze kat in 't bakkie?
Silvia in het tijdschriftenmandje.

vrijdag 29 juni 2012

God is een Italiaan

En als Hij dat niet is, dan stond Hij gisteren in ieder geval wel aan de Italiaanse kant. Is dit opnieuw een blogje over voetbal? Ja, inderdaad. Want er is namelijk voor mij iets ontzettend leuks gaande.
Op mijn werk is er en voetbalpool, waar je kunt invullen wie er bij elke wedstrijd wint, welke landen er doorgaan en wie de finale speelt. Je krijgt punten voor alles wat je goed hebt. Ik doe met zoiets wel mee, omdat ik het gewoon heel grappig vind. Mijn collega’s hebben de grootste lol gehad met mijn lijstje, en vooral met mijn manier van invullen. Ik vul namelijk de landen als winnaar in die ik leuk vind, of die ik een overwinning wel gun.

Hoongelach en spot waren mijn deel (oke, mild geplaag). Maar niet langer, want op de een of andere manier komen een aantal van mijn voorspellingen uit. Ik had voorspeld dat Nederland alle drie de wedstrijden zou verliezen, dat Griekenland door zou gaan en ik heb voorspeld dat er een finale zou komen tussen Italië en Spanje. Het lijkt warempel of ik er verstand van heb. (Dus, Bert, als je een opvolger zoekt; ik ben beschikbaar)
Nu is het zondag afwachten natuurlijk wat er gaat gebeuren, maar volgens mij gaat Italie winnen en wordt Europees kampioen. Ik weet dat nu, maar zou het Italiaanse team dat ook al weten?

donderdag 28 juni 2012

De souffleur, Donato Carrisi

Kort geleden heb ik ‘Het tribunaal van de ziel’ van Donato Carrisi gelezen en daarvan was ik zo onder de indruk dat ik ook zijn eerste boek wilde hebben.

De souffleur’ gaat over politieagente Mila Vasquez, die gespecialiseerd is in het opsporen van verdwenen kinderen. Zij wordt toegevoegd aan een team dat de vondst van zes linkerarmpjes, behorend bij zes verdwenen kinderen, onderzoekt. De moordenaar gebruikt de verdwenen kinderen om andere misdadigers en moordenaars aan de kaak te stellen.
Mila heeft het niet gemakkelijk in het team, ze wordt door enkelen vooral als buitenstaander gezien en het feit dat ze zelf regelmatig op eigen houtje op pad gaat helpt er ook niet aan mee.

Het wordt steeds duidelijker wat het plan is van de moordenaar, hoe de moordenaar invloed op het team uitoefent en wat de achtergrond van Mila is.

Het is niet duidelijk waar het verhaal zich afspeelt, er wordt geen enkele plaatsnaam genoemd en de namen van de personen komen uit allerlei landen. Ik dacht eerst dat Carrisi dat expres had gedaan om aan te geven dat het kwaad universeel is. Maar door allerlei kleine aanwijzingen werd duidelijk dat het verhaal zich in de VS afspeelt. Tsja, toen vond ik het een vaag truckje worden.

De leden van het politieteam lijken niet erg competent en blunderen heel wat af, om niet te zeggen dat ze regelmatig dom en slordig politiewerk afleveren. Ook de verhoudingen binnen het team kloppen niet helemaal. De profiler die door de hoofdcommissaris buiten de vondst van nog een lijk wordt gehouden? Dat lijkt me uiterst onwaarschijnlijk.

Mila lijkt eerst iemand te zijn die absoluut niet functioneert, maar op een gegeven moment kom je achter de reden en dat is knap gedaan. Al vraag ik me wel af hoe zij ooit door de psychologische test op de politieacademie is gekomen.

Ik vond dit  debuut niet zo sterk als het tweede boek dat Carrisi heeft geschreven. Het is best spannend, maar op ongeveer twee derde zakt het verhaal behoorlijk in, om op het einde dan wel weer met een aardige twist te komen. Al met al geen slecht boek en ik heb het ook met plezier uitgelezen, maar als je kennis wilt maken met Donato Carrisi, raad ik je aan ‘Het tribunaal van de ziel’ te lezen en niet als eerste deze.

dinsdag 26 juni 2012

Poetsen en boenen

Er was eens een tijd waarin elk huishouden op rolletjes liep. Waarin het wasgoed  elke maandag werd gedaan, de ramen gelapt waren (zonder strepen) en de meubels elke week in de was werden gezet. Een tijd waarin een huisvrouw nog wist hoe ze vlekken moest verwijderen en wat de beste manier was om te dweilen. Tsja.

Helaas, de jaren ’50 zijn voorbij. Door drukke banen, vele hobby’s en bezigheden en in veel gezinnen ook nog allerlei mensen om rekening mee te houden, is dat allemaal een stuk lastiger geworden. We hebben niet meer de hele dag de tijd om de beste manier te vinden om je vloeren te doen, en maar al te snel stapelen klussen zich op. Voor je het weet zijn de ramen al langer dan een half jaar niet gelapt en is de stoel in de slaapkamer de verzamelplaats voor schone was die je maar niet opvouwt en staan de vuile keukenkastjes vol met dingen die over de datum heen zijn.

Ik heb het op het oog redelijk opgeruimd en vrij schoon, maar als je wat beter kijkt dan is het toch niet zo heel schoon in de hoekjes en gaatjes. En jammer genoeg vind ik huishoudelijk werk absoluut niet leuk, het is alleen maar leuk als het gedaan is omdat je dan kunt zeggen ‘kijk eens hoe lekker schoon en opgeruimd het hier is’. Ik heb het met werk en thuis dingen doen voor school druk en eerlijk gezegd zit ik als ik vrij ben liever te lezen dan de oven schoon te maken of deuren af te nemen. (met het idee: alles is leuker dan poetsen)

Maar goed, ondertussen zie ik wel dat het zo niet helemaal werkt zoals ik graag zou willen. Ik wil een goed systeem waarmee ik mijn huishouden goed kan organiseren en bijhouden, zonder er elke dag uren mee bezig te zijn. Ik kan dus een man zoeken, ontslag nemen en in de tijd die ik dan heb mijn innerlijke jaren ’50 huisvrouw de vrijheid geven, maar het kan ook simpeler.

