zondag 30 september 2012

Sint Franciscus

Het heeft geen zin om ergens naar toe te lopen om te prediken, tenzij ons lopen al prediken is.

Sint Franciscus (1181-1226)

vrijdag 28 september 2012

Hoe de mode kan veranderen; haarstijlen 1900-1929

Vrouw in een baljurk met een 'Grote
Pompadour'. Foto van Photodetective
Op de bekende Samson uit de Bijbel na, is lang haar vooral iets geweest voor vrouwen. Eeuwenlang was lang haar de norm. Loshangend bij ongetrouwde vrouwen, opgestoken en weggestopt onder hoed of sluier bij getrouwde vrouwen.
Je haar afknippen, zoals Jeanne d’Arc deed was iets schokkends. Je plaatste jezelf als vrouw daarmee buiten de maatschappelijke orde en meestal liep zoiets niet goed af.

Dit blijft het geval tot in de 20e eeuw. Haar afknippen werd alleen gedaan bij gevangenen, of als een vrouw heel erg ziek was en hoge koorts had. Soms kon een vrouw in de 19e eeuw heur haar verkopen als ze geld nodig had, zoals Jo Marsh in het boek ‘Little women’ doet.
Een 'Gibson girl'
Rond 1900 was de ‘Pompadour’ een bekende en geliefde haarstijl. De ‘grote’ pompadour voor op een bal, de ‘kleine’ pompadour voor overdag. In Amerika werden vrouwen met deze haarstijl ook wel ‘Gibson girls’ genoemd, vanwege de elegante tekeningen van de illustrator Gibson.
Foto van Photodetective

Toen tijdens de Eerste Wereldoorlog zoveel vrouwen gingen werken, moest het kapsel simpeler en praktischer en de knot laag in de nek werd toen de mode.

De jaren ’20 werd echt gezien als een nieuwe periode en een breuk met het verleden hoorde erbij. Voor vrouwen waren er allerlei nieuwe mogelijkheden en de mode weerspiegelde dat. Iedereen wilde vooral ‘modern’ zijn en het was niet voldoende om de roklengte te verminderen, er moest iets drastischer gebeuren.
Eton crop, foto van
Photodetective
De ‘bob’ was hiervoor erg geschikt. Dit kapsel was al een paar jaar eerder uitgevonden, maar nu kreeg het veel navolging, mede doordat de toen beroemde filmster Louise Brooks er ook een had. Vrouwen lieten hun haar recht afknippen, soms met een rechte, steile pony. Naarmate de jaren ’20 vorderden, werd de ‘bob’ steeds korter. De ‘bob’ werd achterin de nek hoog opgeknipt, in een V vorm. De ‘Etoncrop’ werd gezien in het modebeeld. Dit kapsel werd zo genoemd omdat de jongens van de Eton-kostschool hun haren iets langer droegen dan gebruikelijk voor jongens, maar voor vrouwen was het het kortst mogelijke kapsel. Typisch voor de jaren ’20 is de zogenaamde ‘bob’ met de krulletjes op het voorhoofd of aan de zijkant. Dit werden de ‘kisscurls’ genoemd, omdat het aan zou geven hoe vaak een meisje gekust was.
In de jaren ’30 werd het haar weer langer, maar daarover later meer.
Filmster Louise Brooks met de typische jaren '20 bob.

Meneer Geoff Caulton is zo vriendelijk geweest om me ook voor dit artikel toestemming te geven de foto’s te gebruiken van zijn website, www.photodetective.co.uk 
Mr Geoff Caulton kindly gave me permission to use the photographs from his website for this article also www.photodetecticve.co.uk

donderdag 27 september 2012

Onzichtbaar, Paul Auster

Adam Walker, een jonge student, komt in 1967op een feestje in New York in contact met de Franse Rudolf Born en zijn vriendin Margot. Adam wordt gefascineerd door dit stel, wordt verliefd op Margot, en kan een aanbod van Born om een literair tijdschrift op te zetten niet afslaan. 

Deze plannen komen echter tot niets, als door een verschrikkelijke gebeurtenis de vriendschap tussen Adam en Born verbroken wordt.

Dertig jaar later krijgt uitgever Jim Freeman een manuscript opgestuurd met het eerste hoofdstuk van een boek dat Adam aan het schrijven is. 

Jim en Adam kenden elkaar in 1967, maar zijn elkaar uit het oog verloren. Nu schrijven ze elkaar en Adam geeft aan dat hij nog maar kort te leven heeft, maar graag het manuscript af wil maken. Hij stuurt het tweede hoofdstuk mee, waarin hij vertelt over zijn studietijd in Parijs, waar hij Born opnieuw tegen het lijf liep. 

Adam wil ervoor zorgen dat Born wordt gestraft voor wat hij in New York heeft gedaan. Hij besluit om het contact met Born en zijn verloofde Hélène en haar dochter Cécile aan te halen, om uiteindelijk aan Hélène en Cécile te vertellen wat er is gebeurd, zodat zij het contact met Born zullen verbreken.

Jim komt bij Adam aan om het manuscript en de twee hoofdstukken die hij gelezen heeft te bespreken, maar dan blijkt Adam net overleden te zijn. Jim krijgt nog wel een pakketje mee met het derde hoofdstuk van het boek. Hierin vertelt Adam in losse aantekeningen hoe slecht zijn plan in Parijs is verlopen en op welke manier Born heeft gereageerd.

Jim wil graag weten wat er allemaal waar is van dit verhaal en neemt contact op met de zuster van Adam, die vooral in hoofdstuk twee voorkomt, en met Cécile. Cécile stemt toe om aan Jim de pagina’s van haar dagboek te zenden, die gaan over de laatste ontmoeting die zij heeft gehad met Rudolf Born.

Het knappe van ‘Onzichtbaar’ is dat Paul Auster er weer moeiteloos in slaagt je op een verkeerd been te zetten. Wat is er nu echt en wat niet? Is het inderdaad een begin van een roman, of is het misschien de roman van iemand anders? Wie is eigenlijk de hoofdpersoon en waar gaat het verhaal naar toe?

Adam geeft in een brief aan Jim aan dat alle gebeurtenissen echt zijn en dat hij niets heeft verzonnen. Het derde deel zijn de losse aantekeningen van Adam, maar Jim heeft ze aangepast. Adam blijkt te hebben gelogen en Jim geeft toe dat hij alle delen heeft bewerkt en dat het enige dat zichzelf is gebleven Parijs is. In het laatste deel stelt Born aan Cécile voor dat zij zijn memoires tot een roman bewerkt en dan onder haar eigen naam uitgeeft, precies het foefje waar Jim het ook al eerder over had.

Kortom, een typische Auster waarin het volstrekt onduidelijk is wat er nu precies aan de hand is, maar waar je door blijft lezen omdat je hoopt er nog achter te komen. Waarin, als je het boek hebt dichtgeslagen, je opnieuw wilt beginnen omdat je denkt dat er misschien aanwijzingen zijn die je gemist hebt.
Een geweldig boek.

woensdag 26 september 2012

Frustratie

Elke docent zal dit herkennen, de frustratie over een klas die niet aan het werk te branden is. In de onderbouw is dit al vervelend genoeg, maar nog erger is het als het om een eindexamenklas gaat. Mijn mavo vier en havo vijf zijn goed begonnen, maar het kakt nu alweer in. En dan zitten we nog maar in het begin van het schooljaar. Maar misschien is dat ook wel het probleem. De eerste week hadden ze de schrik te pakken, elke docent kwam met het eindexamen, de laatste PTA-onderdelen die dit jaar afgerond moeten worden en allerlei zaken waar ze dit jaar rekening mee moeten houden. Dus even waren ze heel goed aan het werk. Maar al heel snel komt bij hen het idee dat dat eindexamen nog maanden ver weg is, pas in mei. Dus; ‘waar maakt u zich druk om, mevrouw, dat komt heus wel goed’, zei een mavo leerling tegen me, terwijl hij zijn boekje weg schoof. Een boekje dat nog niet open is geweest deze lessen.

