donderdag 31 januari 2013

A street cat named Bob, James Bowen

Anna had een tijdje geleden al een bespreking van dit boek en die sprak me erg aan. Toen ik het boek daarna in Waterstones tegenkwam (dat was nog voor 1 januari, dus ik mocht het nog kopen!) was het snel bekeken, dit boek heb ik meteen meegenomen.


James Bowen is een voormalige dakloze en heroïne verslaafde, die nu aan de methadon is en probeert zijn leven weer een beetje op te pakken. Hij heeft een flatje en verdient de kost met muziek maken op straat.

Op een dag vindt hij in het portiek van zijn flat een zwerfkat, mager en gewond. Hij neemt de rode kater mee naar huis en verzorgt het dier. James noemt de kat Bob en krijgt door dat Bob niet van plan is om weer weg te gaan. Bob gaat met James mee als hij naar zijn gebruikelijke plekken gaat om muziek te maken en al snel blijkt dat Bob James helpt. Omdat mensen de kat zien en hem willen aaien en tegen hem praten, wordt James voor deze mensen ook weer wat zichtbaarder en haalt hij meer geld op dan ooit tevoren.

Bron voor beide foto's Hier
De band tussen James en Bob wordt sterker, en Bob wordt steeds belangrijker voor James. Hij voelt zich voor het eerst weer verantwoordelijk voor iemand en omdat hij niet wil dat Bob te maken krijgt met zijn verslavingsverleden, is James zelfs in staat om helemaal van de methadon af te kicken.

Hij wil zijn leven nog verder op orde krijgen en stapt over van het muziek maken naar het verkopen van het Big Issue tijdschrift. James en Bob worden steeds bekender, zeker als steeds meer toeristen hen op de foto zetten of filmen.

Het is niet altijd gemakkelijk of gezellig, zeker niet als de medewerkers van het metrostation waar Bob en James staan proberen van hen af te komen met een valse aangifte, of als de andere Big Issue verkopers het niet kunnen waarderen dat Bob en James meer verkopen dan zij.

A street cat named Bob’ is een heerlijk boek, fijn geschreven en goed leesbaar, met een verhaal waar je gewoon méér van wilt weten. Het verhaal is ontroerend zonder sentimenteel te worden. Ik vond het indrukwekkend hoe James erin slaagde ondanks alle tegenslagen door te gaan en heel mooi om te zien hoe de band tussen Bob en James sterker wordt.

Ik kijk nu ook met andere ogen naar straatmuzikanten en verkopers van de Straatkrant (Nederlandse versie van de Big Issue). Ik had geen idee hoe de Straatkrant in elkaar zat, maar dit verhaal geeft me daar wel een andere kijk op. Een geweldig boek!

woensdag 30 januari 2013

Verschillende versies

Regelmatig roep ik dat de Amerikanen met hun handen van boeken en films en series af moeten blijven, want de remakes die er in Hollywood gemaakt worden van Europese films en series zijn meestal geen verbetering. Zo is het geweldige ‘Spoorloos’ er als ‘the vanishing’ niet beter op geworden door opeens een happy end te krijgen en de Amerikaanse versie van de Deense serie ‘The killing’ voegt ook weinig toe.

De Millennium boeken Van Stieg Larson waren een succes in Nederland, ik zag op een gegeven moment bijna iedereen in de trein met één van de drie delen. En ook in de rest van de wereld was het een succes. Het was dan ook geen wonder dat er een verfilming kwam. In 2007 kwam er al een Zweedse versie, maar na het grote succes in de hele wereld, kon Hollywood niet achterblijven. Er moest een nieuwe versie komen. Geen remake van de Zweedse film, maar een nieuwe adaptatie van het boek.

Ik heb alle drie de Zweedse delen gezien, en de eerste film;  ‘Mannen die vrouwen haten’ zelfs met vriendin M. in de bioscoop weet ik nog. Vorige week heb ik ook de Amerikaanse versie van deel 1, ‘The girl with the dragon tattoo’ (2011) gezien, gewoon om eens te kijken hoe dit nu met elkaar te vergelijken valt.