Ik heb (het zal ook niet) een boek gekocht. ‘Aan de slag met de huishoudcoach’ van Els Jacobs. En wat een geweldig aankoop is dit geweest! ‘De huishoudcoach’ is een fantastisch boek dat vol humor is geschreven. Het is verdeeld in vier onderwerpen; opruimen, administreren, agenderen en poetsen. In elk hoofdstuk wordt het systeem uitgelegd, de meest voorkomende valkuilen worden al van te voren onschadelijk gemaakt en vragen worden beantwoord. Vervolgens krijg je voor elke week opdrachten om je huis opgeruimd en schoon, je administratie overzichtelijk, je agenda en je planning doelmatig te krijgen en te houden.

Het werkt voor mij heel goed omdat het praktisch, flexibel en uitvoerbaar is. Het gaat er niet vanuit dat je alles perfect schoon moet hebben, of dat je tijd en zin hebt om uren aan het boenen te slaan. De weekopdrachten hoef je natuurlijk niet allemaal te doen, je kunt kijken wat voor jou handig en nodig is. Zo is mijn administratie goed op orde en ik heb uit dit hoofdstuk alleen een tip gehaald om het verwerken nog efficiënter te maken.

Els Jacobs gaat ervan uit dat je huis niet in één dag rommelig en vuil is geworden en dus ook niet in één dag op orde kan zijn. Ik vind vooral de tip om een bepaalde klus in een beperkte tijd te doen heel prettig. In een kwartier kun je toch de mandjes in de badkamer uitmesten en ordenen. En is de klus te groot voor één kwartier, zoals bijvoorbeeld je kledingkast, dan ga je er de dag erop toch gewoon mee verder?

Op internet kwam ik ook nog Flylady tegen, een Amerikaanse site waar je ook een zelfde soort systeem als dat van Els krijgt om je huis op orde te krijgen. Erg Amerikaans, maar ook hier heb ik een paar tips vandaan gehaald, zoals het samenstellen van een ‘controljournal’;  een map met alle belangrijke informatie over je huis. De lijsten met voorraad, de schoonmaakklussen, de belangrijke adressen etc. Je kunt hierin kwijt wat je wilt en je kunt het indelen zoals je wilt. 

Ik heb dit voor mezelf de ‘GBHM’ genoemd (Grote Blauwe Huishoud Map) en ben heel creatief aan de slag gegaan met een multomap, insteekhoezen en gekleurd papier (de HEMA is onmisbaar bij dit soort projecten!) Het is bijna klaar en het maakt de hele zaak wel heel overzichtelijk. Bovendien voorkomt het dat je elke keer opnieuw het wiel moet uitvinden.

Voor wie dit allemaal te tuttig en echt té jaren ‘50 wordt, is er ook nog het leuke Unfuck your habitat , dat heerlijk tegen de draad ingaat en waar vooral de vóór en ná foto’s inspirerend zijn. Ik zweer ondertussen bij Els, en ga lekker verder met opruimen en schoonmaken. In de jaren ´50 zouden ze trots op me zijn.  

maandag 25 juni 2012

Op reis in het scriptorium, Paul Auster

Geen erg lijvig boek van Paul Auster, met 148 bladzijdes is ‘Op reis in het scriptorium’ zelfs aan de dunne kant. Toch weet Paul Auster in dit boek een situatie te schetsen die fascineert.

Een oude man wordt wakker in een kamer en hij weet niet wie hij is. De rest van het verhaal wordt hij meneer Blanco genoemd. Al snel wordt duidelijk dat meneer Blanco verblijft in een zorgvuldig gecontroleerde ruimte. Hij wordt gefotografeerd en alles wat hij zegt wordt opgenomen. 

Meneer Blanco weet niet waar hij is of waarom hij in de kamer is. Hij weet ook niet of hij naar buiten kan of dat hij gevangen zit. In de kamer staat een bureau met daarop verschillende foto’s en een manuscript. 

Meneer Blanco begint dit te lezen en het lijkt een verhaal te zijn dat zich afspeelt in de 19e eeuw, in een land dat niet bestaat. Het gaat over spionnen in vijandelijke gebieden en complotten. ’s Middags komt er een arts op bezoek en vraagt meneer Blanco het manuscript dat hij heeft gelezen af te maken, om te bedenken hoe de ingewikkelde situatie in dat verzonnen land zou verlopen.

Verschillende andere mensen komen in de loop van de dag ook bij meneer Blanco langs en we komen erachter dat alles wat er gebeurd met meneer Blanco en in de kamer deel uitmaakt van een behandeling, al weten we niet waarvoor. Het lijkt er ook op dat meneer Blanco deze situatie zelf heeft opgezet. Meneer Blanco had blijkbaar vroeger grote macht, hij was het brein achter iets, maar wat wordt niet duidelijk. En eerlijk gezegd weet je op het einde nog altijd helemaal niets.

Het is een bevreemdend boek, vol rare situaties, waarvan het nut en het doel niet duidelijk worden. Het speelt zich ook alleen maar af op die dag in die kamer, met meneer Blanco, waar je verder ook niets van te weten komt. 

Het knappe is dat Paul Auster hier toch een boek van heeft weten te maken dat je uit wilt lezen, omdat je per se moet weten hoe het nu zit. Ik had de neiging om toen ik het boek uit had overnieuw te beginnen, om te zien of ik aanwijzingen had gemist. 

Opnieuw weet Paul Auster een wereld te scheppen die me meeneemt en bijna niet loslaat en hij weet een verhaal te schrijven dat je uit moet lezen. Vreemd, raar en verbijsterend, maar zeker ook intrigerend en fascinerend.

zondag 24 juni 2012

Sint Franciscus

Verkondig het evengelie, desnoods met woorden.
Sint Franciscs preekt voor de vogels

zaterdag 23 juni 2012

Voorproefje op Rome

Omdat het nog een paar weken duurt voor het vakantie is, en de laatste weken altijd zo zwaar wegen én omdat het weer ook niet echt meewerkt om een heerlijk zomers gevoel te krijgen, een klein voorproefje op Rome, waar ik over een paar weken weer naar toe ga. Uitzicht over Rome, vanaf het Victor Emmanuel monument. Foto's zijn allemaal door mij gemaakt in Rome, in 2011.
Links onder zie je de trap die naar het Piazza del Campidoglio leidt.
Forum op de voorgrond en het Colosseum op de achtergrond
Markten van Trajanus

vrijdag 22 juni 2012

Griekenland-Duitsland

Een collega stuurde deze link door, die ik jullie niet wil onthouden; Monty Python's kijk op een voetbalwedstrijd tussen Griekenland en Duitsland.  Geniet ervan!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ur5fGSBsfq8