Alleen wij docenten weten dat pas in april wakker worden en aan het werk gaan niet genoeg is, dat de meeste leerlingen, op een enkeling na, het moeten hebben van regelmatig werken en oefenen en dat de hoeveelheid stof voor de meesten te groot is om pas op het allerlaatste voor het eerst te bestuderen. Wij weten dat er geoefend moet worden met teksten lezen, met bronnenvragen en eindexamenvragen, die weer hun heel eigen formuleringen kunnen hebben. En dan moet je ook nog gewoon de lesstof overbrengen.

Maar peuter dat die kinderen maar eens aan het verstand, die je aankijken, de les ‘saai’ vinden en veel liever pingen of whatsappen om te zien of het in de andere lessen bij hun vrienden net zo klote is. De leerlingen die op zich heel aardig zijn en best even twintig minuten stil willen zijn als jij wat uitlegt, soms ook braaf de aantekening overnemen, maar daarna toch wel weer iets anders willen. Film, en dan niet één waarbij ze op hoeven te letten natuurlijk, dat is nou net weer teveel gevraagd.

Als docent haal je in de loop van het jaar je niet geringe ervaring en pedagogische kwaliteiten uit de kast, om die ‘lieve schatjes’ (kleine krengen!) toch aan het werk te krijgen. Je vertelt verhalen, verzint goede verwerkingsopdrachten, oefent met bronnen, maakt gebruik van powerpoints of de moderne media om ze geïnteresseerd en gemotiveerd te krijgen. Ondertussen probeer je ze met ene grap aan het werk te krijgen, met overreding, met een donderpreek, met zo’n beetje alles wat je kunt verzinnen. Niet alles werkt even goed, dat weet je ondertussen ook, maar je probeert het wel allemaal. En voor een aantal ging het al goed, voor een aantal komt het goed en voor een aantal valt het kwartje echt pas half april.
Ondertussen ga ik eens rustig verzinnen wat ik met mijn klassen aanmoet, om ze toch duidelijk te maken; ‘jongens, zo gaat het niet goed’. Maar over het overkomt? Misschien als ik het naar ze ping.

maandag 24 september 2012

Mrs Robinson's disgrace, Kate Summerscale

Kate Summerscale heeft eerder het geweldige boek ‘The suspicions of Mr. Whicher’ (De vermoedens van Mr. Whicher) geschreven, waarin ze een moordzaak uit 1860 beschrijft en de tijd waarin die plaatsvond. 

Op een knappe manier heeft ze in dat boek de manier waarop het onderzoek is gevoerd en de wijze waarop de familie functioneerde waarin de moord plaatsvond beschreven, maar ook de geschiedenis van de politie en forensisch onderzoek, én hoe deze zaak alle detectiveschrijvers in de 19e eeuw beïnvloed heeft.

In haar nieuwe boek ‘Mrs Robinson’s disgrace’ (Nederlandse titel: De geheime liefde van mevrouw Robinson) doet ze iets soortgelijks. Ze vertelt hierin het verhaal van de eerste schandalige openbare echtscheiding in Engeland. En nee, dan hebben we het niet over Hendrik VIII, maar over een echtpaar in de 19e eeuw.

In de 19e eeuw hadden vrouwen weinig rechten. Er waren weinig mogelijkheden om als vrouw zelfstandig een opleiding te volgen en een beroep uit te oefenen, want van vrouwen werd verwacht dat ze zouden trouwen. En een vrouw was volgens de wet ondergeschikt aan haar man. 

Als een vrouw trouwde, kwamen al haar bezittingen aan haar echtgenoot. Een gekregen erfenis, geld dat door haarzelf verdiend was en zelfs persoonlijke zaken als brieven en dagboeken werden eigendom van de echtgenoot, die ermee kon doen wat hij wilde. Als een vrouw haar man verliet, dan raakte zij het contact met haar kinderen kwijt en bovendien alle status in de maatschappij.

Echtscheiding was tot 1858 in Engeland niet mogelijk, tenzij het parlement er in individuele gevallen toestemming voor gaf. Voor gewone mensen was dit geen mogelijkheid. Maar in 1858 kwam er een wet waarin echtscheiding via de rechtbank mogelijk was. Er moest wel een goede reden zijn, gewoon ongelukkig met elkaar zijn of niet meer van elkaar houden was geen goede grond voor echtscheiding. 

Een man die van zijn vrouw wilde scheiden moest komen met het bewijs voor overspel, een vrouw die wilde scheiden moest komen met het bewijs dat een man overspel had gepleegd en nog iets anders had gedaan, zoals verlating of wreed gedrag.

Isabella Robinson trouwde in 1844 met Henry Robinson. Al snel werd duidelijk dat Robinson haar, een weduwe met één zoontje, alleen getrouwd had om haar geld. De relatie tussen de beide echtlieden was niet goed, vaak waren er ruzies en verwijten en het huwelijk was een ramp.

Toen ze in Edinburgh woonden maakt Isabella kennis met de tien jaar jongere arts Edward Lane. Ze werd verliefd op hem. In haar dagboek beschreef ze hoe haar gevoelens waren, ze vertelde over de ontmoetingen en de gesprekken die ze voerden, de brieven en geschenken die ze hem stuurde. Ze was extatisch als Lane vriendelijk was, maar stortte in depressies als Lane niet reageerde op haar affecties.

Edward Lane opende een kuuroord in de buurt van waar de Robinsons woonden en Isabella kwam vaak op bezoek. In haar dagboek beschreef ze de gebeurtenissen, ze vertelde over de hartstochtelijke momenten in elkaars armen en op de varens onder de bomen in het park. Wat daar precies gebeurde vertelde ze niet, maar de implicaties zijn duidelijk.

Tijdens een ziekte van Isabella, vond haar echtgenoot haar dagboek en hij las haar ontboezemingen over haar escapades met Edward Lane. Toen de nieuwe wet er in 1858 door was, vroeg Henry Robinson echtscheiding aan van zijn vrouw, op grond van overspel met Edward Lane. Het dagboek was het bewijs.

De rechters bogen zich over het dagboek en gedeeltes ervan werden gepubliceerd in de pers. De vraag in de rechtszaal was hoe het dagboek moest worden opgevat? Was het een feitelijk relaas of niet? Want als het waar was en de feiten klopten, dan was dokter Lane schuldig en zou hij zijn beroep niet meer kunnen uitoefenen. 

Er werd met man en macht een verdediging opgezet dat Isabella het dagboek had geschreven in een staat van seksuele verwarring, dat ze leed aan een ziekte van de baarmoeder die ervoor zorgde dat ze haar seksuele gevoelens niet onder controle had. Tenslotte was het feit dat ze dit soort dingen opschreef al bewijs voor het feit dat ze waanzinnig was. 