Ik moet zeggen, de Amerikaanse versie valt me mee. Beide versies wijken hier en daar af van het boek, maar met boeken zo dik als de Millennium boeken kan dat ook niet anders. ‘The girl with the dragon tattoo’ wijkt vooral af in de oplossing van de verdwijning van Harriet Vanger, die opeens in een compleet ander land te vinden is. Toch is de Amerikaanse versie geen slechte film, het is een spannende thriller met een strak plot, misschien zelfs wel strakker dan de Zweedse versie en als je het boek niet gelezen hebt, dan zullen de verschillen je weinig uitmaken. Er spelen trouwens veel Europese acteurs mee, zoals bijvoorbeeld Christopher Plummer, Geraldine James en Yorrick van Wageningen.

Daniel Craig als Mikael Blomkvist
De Amerikaanse versie heeft één groot voordeel boven de Zweedse, de acteur die hoofdpersoon Mikael Blomkvist speelt. Ik heb namelijk nooit begrepen wat de charme was van de Zweedse acteur die hem speelt en waarom al die vrouwen voor hem vielen, maar de Amerikaanse versie heeft Daniel Craig. Wat mij betreft een absolute bonus. Ook zit er een erg leuke kat in, die trouwens een verschrikkelijk einde ontmoet, maar ik weet absoluut niet meer of dit in de boeken of in de Zweedse versie ook gebeurde.

Toch blijft voor mij persoonlijk de Zweedse versie beter, en dat komt vooral door de actrice die Lisbeth Salander speelt. Noomi Rapace is voor mij Lisbeth, en daar kan niemand tegenop. Roony Mara doet het op zich niet slecht, maar weet wat mij betreft echter nooit de intensiteit van Lisbeth te benaderen. En aangezien Lisbeth de spil is waar het hele verhaal om draait, geef ik uiteindelijk (na dit vergelijkend warenonderzoek) de voorkeur aan de Zweedse versie.
Roony Mara als Lisbeth Salander in de Amerikaanse versie

Noomi Rapace als Lisbeth Salander in de Zweedse versie.
Zij is de reden dat ik de Zweedse versie toch beter vind.

dinsdag 29 januari 2013

Van Koningen en koninginnen

Koningin Beatrix en prins Claus
Eens waren wij een uitzondering in Europa, temidden van grotendeels koninkrijken waren wij in de 17e eeuw een republiek. En geen gewone Republiek, maar de machtigste en rijkste natie in de wereld.

We werden geregeerd door kooplieden en burgers, met daar bij het vreemde overblijfsel van de functie van stadhouder die we hadden over gehouden van de Spaanse tijd. De stadhouder was oorspronkelijk de plaatsvervanger (stede-houder) van de Spaanse koning geweest en de aanvoerder van het leger.

Nu was er geen koning meer, maar de stadhouder was er nog wel. Deze functie was in handen van de familie van Oranje, en naarmate de tijd vorderde, zo groeiden de ambities van de Oranjes. Stadhouder zijn was niet genoeg, koningen, vorsten wilden ze worden. Stadhouder Willem III deed het even heel goed door koning van Engeland te worden, maar in de Nederlanden kregen die vorstelijke ideeen weinig voet aan de grond.
Koning Willem I

Toen kwamen in 1795 de Fransen en met de Republiek was het snel gedaan. De stadhouder vluchtte naar Engeland en hier kwamen de patriotten aan de macht. Van Bataafse Republiek werden we even in 1806 het Koninkrijk Holland onder Lodewijk Napoleon, die de harten van de Nederlanders stal door in een allerliefst Frans accent te zeggen 'Iek ben uw konijn'. Zijn broer Napoleon, keizer van Frankrijk riep deze koning echter snel terug naar huis.

Napoleon werd verslagen in 1813 en de Nederlanden vroeg aan de zoon van de vroegere stadhouder terug te komen. Niet als stadhouder Willem VI, maar als koning Willem I. Dit zag Willem wel zitten en hij ging akkoord, al moest hij wel een grondwet en een parlement dulden. Dit is het begin van Nederland als monarchie. Eerst nog even samen met Belgie, maar sinds 1830 alleen als Koninkrijk der Nederlanden.