Blauwe maandag, Nicci French

Het schrijversechtpaar Nicci Gerrard en Sean French schrijft al jarenlang literaire thrillers. Ik heb het idee dat met hen de literaire thriller is begonnen, daarvoor zag je die term volgens mij helemaal nooit op een boek staan. De boeken waren altijd spannend, met vaak knappe wendingen in het plot. Tot wat mij betreft de rek er een beetje uitging en ik een paar boeken las die ik niet echt denderend meer vond en waar zelfs mijn katten het plot al op bladzijde 30 doorhadden. De laatste twee heb ik zelfs niet eens meer gelezen. Tot ze een nieuw pad zijn ingeslagen met een serie, waar ondertussen deel een en twee van zijn verschenen. De hoofdpersoon van de serie is Frieda Klein, psychotherapeute.

Het boek waarin we met haar kennis maken is  Blauwe Maandag. Het boek begint met de verdwijning van een klein meisje, zo’n 22 jaar geleden. Dan komt de verdwijning van een klein jongetje en de politie ziet een overeenkomst.

Frieda Klein is iemand die ontzettend op zichzelf is en ze houdt ervan om ’s nachts door de straten van Londen te wandelen.

Een van haar patiënten is Alan Dekker, die droomt over een zoon die hij nooit heeft gehad, een jongetje met rood haar. Net zoals het jongetje dat nu verdwenen is. Tegelijkertijd valt Joseph de bouwvakker uit de Oekraine door het dak van Frieda’s praktijkruimte, probeert ze haar collega op het rechte pad te krijgen en de relatie met haar schoonzus en nicht een beetje goed te houden.

Frieda raakt door haar patient betrokken bij het politieonderzoek, en komt steeds dichter bij de oplossing.

Ik was erg blij dat ik uiteindelijk toch weer overstag was gegaan om een Nicci French te kopen. Ik vond Blauwe maandag een heerlijk boek. Frieda is een prettige en sympathieke hoofdpersoon, die ik steeds aardiger begon te vinden. Ze heeft rare dingen en we beseffen dat er nog een heleboel mis is, maar hoe dat precies zit komen we hopelijk in de volgende boeken te weten. 

De andere personen zijn ook leuk, Joseph, de familie, de rechercheur die op de zaak zit, je wilt meer over ze weten en ik hoop dat ze in de volgende boeken ook weer meedoen. De zaak in Blauwe maandag is spannend, al waren een paar plotwendingen al snel duidelijk. Dit vond ik echter geen bezwaar, omdat het wel spannend bleef. De laatste twist op het einde kwam toch nog onverwacht.

Ik vind het knap dat Nicci French in staat is geweest om de neergaande spiraal weer te doen omkeren. Deel 2 van deze serie is ondertussen ook al gelezen en ik kijk uit naar boek 3. Ik ben weer fan.

woensdag 20 juni 2012

schilderijen en de sjoel in Elburg

Toegang van het sjoel museum in Elburg
Zaterdag ben ik met mijn tante E. naar Elburg gegaan. Een leuk zuiderzeeplaatsje, echt zo’n poppendorp waar je heerlijk een dagje door kunt brengen.
Ons doel was niet alleen rondkijken in Elburg, maar ook het sjoel museum bezoeken waar een tentoonstelling van de schilderijen van Jip Wijngaarden was. Zij is vooral bekend geworden door haar rol als Anne Frank in het toneelstuk met Jeroen Krabbé. Zij is uiteindelijk erg religieus geworden en dit komt in haar schilderijen tot uitdrukking. Alle onderwerpen zijn namelijk uit het Oude Testament. Ik moet zeggen dat ik de schilderijen niet zo heel mooi vond, de kleuren waren wel heel opvallend en sprekend, maar de onderwerpen en vooral de stijl spraken me niet aan. Ik vond vooral haar mensfiguren niet mooi, en die stonden wel op elk schilderij. Wel heel leuk vond ik een beeldje van de duif met de olijftak in zijn snavel, die op een olijfolieblik zat. Dat vond ik erg grappig, ik houd van kunst waar ik om moet lachen en die me vrolijk maakt.

Het museum zelf was mooi. Het begon met een film over het Joodse leven in Nederlands sinds de 17e eeuw, waarvan het enige nadeel was dat die film ook al weer 30 jaar oud was. Ik wil dan weten hoe de situatie ondertussen is geworden en vind dat ze na 30 jaar wel een nieuwe film mogen maken. (ik ben daar altijd een beetje kritisch over) Maar goed, dat mocht de pret niet drukken.
Elburg kende voor de Tweede Wereldoorlog een bloeiende Joodse gemeenschap, waar de sjoel het bewijs van was. In de voormalige sjoel waren nu allerlei voorwerpen bijeengebracht die te maken hadden met dat Joodse leven, bijvoorbeeld de verschillende feesten. Ook waren er de verhalen van verschillende Joodse families in Elburg. De maquette in het midden liet als een soort kijkdoos zien hoe de sjoel eruit zou hebben gezien toen die nog in gebruik was. Boven op de vrouwengalerij waren vitrines met schenkingen, en die waren vaak erg triest en indrukwekkend. Bijvoorbeeld het mooie servies dat in bewaring was gegeven toen de eigenares de oproep kreeg om naar het kamp te gaan, en dat nooit meer was opgehaald. Uiteindelijk is het aan het museum geschonken. Ook een stapeltje Pietje Bell boeken lag hier, door een jongen aan zijn buurjongen in bewaring gegeven tot de eigenaar terug kwam. Ook deze zijn nooit meer opgehaald.

dinsdag 19 juni 2012

De aubergine


In één van de aubergineplanten op het balkon zit nu een bloem. Een heel mooie, paarse bloem. Ik hoop dat de andere aubergineplant ook snel bloemen krijgt en dat er daarna natuurlijk aubergines aan komen.

maandag 18 juni 2012

Zeitoun, Dave Eggers

In 2005 raasde tropische storm Katrina over het zuiden van de Verenigde Staten en zorgde voor de verwoesting en de overstroming van New Orleans. We hebben ongetwijfeld allemaal de beelden gezien van een stad onder water, en weten ook wat een enorme chaos het was met de hulpverlening.
Met Zeitoun heeft Dave Eggers een verslag geschreven van de ramp en de nasleep, het verhaal van één van de families die het heeft meegemaakt.