Hiermee werd voor Isabella de vernedering nog groter dan dat gewoon overspel zou zijn, maar ze werkte er aan mee om Edward te beschermen.

Kate Summerscale heeft in dit boek opnieuw heel knap een bestaande zaak beschreven en geeft daarbij een inkijkje in de 19e eeuw. Ze vertelt over de positie van vrouwen, de opkomst van het dagboek schrijven en de verschillende romans die werden uitgegeven in die tijd waarin gefrustreerde vrouwen een hoofdrol speelden.

Ook de overwegingen van de echtscheidingsrechtbank bij verschillende zaken worden gebruikt om een echtscheiding wel of niet toe te kennen komen langs in dit verhaal.
Henry Robinson was een onaangename man met wie je geen medelijden kunt hebben, zelfs niet op het einde. 

Edward Lane, of er nu wel of niet daadwerkelijk overspel gepleegd is of niet, was in ieder geval tenminste schuldig aan dom, naïef en zelfs laf gedrag en wat mij betreft komt hij eigenlijk nog heel goed uit de situatie. Er waren voor hem geen consequenties en zijn huwelijk noch zijn carrière kwamen in gevaar.

Voor Isabella lag de zaak heel anders. Ze zat vast in een nare situatie en in een huwelijk waar ze niet uit kon. Ze heeft zich enorm mee laten slepen door haar gevoelens, of die nu beantwoord werden of niet, maar ze schreef ze in haar dagboek. Een dagboek waarvan ze hoogstwaarschijnlijk aannam dat het privé zou blijven. 

n de rechtszaal sloten de mannen de rijen om haar af te schilderen als een verleidster en een hoer of als een seksueel waanzinnige vrouw die het gemunt had op onschuldige mannen en zich mee liet slepen door haar erotische fantasieën. Haar privégedachten en gevoelens waren door iedereen in Engeland aan het ontbijt in de kranten te lezen en waren het onderwerp van gesprek.

Na afloop van de rechtszaak heeft ze haar jongste zoon bijna nooit meer gezien, wilde niemand haar meer kennen en noemde haar moeder haar niet eens in haar testament.

Mrs Robinsons disgrace’ laat goed zien dat in de 19e eeuw de regels voor vrouwen anders waren dan voor mannen en dat de wet niet aan hun kant stond. Ook in Nederland was de man tot 1956 wettelijk het hoofd van de huishouding en waren getrouwde vrouwen, samen met minderjarigen en zwakzinnigen, niet in staat om iets op eigen titel te ondertekenen. En hoewel sommige zaken nog niet helemaal in orde zijn, laat dit boek wel zien hoe ver we zijn gekomen.

De Engelse hardback uitgave van dit boek is trouwens heel mooi, met een leeslint en een prachtige buitenkant, die heel Victoriaans aandoet. Complimenten voor de ontwerper!

zondag 23 september 2012

Socrates

De zielen van alle mensen zijn onsterfelijk, maar de zielen van de rechtvaardigen zijn onsterfelijk en goddelijk.
Bloemen op het Forum
foto door mij gemaakt, Rome 2012

Socrates, Grieks filosoof (470-399)
 

zaterdag 22 september 2012

Boek gewonnen

Sind een tijdje ben ik lid van een Forum over boeken en dat is over het algemeen erg leuk. Je kunt met anderen praten over lezen en over boeken en je komt weer op schrijvers waar je nog nooit van hebt gehoord en die toch heel mooie boeken blijken te schrijven.
Helemaal leuk is dat je je soms voor een boek kunt inschrijven om deze te lezen. Van de inschrijvers worden tien mensen geloot die het boek toegestuurd krijgen en het enige wat je moet doen is tijdens het lezen laten weten wat je ervan vond en hoe het je bevalt. En aan het einde moet je een beoordeling geven. Ontzettend leuk en hoewel niet elk boek me aanspreekt en ik me niet elke keer inschrijf, had ik dat vorige maand wel gedaan. 'Stille wateren' van Viveca Sten leek me een spannend boek dat ik graag wil lezen.
En ik ben inderdaad ingeloot! Gisteren kwam, eindelijk, het pakje met het boek. Heel erg leuk is het handgeschreven kaartje dat erbij zit, dan is zo'n gewonnen boek nog net iets specialer. Ik ben gisteravond begonnen met lezen en ik ben heel benieuwd. Oordeel volgt!

vrijdag 21 september 2012

Hoe de mode kan veranderen 1900-1930


Modeplaat
Toen ik een paar weken terug de serie ‘The House of Eliott’ weer zag, besefte ik weer even hoe leuk ik de kleding uit de jaren ‘20 vind. De rokken op kuitlengte, de leuke schoenen met bandjes, de lange kettingen. Het is allemaal heel draagbaar, zelfs nu. Het is dat het niet altijd even praktisch is, maar ik zou in principe elke dag dat soort kleren aan kunnen doen.
Maar waarom was die mode in de jaren ‘20 zo’n vernieuwing?

foto van Photodetective
Als je kijkt naar de periode ervoor, dan zie je waarom. Zo rond 1900 was de mode totaal anders. Lange rokken, gedragen met hooggesloten blouses en natuurlijk kon het korset met walvisbaleinen niet ontbreken. Elke fatsoenlijke vrouw droeg een korset. Vrouwen uit de arbeidersklasse droegen geen korset. Niet omdat die niet fatsoenlijk waren, maar omdat je ten eerste in een korset niet kunt werken en ten tweede heb je hulp nodig om een korset dicht te krijgen. Arbeidersvrouwen hadden geen kameniers om dat te doen en moesten dus dat onmisbare kledingstuk ontberen om hun figuur in de juiste S-vorm te krijgen.


Strompelrok
foto van photodetective
De rokken werden steeds nauwer en vlak voor de Eerste Wereldoorlog ontstond er zelfs de zogenaamde ‘strompelrok’. Een rok die zo nauw was dat de dames er alleen in konden trippelen. Om hun enkels moesten ze een zogenaamde ‘strompelband’ dragen om te voorkomen dat ze een te grote stap zouden nemen en zouden struikelen. Op deze foto zie je een vrouw in een strompelrok, die wijselijk de onderste knopen los heeft gemaakt.
Groepen die de maatschappij wilden hervormen, wilden vaak ook de mode veranderen. Er waren mensen die het korset wilden afschaffen en vrouwenkleding gemakkelijker en prettiger draagbaar maken, maar veel aanhangers hadden deze groepen niet.

Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak, moest de kleding wel praktischer worden. Veel vrouwen namen de banen over van de mannen die aan het front vochten. Vrouwen werkten onder andere als buschauffeurs, aan de lopende banden in de fabrieken, sjouwden met kolen en werkten aan het front als chauffeurs van de ambulances. De korsetten verdwenen en de rokken werden korter. Nu moeten we ons daar ook weer niet al te veel van voorstellen, de roklengte kwam ongeveer boven de enkels. Maar het was in ieder geval een hele verbetering ten opzichte van die strompelrok.
In Nederland werkten de vrouwen natuurlijk veel minder dan in de ons omringende landen, omdat wij in die oorlog neutraal bleven en onze mannen niet aan het front vochten. Maar de invloed van de veranderende mode zal ongetwijfeld ook hier merkbaar zijn geweest.