Koning Willem II en Anna Paulowna
Willem I was onze eerste vorst. Koopman-koning werd hij genoemd. Hij wilde de Nederlanden opstuwen in de vaart der volkeren en heeft bijvoorbeeld de industrie en de aanleg van kanalen en spoorlijnen gestimuleerd. In 1840 kwam zijn zoon Willem II aan de macht.

Willem II was getrouwd met de Russische grootvorstin Anna Paulowna, de zuster van de tsaar van Rusland. Willem II werd in 1848 volgens zeggen 'in één nacht van conservatief liberaal', toen hij uit angst voor geweld en rellen akkoord ging met een nieuwe grondwet die gemaakt werd door Thorbecke.

In 1849 kreeg Willem III de troon. Hij had de bijnaam 'koning gorilla', vanwege zijn botte gedrag en vele uitspattingen. Uit zijn eerste huwelijk met Sophie kreeg hij drie zoons, die allemaal niet geschikt waren om op te volgen. Na de dood van Sophie trouwde Willem opnieuw in 1879 met Emma. Hij was toen 61 zij 20. Samen kregen ze een dochtertje, Wilhelmina.
Koning Willem III
Wilhelmina werd na de dood van haar vader in 1890 koningin, toen zij nog maar tien jaar oud was. Haar moeder Emma was tot haar achttiende de regentes en heeft ervoor gezorgd dat Wilhelmina overal in het land goed bekend werd, er werd echt een charme-offensief gevoerd om alle negatieve publiciteit na Willem III te doen vergeten.

Wilhelmina trouwde met Hendrik en kreeg één dochter, Juliana. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat Wilhelmina met de regering in Londen, waar Churchill gezegd zou hebben dat Wilhelmina de enige man in de Nederlandse regering was. Na afloop van de oorlog hoopte Wilhelmina op een nieuwe rol (met meer macht) voor het vorstenhuis. Dit zat er echter niet in en in 1948 deed ze afstand van de troon.
Koningin Wilhelmina tijdens de oorlog, toespraken voor radio Oranje
Juliana was de nieuwe vorstin. Tijdens haar regeerperiode waren er een paar grote schandalen, zo was Bernard betrokken bij een steekpenningen schandaal en raakte Juliana zelf enige tijd onder invloed van een gebedsgenezeres. Toch stond zij bekend als een zachtmoedige vrouw die vooral het liefst gewoon wilde doen. Zij liet zich ook Mevrouw noemen en geen Majesteit.
Koningin Juliana
Haar dochter Beatrix, die in 1980 de troon overnam, heeft de aanspreektitel Majesteit weer ingevoerd. Beatrix wilde het koningschap hervormen, het meer zakelijk en professioneel maken. Daarin is zij zeker geslaagd, in Beatrix hebben we een hardwerkende, uiterst intelligente en professionele vorstin gehad. Prins Claus was, na enige aanloopproblemen om geaccepteerd te worden als Duitser, het meest geliefde lid van het koningshuis en was al deze jaren haar grote steun en toeverlaat. Zijn dood was een grote slag voor Beatrix.
Het huwelijk van prinses Beatrix met Claus von Amsberg
Nu heeft Hare Majesteit aangekondigd om dit jaar afstand te doen van de troon. Zijzelf wordt 75 en de monarchie viert zijn 200e bestaan in Nederland. Een mooi moment om te stoppen. We krijgen dus koning Willem Alexander (en niet Willem IV zoals hij eerst wel eens heeft gezegd). Hij heeft het geluk met Maxima getrouwd te zijn, die voor hem net zo'n steun en toeverlaat is als Claus was voor Beatrix, en misschien nog wel meer een drijvende kracht.
Willem Alexander heeft eens aangegeven meer een koning te willen zijn in de stijl van zijn oma, van Juliana dus.