We maken kennis met Zeitoun, een Amerikaan van Syrische afkomst. Hij en zijn vrouw Kathy, een Amerikaanse die zich bekeerd heeft tot de Islam, hebben een aannemersbedrijf. Zeitoun (zo noemt iedereen hem omdat zijn voornaam niet uit te spreken is) is een toegewijde vader, een liefhebbende echtgenoot, devoot moslim en een goede werkgever en huurbaas. Zeitoun is zoon van een Syrische visser en hij is zelfs zeeman geweest. De zee en het water hebben voor hem weinig geheimen.

De berichten over een storm die New Orleans nadert maken in de eerste instantie weinig indruk. Er komen elk jaar zulke stormen over en over het algemeen valt de schade enorm mee. Als de berichten echter steeds dringender worden, besluit Kathy met de kinderen weg te gaan, maar Zeitoun wil blijven. Hij wil hun huis, hun bedrijf en de huurhuizen die ze hebben niet in de steek laten.

Kathy probeert haar familie in Baton Rouge te bereiken, maar dit gaat erg moeilijk. Als ze er uiteindelijk zijn, is de spanning na een paar dagen te snijden. Geen wonder, met zoveel volwassenen en kinderen in één huis.

Zeitoun ondertussen timmert in de stad ramen van huizen van vrienden dicht, brengt bezittingen in veiligheid en wacht de storm af.

Er is wind en er is regen en de straten staan blank, maar een dag later is dat ook alweer verdwenen. Zeitoun denkt dat het ergste al voorbij is en heeft eigenlijk het idee dat zijn familie voor niets is weggegaan. Maar de volgende dag als hij wakker wordt staat de hele stad onder water, want de dijken zijn doorgebroken.

Zeitoun weet met zijn kano in bijna alle delen van de stad te komen en helpt ondertussen verschillende mensen. Ook geeft hij achtergelaten honden te eten. In de eerste dagen is het nog bijna mooi te noemen; hij helpt mensen en heeft de indruk dat hij nuttig werk doet. De stad is rustig en bijna uitgestorven, al ontmoet hij wel een aantal mensen en kennissen die de stad ook niet hebben verlaten.

Maar al snel blijkt dat het allemaal snel bergafwaarts gaat. Er drijven lijken in het water, en Zeitoun ziet gewapende mannen een benzinestation beroven. Er komen wel soldaten, maar die letten niet op Zeitoun en zijn kano en sommige hulpverleners beloven te komen, maar doen ondertussen niets. Er is geen organisatie.

Kathy en de kinderen zijn ondertussen naar een vriendin gegaan waar ze beter terecht kan dan bij haar familie, ook omdat haar familie nooit heeft geaccepteerd dat ze nu een hoofddoek draagt. 

Zeitoun heeft Kahty beloofd dat hij haar elke dag om twaalf uur zal bellen en doet dat ook trouw. Totdat hij opeens niet meer belt. Ze hebben geen idee waar hij is, er is geen enkel contact meer mogelijk. In de chaos die New Orleans kenmerkte na de ramp, zijn er verschillende groepen soldaten en beveiligers en hulpverleners actief. Zij werken niet samen en er is geen enkele coördinatie. Er wordt wel streng gelet op plunderingen, maar de berichten over toenemende misdaden in New Orleans worden steeds algemener.

Het blijkt dan dat Zeitoun gevangen is genomen, onder verdenking van terrorisme en banden met Al Quaida en de Taliban. Het blijkt dat op dat moment er niet verder gekeken kan worden dan de buitenkant. Dat Zeitoun een geïntegreerde man is, die zijn steentje bijdraagt aan de maatschappij telt niet meer. Alleen het feit dat hij moslim is, is nog belangrijk. En zie dan maar eens iemand vrij te krijgen in een stad waar de normale rechtsorde niet meer bestaat.

Ik vond dit een verbijsterend boek. Het is fascinerend om te lezen hoe de ramp eigenlijk is begonnen, hoe de stad er in die eerste dagen uitzag. Het is verbijsterend om vervolgens te lezen wat er nu is gebeurd en hoe een land als de Verenigde Staten zo volkomen in gebreke is gebleven bij het organiseren van de hulp voor New Orleans en de andere getroffen gebieden. Je verwacht zoiets niet. Ik wist het natuurlijk wel van de nieuwsberichten uit die tijd, maar het is heel bijzonder om er in dit boek over te lezen.

Het is een waar gebeurd verhaal, de lijst met bronnen en literatuur die Dave Eggers heeft geraadpleegd laten zien dat hier heel wat studie aan vooraf is gegaan. Dave Eggers heeft een prettig leesbare schrijfstijl, hoewel hij soms een beetje dramatisch wordt. Maar dat vergeef ik hem graag, tenslotte beschrijft hij ook een drama. 

En hoewel ik soms dacht ‘Stomme vent, was gewoon met je vrouw en kinderen weggegaan uit de stad.’, kreeg ik wel een zekere bewondering en sympathie voor Zeitoun. Een bijzonder boek over een bijzondere man, in bijzondere omstandigheden. Een aanrader.

zondag 17 juni 2012

Lied aan het licht, Huub Oosterhuis

Licht dat ons aanstoot in de morgen, voortijdig licht waarin wij staan.
koud, één voor één, en ongeborgen, licht overdek mij, vuur mij aan.
Dat ik niet uitval, dat wij allen zo zwaar en droevig zijn
niet uit elkaars genade vallen en doelloos en onvindbaar zijn.


Licht, van mijn stad de stedehouder, aanhoudend licht dat overwint.
Vaderlijk licht, steevaste schouder, draag mij, ik ben jouw kijkend kind.
Licht, kind in mij, kijk uit mijn ogen of ergens al de wereld daagt
waar mensen waardig leven mogen en elk z´n naam in vrede draagt.