Coco Chanel
Toen de oorlog voorbij was, ging het na een aantal jaren langzaam beter met de economie. De mensen wilde de oorlog en alle gruwelijkheden vergeten en uit Amerika kwam allerlei nieuws, zoals cocktails, auto’s en films. Filmsterren als Louise Brooks of Clara Bow lieten een moderne vrouw zien en hadden veel invloed op de mode. Modeontwerpster Coco Chanel is in deze vernieuwing onmisbaar geweest. Bij haar verdween het corset helemaal, ze gebruikte de rekbare stof jersey en alles was erop gericht om vrouwen stijlvol, maar wel comfortabel te kleden.

Modeplaat
De roklengte kwam zo halverwege de kuit en is daar trouwens bijna het hele decennium geweest. De echt korte rokken boven de knie, die men meestal met de jaren ’20 associeert, komen maar heel kort voor. De taille was laag en avondjurken hadden vaak een blote rug. Het silhouet werd slank en jongensachtig, het haar werd kortgeknipt (daarover later meer). De bekende ‘cloche hoed of pothoed maakt het beeld helemaal af om die typische jaren ’20 look te krijgen. 
Filmster Louise Brooks

Meneer Geoff Caulton is zo vriendelijk geweest om me toestemming te geven de foto’s te gebruiken van zijn website, www.photodetective.co.uk  Dit is een site met allerlei foto's en de informatie die je daaruit kunt halen. 

Mr Geoff Caulton kindly gave me permission to use some of the photographs from his website www.photodetecticve.co.uk This is a site full of photographs and the information they can give you. 

donderdag 20 september 2012

Het verboden pad, Kees van Beijnum

Philip Soek is van rijke komaf, maar wilde niet in zijn vaders voetsporen treden en loopt daarom stage in ‘De Helmer’ een tehuis voor uit huis geplaatste kinderen. Er wonen acht kinderen en er zijn drie mentoren en dan nog Philip als stagiair. Door zijn afkomst wordt hij gewantrouwd door zowel de kinderen als de staf, en Philip wordt natuurlijk aan alle kanten uitgeprobeerd. Toch doet hij het niet slecht en een aantal dingen weet hij goed aan te pakken.  

De acht pupillen en drie stafleden, Walter, Harley en Philip gaan op kampeervakantie naar Bretagne. Hier vinden de kinderen weinig te doen en de leiding moet vooral brandjes blussen en dingen oplossen die te maken hebben met drankgebruik, wiet roken en vandalisme.

Philip merkt dat hij door Walter en Harley wordt buitengesloten en ook met sommige van de kinderen gaat het erg moeizaam. Philip is niet de enige die het moeilijk heeft, één van de jongens wordt gepest door de anderen.

Dan gebeurt er een verschrikkelijk ongeluk, één van de meisjes valt tijdens een survivaltocht van de klif en verdrinkt in zee. De politie onderzoekt de zaak en zijn beschuldigend naar de leiding toe. Waarom hebben zij het veilige pad niet genomen langs de rotsen, maar het onveilige pad dat verboden was? Walter voelt zich schuldig en probeert zich eruit te praten door aan te geven dat Philip te ver was afgedwaald van het meisje dat verongelukt is en dus grotendeels verantwoordelijk.

In de chaos die ontstaat door het politieonderzoek en de nasleep van het ongeluk is het Philip die grotendeels de boel draaiende probeert te houden, want Walter stort in en Harley drukt zijn snor.

Terug in Amsterdam heeft Philip nog te maken met zijn broer, die hij al jaren niet heeft gezien omdat hij met hun moeder terug is gegaan naar Amerika en die nu op bezoek komt en hem graag wil ontmoeten.

De gebeurtenissen in Bretagne vond ik wel een beetje lang duren, terwijl de situatie tussen Philip, zijn broer en hun vader er nog wat achteraan kwam. Ik had hier graag wat meer over willen lezen en nog liever had ik wat meer verbinding gezien tussen deze twee verhaallijnen.

Aan de andere kant vond ik het wel knap hoe Kees van Beijnum erin slaagt de situatie duidelijk te maken van de goedbedoelende Philip en de manier waarop de kinderen op hem reageren, maar ook zijn collega’s. Als Harley Philip bijvoorbeeld pest, en Walter doet alsof hij dat niet merkt.

Ik verbaasde me trouwens over het complete onvermogen van de staf om met een dergelijke crisis om te gaan, Harley en Walter laten maar al te graag de moeilijke klussen aan Philip over terwijl zij zelf de kroeg induiken. Om vervolgens verbaasd te zijn als dat mis loopt. Sowieso was de staf niet zo heel competent, Walter is een typische geitenwollen sok, en Harley neemt de wiet van de kinderen in beslag om het zelf op te roken.

Ook Philip is niet heel handig bezig als hij op eigen houtje een van de pupillen trakteert op een nieuwe bril en op een kappersbeurt, en het aanlegt met de zestienjarige dochter van de campingeigenaar.

Ik vond het wel onwaarschijnlijk dat bij een campingtrip met pubers, waar ook meisjes bij zijn, de leiding alleen bestaat uit mannen en dat er geen enkele vrouw bij is, ik denk niet dat dat zou gebeuren.

Kortom, geen wonder dat het volkomen mis liep eigenlijk, dat zag je al aankomen voor ze op pad gingen.

Mooi vond ik wel dat op het einde Walter Harley en Philip toch weer samen door één deur kunnen en dat Philip een werkplek vindt bij een ander kindertehuis. De kinderen in zijn nieuwe groep zijn een aantal jaren jonger dan de pubers van ‘De helmer’, maar hij ziet ook al de gelijkenissen.

‘Het verboden pad’ uit de titel is ten eerste het werkelijke pad langs de rotsen dat niet veilig en dus verboden was, maar ook de personen in het boek gaan regelmatig het verboden pad op, met handelingen die eigenlijk niet door de beugel kunnen.

Hoewel ik een paar kleine dingen heb aan te merken, heb ik ‘Het verboden pad’ met plezier gelezen.

woensdag 19 september 2012

Bloggers aller landen, verenigt U!

Strikt genomen heb ik geen boekblog, daarvoor blog ik ook teveel over andere dingen. Maar boeken maken wel een groot deel uit van mijn leven en daarom ook van mijn blog. Toen ik op de website van Anna's leesreis las dat er een bijeenkomst werd georganiseerd voor boekbloggers, wilde ik daar toch wel heel graag naar toe. Ik heb me opgegeven en gisteren heb ik de bevestiging gekregen. Samen met een aantal mensen van de blogs die ik regelmatig of zelfs bijna dagelijks lees, komen we over een paar weken in Utrecht bij elkaar om te praten over lezen en boeken in het algemeen en één boek in het bijzonder. ‘De bijzondere reis van Harold Fry’ van Rachel Joyce is namelijk het boek dat besproken wordt. Ik heb het gistermiddag gekocht en het lijkt me een mooi boek, dus dat voor de bijeenkomst uit lezen zal geen straf zijn.
Oké, de bijeenkomst is iets minder ambitieus dan de titel van dit stukje doet vermoeden, maar desondanks denk ik dat ik in oktober een heel fijne middag tegemoet ga met vooral heel veel gepraat over boeken met mensen die waarschijnlijk net zo van lezen en boeken houden als ik. Om er daarna natuurlijk weer over te bloggen!

dinsdag 18 september 2012

The house of Eliott

De zusjes Eliott
In de laatste weken van de vakantie heb ik mezelf vermaakt met het opnieuw bekijken van de serie ‘The House of Eliott’. Misschien kunnen jullie je deze serie uit 1991 nog herinneren.