Hoe het allemaal gaat verlopen moeten we afwachten, maar het is zeker dat ons in de komende maanden nog een paar historische momenten te wachten staan.
Koning Willem Alexander en koningin Maxima, ik vind het eigenlijk wel leuk klinken.
Prins Willem Alexander en prinses Maxima en hun drie dochters

maandag 28 januari 2013

De geboorte van Rome, Anthony Everitt

Zijn er nog boeken te schrijven die iets nieuws toevoegen aan de al bestaande boeken over de geschiedenis van Rome? Zeker. In ‘De geboorte van Rome’ gaat Anthony Everitt in op de kleine nederzetting bij de Tiber, die uitgroeide tot een wereldmacht.

Romeinse schrijvers als Cicero en Varro hielden zich in hun tijd ook al bezig met de geschiedschrijving van Rome. Teslotte had Rome het heroische nodig dat het verdiende. Voor hen was de geschiedschrijving vooral bedoeld om de grootsheid van Rome te bevestigen.

Anthony Everitt heeft zijn boek verdeeld in drie delen. Hij begint met de legendes die de Romeinen zelf over hun begin vertelden, en kijkt of hier historische bewijzen voor te vinden zijn. 

Het tweede deel zijn de verhalen, hierin lopen verhalen en werkelijkheid door elkaar. Hij doorloopt hierin de strijd die de Romeinen voeren om de macht in Italië te verkrijgen, en beschrijft daarna de oorlogen tegen de verschillende vijanden, zoals Phyrrus en vooral Hannibal. Het laatste gedeelte is de geschiedenis, waar ook de meeste historische bronnen over te vinden zijn.

De grootste aandacht ligt in dit boek bij de eerste eeuwen van Rome en de manier waarop ze groot zijn geworden. Marius en Sulla krijgen nog een half hoofdstukje, en Caesar een paar bladzijdes en daar stopt Everitt, want dan begint een compleet nieuwe periode.

Anthony Everitt schrijft beeldend en interessant, vol anekdotes. Leuk is ook dat hij regelmatig zijn mening over gebeurtenissen en personen laat blijken, zo wordt Hercules in de mythes als niet al te intelligent neergezet en Cato was volgens Everitt een hypocriet (heeft hij gelijk in, denk ik). 

En passant vertelt Everitt over de positie van de vrouwen, van de slaven, de opvoeding van de kinderen, de politieke carrièreladder en de Romeinse godsdienst. Steeds toetst hij de verhalen die de Romeinen zelf vertelden en opschreven aan de andere historische bronnen, om op deze manier zo dicht mogelijk bij de historische waarheid te komen.

De geboorte van Rome’ is opnieuw een interessant verhaal over Rome, een stad die nooit verveelt met een geschiedenis die nooit verveelt.

zondag 27 januari 2013

Virginia Woolf

Ik bedacht me hoe vervelend het is om buitengesloten te zijn, en ik bedacht me hoe het misschien nog wel erger is om ingesloten te zijn.

Virginia Woolf, die afgelopen vrijdag haar verjaardag had

vrijdag 25 januari 2013

Hoe de mode kan veranderen: de jaren '40


Foto bron Hier
Na de glamour van de jaren ’30 kwam de realiteit van de Tweede Wereldoorlog en al snel had die weerslag op de mode. In de eerste instantie vroeg de nieuwe situatie om zakelijke kleding zonder frutsels en in een land als Groot Brittannië dat in oorlog was, waren militaire uniformen aan de orde van de dag.
WREN, Foto van Photodetective 
Vrouwen konden dienst nemen in een van de vrouwenafdelingen van het leger en in de landbouw ontstond behoefte aan zogenaamde ‘landgirls’, meisjes die het werk op het land overnamen nadat de boeren in dienst waren gegaan.
Landgirls, foto van Photodetective
Er kwam ook een tekort aan allerlei grondstoffen en dus ook aan stof voor kleding. De Engelse regering vaardigde het besluit uit dat kleding voortaan met 2/3 van de stof gemaakt moest worden. Plooien en lange mouwen waren uit den boze. Kleding ging op de bon en er was niet gemakkelijk aan te komen. Oude truien werden uitgehaald om van de wol een nieuwe te kunnen breien en van twee oude jurken kon weer één nette nieuwe jurk gemaakt worden. Op een gegeven moment gebruikten vrouwen zelfs meelzakken om kleding van te maken. Iets waar de meelfabrikanten weer op inspeelden door hun zakken van een motiefje (een ruitje of een streepje) te voorzien en ervoor te zorgen dat het etiket gemakkelijk van de zak af te weken was.