Alles zal zwichten en verwaaien wat op het licht niet is geijkt.
Taal zal alleen verwoesting zaaien en van ons doen geen daad beklijft.
Veelstemmig licht, om aan te horen zolang ons hart nog slagen geeft.
Liefste der mensen, eerstgeboren licht, laatste woord van Hem die leeft.



vrijdag 15 juni 2012

Het tribunaal van de ziel, Donato Carrisi

Een man is onwel geworden en is stervende. De arts die in de ambulance meekomt komt erachter dat deze man de moordenaar van haar zus is. Zij staat voor de keuze om hem te laten leven of te laten sterven.

Een studente verdwijnt. Het lijkt erop dat ze is weggelopen, maar de kamer waaruit ze is vertrokken, zat van de binnenkant op slot. Haar vertrek was niet vrijwillig.

Marcus ontmoet Clemente in een koffiezaakje in Rome. Hij krijgt de opdracht om de zaak van de verdwenen studente te onderzoeken. Marcus heeft door een incident in Praag zijn geheugen verloren, maar de kennis en de vaardigheden die hij heeft van misdaden is hij niet kwijt. 

Marcus komt in het huis van het meisje achter een aantal belangrijke aanwijzingen. Hij beseft dat het niet alleen om de verdwenen studente gaat en zijn sporen leiden hem naar nog een aantal onopgeloste zaken. Iemand brengt nu de slachtoffers of de nabestaanden in contact met de daders die dan de keuze krijgen tussen wraak en vergeving.

Sandra Vega is een politiefotografe. Zij heeft net haar man David, een fotojournalist, verloren. Zijn laatste bericht op haar voicemail vertelt haar hoe koud het is in Oslo, maar David is omgekomen in Rome. Als ze wordt gebeld door een Interpol agent die de dood van haar man onderzoekt, besluit ze zelf het heft in handen te nemen en achter de aanwijzingen aan te gaan die David voor haar heeft achtergelaten.

Een jager jaagt op zijn prooi; een moordenaar. Zijn zoektocht naar deze man wordt bemoeilijkt door het feit dat de moordenaar elke identiteit kan aannemen.

Langzaam komen de verschillende draden bij elkaar en blijkt dat ze allemaal met elkaar in verbinding staan. De gemeenschappelijke factor is de ‘Orde van de Penitenzieri’. 

Eeuwenlang hebben priesters de biecht bij mensen afgenomen, maar voor doodzonden konden zij niet meteen absolutie verlenen. Deze biechtgeheimen werden naar het Vaticaan gezonden, waar een college van priesters zich over de zaken boog en bekeek of vergeving mogelijk was. 

Dit ‘tribunaal van de ziel’ verkreeg zo een heleboel kennis van het kwaad en stelde zich steeds meer tot doel om niet alleen misdadigers die berouw toonden te vergeven, maar om zelf misdaden op te lossen. De leden van de orde zijn erin getraind om bij een misdaad de afwijkingen te vinden, en zo nodig de politie anoniem te tippen.

Vanaf de allereerste bladzijde is ‘Het tribunaal van de ziel’ ontzettend spannend. Heel knap weet Donato Carrisi de verschillende verhaallijnen bij elkaar te brengen, te verstrengelen en uiteindelijk nog een verrassing te geven op de laatste bladzijdes. Knap ook hoe hij bepaalde gruwelijkheden weet duidelijk te maken, zonder allerlei nare details te geven. De situatie is al erg genoeg en je kunt zelf wel bedenken hoe bepaalde zaken zijn gegaan. In het nawoord geeft Carrisi aan wat er van dit boek op echte feiten berust en dat is ook een zeer intrigerend gegeven.

Ik vond dit zo’n goed boek dat ik na 50 pagina’s al meteen het 1e boek van Donato Carrisi heb gekocht, omdat ik dat meteen erna wilde lezen. Daarvan breng ik jullie binnenkort op de hoogte.

woensdag 13 juni 2012

Mediteren

Bij yoga is meditatie erg belangrijk, ik heb zelfs eens gelezen dat de asanas, de houdingen, van oorsprong alleen bedoeld waren om het lichaam te trainen om beter te kunnen mediteren. In bijna elke yogales wordt er tijd ingeruimd voor meditatie. En hoewel mediteren heel heilzaam is, is het voor veel mensen een woord dat geassocieerd wordt met ‘zweverig’ of ‘moeilijk’.
Zweverig omdat alleen van die gekke mensen het doen, met geitenwollen sokken die rechtsdraaiende biologische muesli eten. Ongetwijfeld zullen die mensen ook mediteren, maar dat is geen reden voor de rest van ons om het te laten. Er zitten namelijk enorme voordelen aan mediteren. Het verlaagt je bloeddruk en ervoor kan zorgen dat je stressniveau enorm afneemt. Vaak voel je je beter in balans en heb je meer focus als je mediteert. En dat al met maar een paar minuten per dag.

Het zou moeilijk zijn omdat je gedachten stil krijgen zo lastig is. Je gaat in je hoofd maar door met allerlei dingen en voor je het weet zit je toch weer aan de boodschappen te denken of aan de kattenbak die nodig schoon moet. Veel mensen denken ook dat als je gedachten afdwalen dat dat een teken is dat ze het niet kunnen, dat ze niet goed zijn in mediteren. Terwijl ieders gedachten natuurlijk afdwalen. We leven, dus we denken, dat kunnen we niet stoppen. De kunst zit hem erin om die gedachten te laten ‘zijn’ en er niet op door te gaan. Om elke keer als je gedachten richting die boodschappen of de kattenbak gaan te accepteren dat je daaraan hebt gedacht en om het daarbij te laten.

Probeer het eens, een paar minuten per dag, of wanneer je er behoefte aan hebt en je zult merken hoe prettig het is. Je hoeft echt niet meteen allerlei parafernalia aan te schaffen als meditatiekussens, - bankjes of –klokken. Gewoon op een stoel zitten, ontspannen en je ogen dicht doen, dan ben je al een heel eind. Het is niet aan te raden het op bed te doen, want dan bestaat de kans dat je in slaap valt. (en dat is niet de bedoeling, hoe lekker je dan ook slaapt) Met een beetje goede wil kun je het aantal minuten al snel uitbreiden en is het zelfs mogelijk om te mediteren in de bus, terwijl je wacht op de trein of op je werk.
Moeilijk en zweverig? Misschien, maar vooral heel erg prettig en zinvol.

dinsdag 12 juni 2012

Oranje allergie

Eens in de twee jaar, tijdens het EK en het WK voetballen, lijkt het wel of heel Nederland een beetje gek wordt. Opeens heeft iedereen verstand van voetballen en opeens is alles, maar dan ook alles oranje.