Het speelt zich af in de jaren twintig in Londen en het gaat over de twee zussen die een modehuis beginnen.
De eerste collectie
Beatrice en Evangeline Eliott mochten van hun tirannieke vader geen opleiding  volgen en geld voor leuke dingen was er voor hen ook niet. Beatrice heeft haar twaalf jaar jongere zusje bijna eigenhandig opgevoed, want hun moeder overleed bij de geboorte van Evie. Als hun vader dood gaat, is er totaal geen erfenis, maar de zussen hebben wel hun talent om zelf kleding te kunnen maken. Ondanks de tegenstand van hun vervelende neef Arthur en zijn moeder Lydia, weten Bea en Evie al snel een klantenkring op te bouwen door het namaken van kleding van beroemde ontwerpers.

Het modehuis heeft zijn ups en downs, mooie collecties en belangrijke cliënten, maar ook schandalen en problemen. Beatrice trouwt ondertussen met Jack Maddox, een fotograaf die uiteindelijk de politiek ingaat om de woon en werksituaties van de armen te kunnen verbeteren. Evangeline trouwt, na een aantal verhoudingen, met de schilder Daniel Page. Langzaam zie je binnen het modehuis het accent verschuiven van de haute couture naar de confectiekleding, zeker als op het einde van de jaren ’20 blijkt dat dit de enige manier is om te blijven bestaan, maar jammer genoeg is de mening van de zussen hierover compleet tegengesteld.
Bea en Jack
Wat maakt deze serie, bijna twintig jaar na dato, nog altijd zo geweldig? Ten eerste, ik blijf het maar herhalen, de geweldige Britse acteurs. Stella Gonet, Louise Lombard en Aiden Gillet zijn fantastisch als Bea, Evie en Jack, en vele anderen uit de cast mogen er ook zijn.
In het atelier




Ten tweede zijn daar de verhaallijnen. Want het gaat niet alleen over het wel en wee van de rijken en de bevoorrechten. Ook de actuele onderwerpen, zoals de mijnwerkersstaking, de situatie van de armen, de nasleep van de Eerste Wereldoorlog en de nieuwe uitvindingen (film, auto, telefoon) die steeds algemener worden, komen aan bod. Via Bea en Evie komen we erachter hoe de rijken leven en met elkaar omgaan, via het personeel in het modehuis komen we achter de problemen en de moeilijkheden waar de armen mee te kampen hebben. We volgen niet alleen Bea en Evie, maar ook Madge, Tilly, Betty en Agnes en de vele anderen die in het modehuis werken.

De laatste en waarschijnlijk een van de meest belangrijke redenen waarom deze serie nog altijd tot de verbeelding spreekt is natuurlijk de kleding. De magnifieke jurken, de schoenen met de bandjes over de wreef, de hoeden, de lange kettingen; de mode in de jaren ’20 was al erg mooi, maar de kostuumontwerpers hebben er werkelijk iets prachtigs van gemaakt. Dat maakt de hele serie tot een genot om naar te kijken.
Louise Lombard als Evie
Aangezien de serie het hele decennium omspant, doorloop je het hele scala van de mode in die tijd, en krijg je een goed beeld van de roklengtes tot het bobkapsel dat toen zo in was. Je ziet in die jaren de jongste zuster Evie ook transformeren van een verlegen, wat onhandig  meisje, naar een modieuze vrouw vol zelfvertrouwen.
Omdat dit de laatste serie is geweest die de BBC op video heeft gefilmd, ziet de beeldkwaliteit er een beetje gedateerd uit, maar dat mag de pret niet drukken. Jammer is wel dat de serie zo ontzettend abrupt eindigt; er zijn ontzettend veel losse eindjes. De derde serie heeft ook maar tien afleveringen, waar de andere twee series er twaalf hadden. Het schijnt dat er een grote brand is geweest in de studio’s waardoor een groot deel van de sets en de kostuums vernietigd zijn. Omdat alles opnieuw maken te kostbaar was, is dat nooit gebeurd en is de serie tot een vroegtijdig einde gekomen. Heel erg jammer, want ik denk dat ik niet de enige ben die graag nog een vierde serie zou hebben willen zien, of in ieder geval een afronding van de verschillende nog openstaande verhaallijnen.
Stella Gonet als Bea
Er zijn ook nog in totaal drie boeken verschenen over de serie, maar ik raad iedereen aan om die niet te lezen, die zijn verschrikkelijk slecht.
Ik weet niet of de BBC overgehaald kan worden om een vervolg te maken, maar tot het zover is heb ik in ieder geval nog de DVD’s om me mee te vermaken.

maandag 17 september 2012

Rome: the emperor's spy, M.C. Scott

Manda Scott heeft de bekende serie ‘Boudica’ geschreven, over de vrouw die de Boudica werd en een opstand in Brittannië leidde tegen de Romeinen. Nu heeft ze een nieuwe serie geschreven, die 'Boudica' raakt en er in sommige opzichten op volgt.

In het eerste deel, ‘The emperor’s spy’ maken we kennis met Sebastos Abdes Pantera die opgroeit in Jeruzalem, waar zijn vader dient in het Romeinse legioen. Hij ziet zijn vader op een avond een daad van verraad plegen en loopt weg van huis. Hij komt terecht in dienst van Seneca, filosoof en de leraar van Nero. Seneca leert Pantera een spion te zijn en in de jaren die volgen zal Pantera overal in het Romeinse Rijk voor Seneca spioneren.

In het jaar 63 vinden we Pantera in Gallië, waar hij Math ontmoet, een jongen die ervan droomt eens wagenmenner in de races te zijn. Ajax, de hoofdtrainer van het team is hierin zijn grote voorbeeld.

Keizer Nero laat zijn oog vallen op dit raceteam en brengt Math, Ajax en Hannah, de genezeres van de groep, naar Alexandrië, waar ze met de andere keizerlijke teams zullen trainen om eens in het Circus Maximus in Rome te kunnen racen.

Ondertussen heeft Nero gehoord van een voorspelling die zegt dat Rome zal branden en dat dit zal overslaan naar Jeruzalem. De situatie in Jeruzalem is al brandbaar genoeg en de keizer wil niet dat de inwoners van Jeruzalem een reden hebben voor een opstand. Hij geeft Pantera de opdracht erachter te komen wie deze voorspelling heeft geschreven, wanneer de brand zal plaatsvinden en bovendien moet Pantera de brand voorkomen. Pantera’s onderzoek leidt hem ook naar Alexandrië en uiteindelijk samen met de anderen naar Rome. 

Daar moet Pantera alles op alles zetten om te voorkomen dat een fanatiekeling de hele stad in vlammen laat op gaan en tegelijkertijd moet hij Nero te vriend houden om de levens van Math en Ajax te kunnen redden.

Manda Scott kan spannende boeken schrijven, dat heeft ze met haar eerdere serie al laten zien. Deze nieuwe serie is daar weer een bewijs van. Het is een verhaal vol vaart en spanning en het verveelt geen moment.