Fotobron hier
Omdat er ook een tekort was een zeep en shampoo, was het moeilijk het haar schoon te houden. We zien op afbeeldingen uit die tijd dan ook veel hoeden, tulbanden en haarnetjes. Dit was niet alleen handig voor de vrouwen die in de fabriek werkten, maar ook om ongewassen haar te verbergen. Om ondanks het zeeptekort toch te kunnen wassen werd er gebruik gemaakt van oude middeltjes. Blondines gebruikten een aftreksel van kamille, brunettes water met een scheutje azijn erin.

Om het haar in model te houden werd suikerwater gebruikt, totdat er natuurlijk ook geen suiker meer te krijgen was.
Propagandaposters uit WOII, met de hoofddoeken.

Aan make-up kwam ook een tekort en vooral het tekort aan lippenstiften werd gevoeld. Zelfs bietensap werd gebruikt om toch iets roods op de lippen te kunnen smeren.

Het grootste probleem was echter de schaarste aan kousen. In die tijd had geen enkele nette vrouw blote benen, je droeg altijd kousen, zelfs in een hittegolf. Kousen van zijde waren duur en kwetsbaar. Er waren wel sterkere kousen van rayon, maar die waren moeilijker te wassen. Eind jaren ’30 kwamen er kousen van het goedkopere en sterke nylon, maar tijdens de oorlog was alle nylon nodig voor de oorlogsindustrie. Vrouwen losten dit op door de benen in te smeren met jus, om zo te schijn te wekken dat ze kousen droegen. Er kwam zelfs een aparte ‘kousencreme’ op de markt, het enige dat je daarna nog moest doen was het tekenen van de naad op je kuit.
Fotobron Hier
De Amerikaanse soldaten die naar Europa kwamen, hadden kousen bij zich, om op die manier zich te verzekeren van de gunsten van de vrouwen hier, die al jaren geen fatsoenlijke kous meer hadden gezien. 

Meneer Geoff Caulton is zo vriendelijk geweest mij toestemming te geven foto's te gebruiken van zijn website. 
Mr. Geoff Caulton kindly gave me permission to use the photographs from his website: http://www.photodetective.co.uk 

Mijn artikel over mode in de periode 1900-1929 HIER 
Mijn artikel over haarstijlen in de periode 1900-1929 HIER
Mijn artikel over de mode in de jaren '30 HIER

donderdag 24 januari 2013

De tweeling, Tessa de Loo

In een Spa in België ontmoeten twee oude dames elkaar. Zij blijken Lotte en Anna te zijn, tweelingzusjes die van elkaar gescheiden werden toen hun ouders overleden.

Anna bleef in Duitsland en kwam terecht op de boerderij van oom Heinrich. Hier werd ze door de vrouw van Heinrich beschouwt als goedkope werkkracht en mocht ze niet naar school.

Na een verschrikkelijke mishandeling wist ze te ontsnappen door een opleiding tot dienstmeisje te volgen. Ze kwam uiteindelijk terecht in het huishouden van de gravin von Garlitz. Ze ontmoette de jonge soldaat Martin, die uit Wenen kwam en eigenlijk geen dienst wilde namen. Hij wilde met Anna trouwen, maar de enige manier om verlof te krijgen was het volgen van de officiersopleiding.

Martin vertrok uiteindelijk naar het oostfront en zou nooit meer terugkomen. Anna moest haar leven weer op zien te bouwen, in een land dat in puin lag, zonder haar Martin.