Huizen, hele straten worden versierd met grote vlaggen en plastic vlaggetjes aan een koord, winkeletalages worden versierd met oranje crêpepapier en bij de ene supermarkt krijg je oranje frutsels en bij de andere krijg je oranje fratsen. 

En daar wordt ik wel een beetje moe van. Als ik ergens binnenkom en iedereen van het personeel is in oranje gekleed ‘want er is een wedstrijd vanmiddag’, dan vind ik dat eerlijk gezegd irritant worden. Alsof alles tot stilstand komt er de hele wereld alleen nog maar om voetbal draait. En daar ben ik een tikje allergisch voor.

Het is echt niet zo dat ik een hekel heb aan voetballen, al vind ik het niet echt interessant. Naarmate het toernooi vordert kijkt ik heus wel eens een wedstrijd en als die spannend is kan ik er nog van genieten ook. Ik vind het ook wel leuk om te zien hoe de Nederlandse supporters bij de wedstrijden altijd voor een goede sfeer zorgen, je hoort nooit nare dingen over de Nederlandse fans en dat is iets waar we trots op mogen zijn. 

Ik vind de Nederlandse voetballers zelf helaas niet erg sympathiek en kan dan ook niet zeggen dat ik altijd ‘voor Nederland’ ben. Als een andere ploeg beter en sportiever speelt dan verdienen die het om te winnen, niet Oranje. Maar hoe het ook gaat, hoe ver Oranje ook komt, of niet komt, ergens in de komende weken zal het gedoe met oranje shirtjes, vlaggetjes en frutsels weer over zijn. 
Tot over twee jaar het nieuwe toernooi is.

maandag 11 juni 2012

Schaduwrivier, Valerio Varesi

De rivier de Po stroomt bijna over, want het regent al dagenlang. De oude schippers weten hoe de rivier in elkaar steekt en zijn nog niet vertrokken. Ze zien hoe het schip van schipper Antea Tonna wegvaart, maar als later het schip aan de grond loopt, is er niemand op het schip aanwezig.

In Parma sterft een man na een val uit een raam, maar al snel wordt vastgesteld dat het geen zelfmoord is, maar moord. De dode is Decimo Tonna, broer van de verdwenen schipper.

Commissario Soneri moet deze twee zaken onderzoeken. Hij praat vooral met de oude schippers en de bewoners van het dorp. Hij komt erachter dat de beide broers fascisten waren en dat de geschillen met de oude communisten nog altijd een rol spelen. 

En ondanks de onfrisse zaakjes waar Tonna in de tegenwoordige tijd bij betrokken was, wordt toch duidelijk dat de gebeurtenissen uit de oorlog nooit zijn vergeten. Als de commissaris een briefje vindt waarin wordt verwezen naar de partizanen, blijkt dat de wortels van de moord in het verleden liggen. 

Een dorp dat nu ondergelopen is, een hinderlaag van de partizanen en een gruwelijke wraakactie van de fascisten, niemand wil erover praten en de commissaris moet moeite doen om hier allemaal achter te komen. Stukje bij beetje weet hij de stukjes van de puzzel bij elkaar te krijgen.

Commisario Soneri (van wie de voornaam me nog niet duidelijk is geworden) is een man die een grote behoefte heeft aan privacy en het liefst zijn eigen gang wil gaan. Hij heeft een bijzondere verhouding met Angela, die bij het Openbaar Ministerie werkt. Hij gaat het liefst alleen op pad, praat met mensen, en eet de heerlijkste gerechten, terwijl hij zijn intuïtie gebruikt om de aanwijzingen te ordenen en de zaak op te lossen.

Schaduwrivier’ komt niet snel op gang. Het eerste stuk is vooral het stijgen van de rivier en wat de schippers ervan vinden, daarna is het vooral commissario Soneri die Angela probeert te ontduiken, niet bereikbaar is omdat hij per ongeluk zijn telefoon heeft uitgezet, met de oude schippers praat en over de Po uitkijkt.  

De zaak is dan ook geen voorbeeld van flitsend politiewerk. Maar de rivier krijgt je toch te pakken, neemt je mee in de stroom en bijna tegen wil en dank wordt je meegezogen in het verhaal. Je voelt de onderhuidse spanning die er nog altijd is tussen communisten en fascisten, al zijn de betrokkenen oud en hebben de jongeren er geen belangstelling voor.

Dit is het eerste boek van een serie, en in Italië schijnt hier al een tv serie van gemaakt te zijn, die erg populair is. Ik kan me dat goed voorstellen en als eerste kennismaking smaakt ‘Schaduwrivier’ van Valerio Varesi zeker naar meer.

zondag 10 juni 2012

Boeddha

Godsdienst bestaat niet in het kennen van de waarheid, maar in het ernaar leven.




vrijdag 8 juni 2012

Yogales en yoga thuis

Gisteravond weer een yoga les gehad. Heerlijk, na zoveel weken stilstand. (m’n yogajuffie was op vakantie en in de weken ervoor moest ik 3x afzeggen, heel vervelend) Enfin, het is weer begonnen en het was heerlijk. Ik had er ook zo’n zin in om weer te starten. Pittige les opnieuw, in die zin dat het allemaal heel rustig gaat, maar door de verschillende houdingen komt alles aan bod en aan het einde van de les voel ik echt al mijn spieren. Een of twee keer had ik zelfs dat heerlijke moment als je in een houding staat en de docente corrigeert het en dat het dan opeens helemaal klopt. Dan denk je ‘Ja, zó moet het’.  Erg fijn. Meditatie en ontspanning waren heerlijk,  en ik kwam helemaal ontspannen, maar toch ook vol energie thuis.