Enige minpunten zijn wat mij betreft dat vage droomvisioenen die voorkomen en het feit dat in haar boeken bijna iedereen bi-seksueel is. Dat is een tikje vermoeiend, maar gelukkig is ze daar verder nooit expliciet in en dat maakt het weer goed.

Historisch gezien is het een beetje dubieus, maar in een verantwoording geeft ze keurig aan wat op feiten berust en waar ze zelf dingen heeft verzonnen of heeft veranderd voor een betere verhaallijn. En als zo’n verantwoording in orde is, kan ik zeker genieten van een goed in elkaar zittend ‘wat als’ verhaal zoals dit.

zondag 16 september 2012

Augustinus

Wonderen zijn niet in tegenspraak met de natuur, maar alleen in tegenspraak met wat wij weten van de natuur.
Bloemen op het Forum Romanum, foto door mij gemaakt, Rome 2012
Augustinus (354-430, kerkleraar, theoloog en filosoof)
 

zaterdag 15 september 2012

Yoga opleiding

In 2000 begon ik met yoga. Ik had geen idee wat yoga precies was en eerlijk gezegd had ik de vage indruk dat het een beetje was bedacht in de jaren 60, toen de Beatles naar India gingen of zo. Maar ik had gehoord dat het wel goed voor was ontspanning en dat kon ik wel gebruiken. Het was in een buurthuis, op de matten van de gymnastiek, maar de vrouw die het gaf was heel vriendelijk en ik vond het onverwacht heerlijk. Ik begon er een beetje over te lezen en ik kwam erachter dat yoga al een paar honderd jaar voor Christus is ontstaan en een eerbiedwaardige traditie heeft.

Ik heb bijna twee jaar daar yoga gedaan en toen door omstandigheden even niet meer. Ik merkte echter wel dat ik het miste en ik ging op zoek naar een nieuwe plek om yoga te volgen. Ik had toen het geluk dat ik lessen kon volgen in Ridderkerk, waar ik heel veel heb geleerd en waar ik altijd met heel veel plezier naar toe ging. Niet alleen maar asanas, maar ook wijze lessen en hoe je yoga niet alleen doet op de mat, maar ook de rest van de week. Regelmatig tijdens de asanas klopte het even helemaal, viel alles samen en zat ik op mijn ‘roze wolkje’.

Helaas ging ik toen verhuizen en de afstand was te groot om de lessen daar nog te volgen. Dat vond ik één van de ergste dingen van het weggaan uit Rotterdam.
Ik heb toen geprobeerd om hier een yogadocent te vinden na wat uitproberen ben ik bij mijn huidige yogadocente terecht gekomen. Een heel fijne en prettige sfeer, met goede lessen, anders dan in Ridderkerk natuurlijk, maar waar ik toch ook regelmatig dat ‘roze wolkje’ heb.

Ik had ondertussen ook meer gelezen, de verschillende soorten yoga kwamen me niet meer onbekend voor, hoewel de namen van de asanas in het Sanskriet nog erg moeilijk zijn. Ik had wel al een hele tijd dat ik het idee dat ik graag wat meer zou willen weten en yoga een grotere rol in mijn leven wilde geven. Ik wilde eigenlijk wel een opleiding volgen. Maar waar vindt je een goede, en toch ook betaalbare opleiding? Een opleiding van 3 maanden was niet wat ik zocht, een opleiding met lesgeld van 4000 euro per jaar ook niet. En de yogastijl moet bij je passen en de docent zelf natuurlijk ook. Vorig jaar sprak ik toevallig een collegaatje die begonnen was aan een opleiding in Amsterdam en zij was erg enthousiast. Ik heb de knoop doorgehakt en ik heb contact opgenomen met de docente. Een fijn gesprek gehad waar ik met een goed gevoel uit kwam en waarna ik me heb ingeschreven.
Het huidige plankje met yogaboeken, (niet alles even serieus),
maar ook boeken vol informatie en wijsheid
Eerst een basisopleiding van een jaar met veertig weken lang elke week een les van drie uur. In die drie uur heb je 90 minuten asana’s en ontspanning, daarna theorie en meditatie. Na het eerste jaar kun je nog drie jaar volgen en zelfs docent worden als dat is wat je zou willen.
Ik weet nog niet of ik dat wil, ik heb mezelf voorgenomen dat ik gewoon ga genieten van dit jaar. Er hoeft niet per se een resultaat te komen in de vorm van een certificaat. Wil ik aan het einde van dit jaar door gaan dan is dat goed en als ik dan besluit dat het goed is zo, dan is dat ook geen probleem.
De eerste les was afgelopen woensdag en de drie uur zijn voorbij gevlogen. Ik ben blij dat ik de stap heb genomen en ik ben benieuwd wat de rest van dit jaar zal brengen. Ik kijk ernaar uit.

vrijdag 14 september 2012

Lief dagboek...

Mijn dagboek op dit moment,
met de vulpen. Dit handgemaakte
boekje heb ik in Venetie gekocht,
Vorige week schreef ik over het lezen van de dagboeken van anderen. Maar zelf houd ik ook een dagboek bij.

Toen ik twaalf was kreeg ik het dagboek van Anne Frank voor mijn verjaardag omdat ik die daarvoor al tientallen malen van de bibliotheek geleend had. Nu had ik eindelijk mijn eigen versie. Ik kan zeggen dat het boek me heeft beïnvloed, ik begon namelijk toen met mijn eerste dagboek. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat ik zelfs de aanhef heb gepikt, al werd het lieve Kitty al snel ingewisseld voor andere namen. Ik geloof dat lieve Hanny het langst is blijven hangen. Op een gegeven moment liet ik die malle gewoonte vallen, maar het dagboek bleef ik bijhouden. Van alles schreef ik erin, over school vriendinnetjes, de eerste jongen op wie ik verliefd werd, etc. Toen ik ging studeren kwam de klad daar behoorlijk in, af en toe deed ik in de jaren die volgden wel een poging om weer eens te beginnen, dan ging dat een paar weken goed en daarna liet ik het weer liggen.  

Dagboeken van de afgelopen jaren.

Een paar jaar geleden echter ben ik weer begonnen en sinds die tijd houd ik weer regelmatig een dagboek bij. Over van alles, vooral persoonlijke dingen, maar ook welke boeken ik heb gekocht of gelezen, wat ik heb gedaan en wat ik daarvan vond. De inspiratie nu komt niet meer van het Achterhuis, maar van bijvoorbeeld de dagboeken van Virginia Woolf. Niet dat ik trouwens ook maar één tel de illusie heb dat ik zo kan schrijven zoals zij, of dat wat ik te vertellen heb interessant zou zijn voor anderen.J Mijn dagboek is puur voor mezelf, ik merk namelijk dat sommige dingen mij sneller duidelijk worden als ik ze opschrijf.

Ik houd van mooie boekjes, en op dit moment ben ik bezig in een handgemaakt boekje dat ik in Venetië heb gekocht. Ik heb nog meer mooie boekjes op voorraad, waaronder een handgemaakt boekje dat ik afgelopen zomer in Rome heb gekocht. Maar de paperblanks hebben ook heel mooie exemplaren waarvan ik er al een aantal heb aangeschaft. Als ik in de herfst naar Bologna ga, zal ik eens zien of ik ook daar een mooi boekje kan vinden. Op die manier wordt voor mij het bijhouden van een dagboek nog leuker.
Nieuwe boekjes die klaar liggen om dagboek te worden.
Links onderaan het boekje dat ik in Rome gekocht heb

donderdag 13 september 2012

De held, Jessica Durlacher

Ik had nog nooit iets van Jesscia Durlacher gelezen, maar een collega was enthousiast over ‘De held’ en ik kon het van iemand lenen, dus wilde ik het wel proberen.
(het kan zijn dat ik voor sommige mensen op het einde van dit stukje al teveel van het boek verklap, dus als je het einde niet wilt weten, lees dan niet verder)

‘De held’ gaat over Sara Silverstein, die getrouwd is met producent Jacob Edelman. Samen hebben ze twee kinderen, Mich, die nu studeert in Amerika en Tess, die nog maar dertien is. 