Lotte die tuberculose had, kwam naar Nederland en groeide op in het gezin van een neef van hun vader. Muziek was altijd heel belangrijk en er waren altijd veel mensen over de vloer. Lotte werd verliefd op David, maar hij werd tijdens de oorlog opgepakt en kwam om in een kamp. De familie van Lotte nam in deze jaren verschillende onderduikers op en na de oorlog trouwde Lotte met één van hen.

Anna is dolblij dat ze nu, na al die jaren, haar zus terug heeft gevonden. Lotte is er niet zo blij mee. Tenslotte is Anna een Duitse, verantwoordelijk voor de bezetting van Nederland en alles wat de nazi’s tijdens de oorlog fout hebben gedaan. Anna, die zelfs getrouwd is geweest met een SS officier, terwijl Lotte’s geliefde David is omgekomen in een concentratiekamp.

Tijdens verschillende ontmoetingen in de Spa, vertelt Anna aan Lotte haar levensverhaal en wat ze heeft meegemaakt. En ondanks zichzelf beseft Lotte dat lijden niet voorbehouden is aan haarzelf, maar dat Anna, en met haar nog meer gewone Duitsers, net zo hebben geleden onder de oorlog als de landen die bezet zijn geweest.

Ik heb ‘De tweeling’ laatst herlezen, en ik vond het weer net zo mooi als enige jaren geleden. Mooi hoe Tessa de Loo beschrijft hoe Anna’s leven is verlopen en hoe je zelf merkt dat je in het begin vooral sympathie hebt voor Lotte, maar naarmate het verhaal vordert Anna je steeds nader komt te
staan.
Een prachtig boek.

woensdag 23 januari 2013

Drijfschaaltje

Ik had vorige week een mooi boeket gekregen en dat was bijna uitgebloeid, maar door de rozen kort af te knippen en deze in een platte schaal te combineren met de ene gardenia die er nog mooi uit zag en een paar van die distelachtige dingetjes, krijg je toch nog een heel leuk effect én kun je nog een paar dagen langer genieten van de gekregen bloemen.

dinsdag 22 januari 2013

Margot at the Wedding (2007)

Margot is een schrijfster van korte verhalen die op bezoek gaat bij haar zuster Pauline, die binnenkort gaat trouwen. Paulines verloofde is de werkeloze artiest en muzikant Malcolm, en Margot kan niet nalaten duidelijk te maken dat ze Malcolm totaal niet ziet zitten.

De verhouding tussen de zussen is toch al niet heel denderend, ze hebben weinig contact. Pauline neemt het Margot kwalijk dat ze de problemen van de familie in haar verhalen gebruikt en daar succes mee heeft en Margot vindt Pauline maar een zielig geval. Snijdende opmerkingen en constante steken onder water over en weer zijn het gevolg.

Voeg daarbij dat Margot haar tienerzoon bij zich heeft die ze aan de ene kant prijst en aan de andere kant net zo hard onderuit haalt én dat ze een relatie heeft buiten haar huwelijk met een collega-schrijver, maken de sfeer er niet gezelliger op.

'Margot at the Wedding' is een film over familie, maar niet de gezellige variant waarin alles goed komt. De problemen worden ook niet allemaal opgelost en heel veel blijft onuitgesproken, net zoals in het echte leven. Sommige uitwisselingen zijn bijna pijnlijk om naar te kijken, en andere scènes zijn onwillekeurig grappig. Zoals wanneer Margot wil bewijzen dat ze nog altijd in een boom kan klimmen en niet voor haar zus wil toegeven dat dit geen goed idee is.
De verhaallijn met de buren had voor mij niet echt gehoeven, dit voegt naar mijn idee niet zo heel veel toe.
Margot in de boom
Nicole Kidman zet een uitstekende Margot neer, die met gemak de hele film draagt. Maar ook Jennifer Jason-Leigh en Jack Black zetten hun personages heel goed neer.

Geen film als je in de stemming bent voor wat gezellig vermaak, wel een film als je een interessant familiedrama wilt zien, vol tegenstrijdige karakters en ongemakkelijke ontmoetingen.