Mijn yoga matje, in de ochtend, klaar om asanas te doen.
Silvia staat al te wachten tot ik begin, want die vindt me erg grappig.
Ik ben deze dagen ook al heel goed bezig geweest met thuis yoga oefenen. Bijna elke ochtend rol ik mijn matje uit en nog voor het ontbijt sta ik asanas te doen. De eerste keer was het even heel lastig, wat was ik stijf en wat ging het beroerd. Maar ik besloot me daar niets van aan te trekken en tevreden te zijn met het feit dat ik wel op de mat gestaan had en asanas gedaan had. Ik merk dat het nu beter gaat en dat is weer een goede reden om door te gaan. Want ik merk hoeveel beter ik me voel als ik aan yoga doe.
Het uitzicht vanaf de yogamat op het balkon. Nog leuker als het mooi weer is en de deuren open zijn.
Hier naar kunnen kijken is ook al meditatie

donderdag 7 juni 2012

Ander licht, Rosita Steenbeek

In 1671 zijn schilder Matthias Withoos en zijn leerlingen, Jacob en Jasper, en een paar van zijn kinderen bezig met het schilderen van het ‘Gezicht op Amersfoort’.

Dan wordt het 1672, een jaar dat bekend staat als het rampjaar in de geschiedenis van de Republiek. De Engelsen en de Fransen en Duitse vorsten hebben een bondgenootschap gesloten om de Republiek aan te vallen. Amersfoort wordt belegerd door de Fransen. Matthias en zijn gezin vertrekken naar Hoorn. Jasper van Wittel  gaat met hen mee, om zijn opleiding bij de schilder voort te zetten.

Alida, de tweede dochter van Matthias, is verliefd op leerling Jasper en ondanks het feit dat zij protestants is en hij katholiek, zien zelfs haar ouders weinig problemen in een verbintenis.

Maar Jasper wil naar Rome, om daar te leren en te studeren op de schilderwerken van alle schilders die hem voorgingen. Hij en de andere leerling Jacob willen lid worden van de schildersbroederschap ‘De Bentvueghels’ en zich onderdompelen in de kunst. Alida zou graag meewillen, maar als meisje is daar natuurlijk geen sprake van.

Jasper en Jacob gaan inderdaad naar Rome en vooral Jasper schrijft veel naar zijn voormalige leermeester en zijn gezin, hoewel hij niet reageert op het aanbod van Withoos dat hij mag trouwen met Alida. Alida blijft achter en blijft hopen dat Jasper bij haar terug zal komen, met haar zal trouwen en haar mee zal nemen naar Rome. In de dertien jaren die voorbijgaan voor Jasper en Jacob weer richting de Nederlanden komen, specialiseert Alida zich steeds meer in het schilderen van bloemen en dieren. Ze wordt uitgenodigd om te komen schilderen op het Buiten van Agnes Block en ontmoet daar bijvoorbeeld schilderes Maria Sybilla Merian.

Jasper heeft ondertussen in Italie veel succes als Gaspare Vanvitelli en is alleen in de Republiek op bezoek om zijn ouders te bezoeken, maar niet om te blijven en al helemaal niet om met Alida te trouwen. Hij vertrekt dan ook weer zonder haar. Voor Alida komt dan het aanbod dat ze mee mag werken aan een atlas voor de Hortus Botanicus in Amsterdam.
In de epiloog staat dat Gaspare Vanvitelli als geëerd schilder in 1736 in Rome overlijdt. Alida is al eerder overleden, in 1730.

Het probleem met historische romans is vaak dat de schrijver teveel wil uitleggen. Rosita Steenbeek gaat daar af en toe mank aan, waardoor soms een persoon in de roman een heleboel uitleg geeft over iets en de gesprekken soms wat onnatuurlijk verlopen.

Alida maakt zelf niet zo heel veel mee, als Amersfoort bezet is zijn zij en haar familie al in Hoorn, en de gebeurtenissen met de Bentvueghels in Rome beleeft ze ook alleen maar door de brieven van Jasper. Dit heeft te maken met het feit dat je in die tijd als meisje buiten een heleboel dingen stond. 

In een tijd waarin de situatie voor vrouwen natuurlijk anders is dan nu, heeft Alida geluk. Haar vader leert haar schilderen en bemoedigt haar om haar weg daarin te volgen. Aan de andere kant hebben vrouwen toch niet alle vrijheid, Alida kan niet mee naar Rome en krijgt steeds te horen dat ze eerst maar goed bloemen moet leren schilderen voor ze aan andere onderwerpen begint.

De titel heeft te maken met het andere licht dat Jasper opzoekt in Rome, maar ook de andere kijk die Alida krijgt als zij beseft dat ze ook zonder Jasper kan schilderen en hem niet nodig heeft om een naam voor zichzelf op te kunnen bouwen.

Ik vond ‘Ander licht’ een mooie roman, en ik vind het knap hoe Rosita Steenbeek mensen tot leven weet te wekken in een verder vrij sobere stijl. Geen ellenlange zinnen met tien komma’s, of heel veel bijvoeglijke naamwoorden, maar helder en duidelijk.

Grappig was het vooral dat ik daarna in een boek een zin tegenkwam over een bibliotheek in Rome die ontworpen was door Vanvitelli. Ik had daar eerder overheen gelezen, maar nu viel het me meteen op en herkende ik de naam.

dinsdag 5 juni 2012

De moestuin

Mijn 'moestuintje' groeit voorspoedig op het balkon. Sinds de IJsheiligen staan de potten buiten en eigenlijk doen ze het heel goed. Om even het verschil te laten zien, dit is een foto van de potten toen ze net naar buiten gingen:

En dit is een foto die ik gistermiddag genomen heb (toen het even droog was en de zon zowaar scheen). Zoals jullie zien is alles flink gegroeid en de courgettes zijn ondertussen opgekomen. Ook de Russische Dragon doet het goed, terwijl ik dacht dat die het overpotten niet zou overleven.
Er is alleen nog maar groen te zien natuurlijk, nergens nog vruchtjes of groente te bekennen, maar dit begin is al heel hoopgevend.

De boontjes doen het echt geweldig, alle sliertjes zitten nu keurig om de stokjes gewikkeld (zo grappig dat die sliertjes snappen dat dat de bedoeling is!) Het wordt helemaal leuk als er bloemetjes en uiteindelijk boontjes aankomen, maar ik vind de plant zoals die nu is ook al heel erg mooi.

maandag 4 juni 2012

13 uur, Deon Meyer


In de net uitgebrachte thriller van Deon Meyer, ‘13 uur’, is inspecteur Bennie Griessel opnieuw de hoofdpersoon. Hij is al maanden van de drank af en hoopt dat Anna hem binnenkort zal vertellen dat hij bij haar terug mag komen. 