Herman, Sara’s vader, overlevende van de oorlog en van de kampen, sterft nadat hij complicaties krijgt na een val in de tuin. Herman was belangrijk voor Sara, met zijn bezorgdheid voor zijn familie en zijn kracht. Zijn kleinzoon Mich lijkt daarin op hem. Ondanks het feit dat zijn moeder er mordicus op tegen is, wil Mich  dienst nemen in het Amerikaanse leger bij het korps mariniers. (dat kan, want de kinderen zijn in de VS geboren)

Tijdens het hardlopen wordt Sara door een man aangevallen en enkele weken later wordt het gezin in hun huis overvallen. Deze gewelddadige aanvallen schokken de fundering van Sara’s wereld en zij wil nog maar één ding; wraak. Zeker als blijkt dat de daders bekenden waren, en één een verleden met haar vader had. Het oude pistool dat ze hebben gevonden onder het bureau van Herman kan daarbij misschien uitkomst bieden. Uiteindelijk speelt Mich hierin ook een rol en komt Sara erachter wat haar vader al die jaren heeft verborgen.

Ik weet niet helemaal wat ik van ‘De held’ moet denken. Het las op zich wel prettig weg, maar het kon me toch niet zo heel erg boeien. Ik vond het wel interessant om te lezen hoe de oorlog zelfs in de derde Joodse generatie nog doorwerkt. Dat de kleinzoon doet, wat de opa toen hij jong was niet kon doen vond ik ook wel een aardig gegeven.

Maar het probleem was dat ik iedereen zo ontzettend onsympathiek vond. Sara is een ontzettende zeurpiet, getrouwd met een heel vervelende man waarvan ik eigenlijk niet begreep waarom ze met hem getrouwd was. Mich en Tess konden me eerlijk gezegd ook niet zo heel erg boeien en aardig vond ik ze al helemaal niet.

De gebeurtenissen die Sara en haar gezin meemaken zijn natuurlijk wel erg, maar het blijft maar doorgaan met het drama, er is geen enkel rustpunt hierin. Dat zorgde ervoor dat ik op een gegeven moment dacht ‘Tuurlijk, dit kan er ook nog wel bij.’ En de uiteindelijke uitkomst van wat Mich heeft gedaan vind ik ook niet erg prettig, het was namelijk onnodig, de politie had de zaak al bijna opgelost. Dan is iets geen noodweer of zelfverdediging meer, maar gewoon ordinaire wraak. En daar is weinig verhevens of rechtvaardigs aan.

Wie was de held? Herman? Sara? Mich? Voor mij, helaas, geen van allen. Ik vond het een interessante en best aardige kennismaking met Jessica Durlacher, maar ik denk dat ik niet zo heel snel weer een boek van haar zal lezen.

woensdag 12 september 2012

De verkiezingen

Als je niet blij bent met de uitslag van de verkiezingen, kun je in ieder geval nog alle andere mensen die hebben gestemd de schuld geven:

'Het beste argument tegen democratie is een conversatie van vijf minuten met een gemiddelde stemgerechtigde'.
Winston Churchill.


dinsdag 11 september 2012

The hours (2002), De uren, Michael Cunningham

The hours, de uren, is de titel die Virginia Woolf oorspronkelijk meegaf aan het boek dat we nu kennen onder de titel mrs. Dalloway.
Michael Cunningham heeft in 2001 een boek geschreven waarin Mrs. Dalloway een grote rol speelt. Van dit boek is in 2002 de prachtige film ‘The hours’ gemaakt.

In 1923 schrijft Virginia Woolf ‘Mrs Dalloway, in 1951 leest Laura het boek en in 2001 is Clarissa degene wier leven erg lijkt op dat in het boek.

Clarissa is bezig een feestje te organiseren omdat haar goede vriend Richard, een dichter, een prestigieuze prijs heeft gewonnen. Ze gaat uit om de bloemen te kopen en is bezig om alles te regelen. Ze gaat alvast even langs bij Richard om hem voor te bereiden. Richard heeft AIDS en is niet de meest gemakkelijke  man, maar Clarissa doet veel voor hem.

Laura probeert een taart te bakken voor de verjaardag van haar echtgenoot, maar die mislukt en eigenlijk weerspiegelt dat haar situatie. Ze voelt zich gevangen en mislukt. Haar zoontje merkt dat er iets aan de hand is, hoe jong hij ook is en als zijn moeder hem bij een oppas achterlaat, vertrouwt hij de zaak niet.

Virginia is bezig met de eerste hoofdstukken van haar nieuwe boek, als haar zuster met haar drie kinderen op de thee komt en daar van alles voor geregeld moet worden. Virginia’s gezondheid is niet best en haar man Leonard is soms meer verzorger en cipier dan echtgenoot. Hij is degene die erop moet letten dat ze zich aan de voorschriften van de dokters houdt. Virginia wordt gek van de beperkingen die ze opgelegd krijgt en het bezoek van Vanessa herinnert haar aan alle dingen die ze mist.

Op een prachtige manier komen deze drie verhalen bij elkaar, lopen ze in elkaar over en raken ze elkaar. De eerste scènes waarin alle drie de vrouwen opstaan, laat dat heel mooi zien. Andere prachtige scènes zijn bijvoorbeeld de stationscène met Leonard en Virginia, en het laatste gesprek tussen Clarissa en Richard.
Nicole Kidman als Virginia Woolf
Dit is voor mij één van de mooiste films die ik ken, en het boek vond ik ook prachtig. Met deze film is mijn belangstelling voor Virginia Woolf begonnen, dus het heeft een speciale betekenis voor me.

Nicole Kidman heeft een terechte Oscar gewonnen voor haar vertolking van Virginia Woolf, ik ben niet zo heel dol op Julianne Moore, maar als Laura was ze wel goed en Meryl Streep was ook erg op haar plaats als Clarissa. Verder speelden mensen mee als Ed Harris, Toni Colette, John C Reilly, Miranda Richardson en Stephen Dillane, die een fantastische Leonard Woolf neerzette. Een film die ik al vele malen heb gezien en ongetwijfeld nog vele malen zal zien.

maandag 10 september 2012

Beestachtige zaken, Donna Leon

Commissario Brunetti wordt geroepen bij een lijk dat gevonden is één van de vele kanalen van Venetië. De man heeft een bepaalde ziekte, waardoor zijn uiterlijk opvallend veranderde. Brunetti en Vianelli gaan achter de identiteit van de man aan en komen erachter dat hij een dierenarts was, die uit geldnood een tweede baantje had genomen in een slachthuis. In het slachthuis blijken een aantal zaken niet te kloppen, maar wat is er aan de hand en wie heeft dokter Nava vermoord?