Hoewel hij zelf ook een beetje twijfelt, hij begint namelijk wel zijn weg te vinden in zijn nieuwe leven in zijn appartementje  en het contact met zijn kinderen zoals hij dat nu heeft.
In zijn werk is het zijn taak geworden om nieuwe rechercheurs te begeleiden en dat kunnen ze goed gebruiken, want er begint een enorme zaak. 

Het begint met de vondst van een meisje met een doorgesneden keel, en een meisje dat op de vlucht is voor een groep die haar achterna zit. Een tweede lijk, van muziekproducent Adam  wordt gevonden, naast zijn dronken vrouw die de eerste verdachte is. De verschillende rechercheurs onder leiding van Bennie moeten deze zaken zien op te lossen. 

Het vermoorde meisje blijkt een Amerikaanse toeriste te zijn, maar waarom is ze vermoord? Hebben zij en haar vriendin drugs gesmokkeld of is er nog meer aan de hand? Wie zitten er achter het tweede meisje aan en wat heeft zij dat deze mensen zo graag willen hebben? Is Adam doodgeschoten door zijn vrouw, of moet de dader gezocht worden in de platenmaatschappij?

De tijd dringt en het is aan Bennie om alle draden te ontwarren en losse eindjes weg te werken.

Deon Meyer heeft met ‘13 uur’ een boek geschreven waarin je de spanning voelt die de politie ook heeft in de tijd dat ze het meisje moeten vinden. Met elke bladzijde die je omslaat wordt dit boek spannender. Knap ook hoe Deon Meyer ook weet duidelijk te maken hoe, ondanks de maanden van nuchterheid, de drank toch elk moment weer tot Bennie spreekt. 

Ook knap is het hoe hij erin slaagt om de situatie in Zuid Afrika duidelijk te maken, zonder er een politiek pamflet van te maken of er een heleboel uitleg aan te wijden. ’13 uur’ is een bijzonder boek van een schrijver die ik zeker in de gaten blijf houden. Ik kan niet wachten tot het volgende boek uitkomt.

zondag 3 juni 2012

Thomas van Aquino

Voor wie niet gelooft is geen bewijs voldoende, voor wie wel gelooft is geen bewijs nodig.
Een van de engelen op de Ponte San´Angelo
foto door mij gemaakt in Rome, 2009

(Thomas van Aquino, 1225-1274, theoloog, filosoof, geleerde)

vrijdag 1 juni 2012

De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim, Jonathan Coe

Maxwell is eenzaam, ontzettend eenzaam. Hij werkt bij de klantenservice van een warenhuis, maar is nu met ziekteverlof omdat hij depressief is. 

Zijn vrouw heeft hem verlaten en het enige contact dat hij met haar heeft is onder een valse naam op een forum. Met zijn vader heeft hij bijna geen contact. Hij heeft hem net in Australie bezocht, maar dat was een bezoek vol zwijgzaamheid. De man naast wie hij in het vliegtuig zit gaat dood terwijl Maxwell een heel verhaal tegen hem vertelt, en als hij thuiskomt in Engeland is de enige die tegen hem praat de overvaller die hem van zijn telefoon berooft. Na drie weken afwezigheid zijn er geen emails en geen van zijn facebook vrienden heeft hem gemist.

Maar dan krijgt hij het aanbod van een oude vriend om te komen werken bij een klein bedrijf dat bijzondere en duurzame tandenborstels in heel Groot Britannie wil verspreiden. Maxwell zal als promotiestunt naar het uiterste noorden rijden en een videoverslag van zijn reis maken. De tocht voert Maxwell niet alleen via de snelwegen en de kortste weg naar de Shetland eilanden, maar via allerlei ontmoetingen naar een beter begrip van zijn familie, het verleden en daarmee zichzelf.

Ondertussen beklemt de eenzaamheid hem steeds meer, en hij begint een relatie op te bouwen met het navigatiesysteem, dat hij Emma noemt en waar hij mee praat, tot het helemaal mis gaat.

Maxwell Sim is eerlijk gezegd een beetje een sukkel. Hij heeft een stom baantje, zijn vrouw heeft hem net verlaten en eigenlijk heeft Maxwell heel weinig interesses en bijna geen algemene ontwikkeling. Maar Maxwell Sim is ook heel herkenbaar, in zijn  complete onvermogen om de moderne tijd te begrijpen, of techniek of vrouwen, of eigenlijk alle andere mensen. 

De manier waarop Maxwell zich gedraagt in allerlei situaties is bij tijd en wijle ontzettend pijnlijk. Je leest door, maar bijna met afgewend hoofd met het idee ‘Kan het nog erger?’ En ja, dat kan. Maxwell blundert door. Dat levert ook hilarische scènes op, zoals het bezoek bij de ouders van een oude vriendin.

Mooi verweven met het verhaal van Maxwell is het verhaal van Donald Crowhurst, de zeiler die in de jaren ’60 meedeed aan een zeilrace om de wereld. Donald bezweek onder de druk en heeft het verslag van zijn tocht volkomen uit de duim gezogen om uiteindelijk zelfmoord te plegen. Maxwell komt bij toeval dit verhaal te weten, en ziet steeds meer parallellen tussen Donald en hemzelf.

De afschuwelijke eenzaamheid van Maxwell Sim’ is niet alleen het verhaal van Maxwell, maar ook het verhaal van een wereld in crisis, want het verhaal speelt zich af in 2008, toen het allemaal begon. Het is een mooi boek, soms schrijnend en heel vaak ontzettend grappig. Elke persoon, elke wending en elke verhaallijn voegt iets toe aan het gevoel van Maxwell dat de wereld buiten hem om door gaat en verder is gegaan en dat hij er niet meer helemaal bij past.

Het enige dat je volledig moet overslaan is het laatste hoofdstuk. Ik weet niet wat Jonathan Coe en zijn uitgever hebben gedacht toen ze dit ervan gemaakt hebben, maar ik vond het een verschrikkelijk stom einde, dat bijna het hele boek heeft bedorven. En dat terwijl het einde van Maxwells verhaal mooi en hoopgevend is, een einde vol mogelijkheden en vooral mensen om hem heen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...