De serie over Commissario Guido Brunetti lees je niet vanwege de zinderende actie, de spetterende achtervolgingen of de bloedige details. Daar is dit de serie niet naar.

Brunetti is een bedachtzame man, die veel leest, nadenkt over Venetië, de mensen die er wonen, de situatie in het land en in de wereld. Hij heeft veel compassie met mensen en dat stelt hem in staat om de zaken op te lossen.

In ‘Beestachtige zaken’ komen zijn kinderen niet zo heel veel voor, gelukkig maar zou ik bijna willen zeggen en hoewel zijn vrouw in sommige boeken irritant kan zijn, is dat in dit boek niet het geval. Lopen door Venetië of de Vaparetto pakken, lekker eten en gesprekken over Italië en de stand van zaken met zijn vrouw Paolo, met signorina Elletra of Vianelli spelen een grote rol. 

De zaak zelf is goed opgebouwd, maar ik was na afloop van het boek blij dat ik al grotendeels vegetarisch eet. Ik hoef namelijk voorlopig even helemaal geen vlees meer. Ik vond het knap hoe Donna Leon in staat was me mee te doen leven met het slachtoffer, ik vond het steeds erger worden dat dokter Andrea Nava vermoord was. Het einde, waarin de zaak is opgelost en er een begrafenismis wordt gehouden voor de dierenarts, waar alle patiënten met hun baasjes ook bij aanwezig zijn, vond ik ontroerend en mooi.

‘Beestachtige zaken’ is wat mij betreft weer een heerlijke aanvulling in de serie over Brunetti, en voor mij een mogelijkheid om nog even in gedachten in Italië te zijn.

zondag 9 september 2012

Niccolò Machiavelli

Voor allen van ons die komende woensdag gaan stemmen, is het misschien handig om in gedachten te houden dat voor de meeste heren en dames politici (nog altijd) het volgende lijkt te gelden:

'De politiek heeft geen relatie met de moraal'

Niccolò Machiavelli (1469-1527, schrijver, filosoof, geschiedkundige, humanist)

zaterdag 8 september 2012

Een kijkje in iemands privé leven

Ik geef het eerlijk toe, ik ben ontzettend nieuwsgierig. Ik maak op weg naar mijn werk liever gebruik van de bus dan van de metro, omdat ik dan bij mensen naar binnen kan kijken, zeker als het weer donker wordt en mensen het licht aan hebben. Ik kan mezelf ervan weerhouden om kasten en laatjes bij iemand thuis open te doen, maar als een kast of lade open staat, dan kijk ik wel even. 

Een blik in het privéleven van een ander is erg interessant. Ik mag dan ook graag biografieën lezen, van historische figuren, maar ook van schrijvers en acteurs.

Nog leuker zijn dagboeken en brieven van iemand anders. En hoewel ik er niet aan zou denken het dagboek van een vriendin te lezen of de brieven die bij een ander op de keukentafel liggen, het ligt een beetje anders met brieven en dagboeken die zijn uitgegeven. Ik heb een beetje geteld, en ik kom tot de volgende collectie:

Dagboeken
-        Het achterhuis, Anne Frank. Een dagboek dat denk ik iedereen in Nederland wel heeft gelezen. Ik heb zelfs twee versies. De versie die ik kreeg op mijn 12e verjaardag, met dat vreselijke voorwoord van Annie Romein-Verschoor waar ik toen ik kind was geen biet van begreep. De tweede versie heb ik later gekocht, toen het dagboek opnieuw was uitgegeven, met de in de eerste instantie door Otto Frank verwijderde pagina’s en passages.
-        Dagboek van tsaritsa Alexandra 1918, de laatste Russische keizerin hield dagelijks een dagboek bij. Vooral per dag een kort verslag wat ze hebben gedaan, wat voor weer het was. Geen persoonlijke ontboezemingen, maar juist in de kleine details heel kenmerkend.
-        Dagboek van tsaar Nicolaas II 1917-1918, opnieuw geen persoonlijke verhalen, maar een korte opsomming van wat hij elke dag deed. Schrijnend in het licht van wat wij nu weten.
-        Zoals dat gaat met wonderen, Arthur Japin. Schrijversdagboek van een schrijver die ik erg bewonder. Mooi geschreven en een heel fijn boek.
-        Schrijversdagboek Virginia Woolf, een selectie uit haar dagboeken, die ze haar hele leven heeft bijgehouden. Erg interessant en mooi geschreven en het geeft een prachtig beeld van deze bijzondere vrouw en schrijfster.
-        Dagboeken Virginia Woolf, de volledige dagboeken zijn uitgegeven in vijf delen. Ik bezit helaas nog maar de eerste drie delen, want de laatste twee zijn moeilijk verkrijgbaar, tenminste, als je niet bereid bent om er heel veel geld aan uit te geven.

Brieven
-        The Brontës, a life in letters Juliet Barker. De brieven die de gezusters Brontë aan elkaar en aan anderen schreven. Geweldig om te lezen. Juliet Barker heeft ook de heerlijke biografie van de Brontës geschreven en heeft deze brieven met zorg geredigeerd.
-        Selected letters, Virginia Woolf. Brieven die ze schreef aan vrienden, familie, kennissen etc. Het valt op hoe grappig ze vaak is, en hoe ze met mensen mee kan leven als er iets gebeurd is. Mijn beeld van Virginia Woolf werd nog completer door deze uitgave van een selectie van haar brieven.
-        The letters of Vita Sackville-West and Virginia Woolf. Als ik eerlijk ben mag ik Vita Sackville-West niet zo heel graag, maar dit boek houd ik om mijn Virginia Woolf collectie zo compleet mogelijk te houden.

Een prachtige mix
-        A lifelong passion, Nicolas and Alexandra. Their own story. Een prachtig boek waarin het verhaal wordt verteld van Nicolaas en Alexandra aan de hand van brieven en dagboekfragementen, niet alleen van henzelf, maar ook van de kinderen, familieleden, hovelingen enzovoort. Dit is denk ik het boek dat elke Romanov-fan in zijn of haar collectie heeft en het is een van de boeken die je als eerste meeneemt als er brand is, of als je naar een onbewoond eiland moet.
     
Boeken die op mijn verlanglijstje staan
-        Een manier van vriendschap. De briefwisseling tussen de Amerikaanse schrijver Paul Auster en de Zuid-Afrikaanse schrijver J.M. Coetzee.
-        The Mitfords, letters between six sisters. De brieven die de zusjes Mitford aan elkaar en aan anderen schreven. Ze fascineren me, omdat ieder van de zes zussen zo’n compleet ander leven heeft gehad en andere (politieke) keuzes heeft gemaakt.
-        Love Letters, Leonard Woolf and Trekie Parsons, 1941-1968. De brieven van Leonard Woolf aan Trekkie Parsons, de vrouw met wie hij een relatie had na de dood van Virginia, terwijl zij ondertussen getrouwd bleef met een andere man.

Gevaren van het bijhouden van een dagboek
-        Mrs Robinsons disgrace, Kate Summerscale. In 1858 werd in Engeland een eerste rechtszaak gehouden waarin een man echtscheiding aanvroeg van zijn vrouw. Haar dagboek werd in deze rechtszaak een bewijsstuk en haar privé gedachten en gevoelens die ze had opgeschreven werden bekend in heel Engeland. Ik ben dit boek op dit moment aan het lezen, dus een verslag volgt snel.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...