De film is vanavond op televisie te zien, op RTL-8, om 20.30.

maandag 21 januari 2013

Men is het of men is het niet

Zoals ik laatst al zei toen ik ‘De laatste Aedema' van Marjolijn van Heemstra besprak, ik heb een kleine fascinatie met de adel. Dat zal wel komen omdat mijn familie absoluut niet adellijk is, we zijn geen oud en geen nieuw geld (hebben gewoon helemaal geen geld) en twee generaties terug waren mijn voorouders nog hardwerkende landarbeiders in Groningen. Maar misschien juist daarom die fascinatie, het is altijd interessant om te zien hoe de andere helft leeft. 

Theetante heeft een tijdje geleden het boek ‘Leven op stand’ van Ileen Montijn besproken. Dit gaat over het leven van de hogere klassen in de 19e eeuw. Dit boek leek me interessant, en toen ik even aan het zoeken was, vond ik ook een nieuw boek van Ileen Montijn. ‘Hooggeboren. 250 jaar adellijk leven in Nederland’ is afgelopen jaar uitgekomen.

Het idee is dat er in Nederland van oudsher weinig adel was. Tenslotte waren we in de 17e eeuw een republiek waarin de kooplieden en de burgers regeerden. Toch blijken er meer edellieden te zijn geweest dan je op het eerste gezicht zou denken, die in de Staten Generaal aardig wat invloed konden uitoefenen. 

Achtereenvolgens de stadhouders en in 1806 koning Lodewijk Napoleon omringden zich met adellijke personen aan het hof. Nadat in 1813 Nederland een monarchie was geworden, werd de adel door koning Willem I onder de loep genomen. Oude geslachten werden als adel erkend, en patriciërs die genoeg invloed hadden konden verheven worden tot adel. Deze nieuwe adellijke geslachten werden (en worden) door de oude adel altijd een beetje meewarig bekeken. Oud is in deze kringen altijd beter dan nieuw.

Het koninklijk hof was het trefpunt van de adel, maar koningin Wilhelmina en daarna koningin Juliana hebben veel zaken afgeschaft, zodat de rol van de adel aan het hof grotendeels uitgespeeld raakte. In de jaren ’60 en ’70 was het maatschappelijk absoluut not-done om van adel te zijn en de meeste edellieden verzwegen dit. 

Pas de laatste dertig jaar ongeveer is er nieuwe belangstelling gekomen, vooral van de jonge adel voor de geschiedenis en de wortels. De adelsvereniging bloeit weer en heeft meer leden dan ooit.

Ondertussen heeft de adel geen juridische betekenis meer, in de zin dat deze groep meer rechten heeft. Veel mensen van adel voeren hun titel niet, maar als je goed kijkt zie je in maatschappelijke functies en in de politiek een onevenredig groot aantal mensen terug met een adellijke titel.

In Hooggeboren laat Ileen Montijn zien hoe het er bij de adel aan toe ging en gaat.  Aan de hand van krantenartikelen, brieven, dagboeken, verhalen en interviews weet ze het beeld te schetsen van een groep families die elkaar relatief goed kent, men weet wie erbij hoort en wie niet, wie in het ‘rode boekje' staat en wie niet. 

Ze vertelt over huwelijkspolitiek, de opvoeding van de kinderen, jachtongelukken, zwarte schapen, de omgang met bediendes en andere groepen, studentenverenigingen, het idee van ‘noblesse oblige’, hoe anderen tegen de adel aankijken en hoe de adel tegen zichzelf aankijkt en heeft gekeken.

Het resultaat is interessant en leest als een pakkende roman, vol anekdotes en voorbeelden die een levendig beeld geven van deze bijzondere groep, al zullen veel edelen zelf zeggen dat er weinig bijzonders aan is.

zondag 20 januari 2013

If it be your will, Leonard Cohen

If it be your will
That I speak no more
And my voice be still
As it was before
I will speak no more
I shall abide until
I am spoken for
If it be your will

If it be your will
That a voice be true
From this broken hill
I will sing to you
From this broken hill
All your praises they shall ring
If it be your will
To let me sing
From this broken hill
All your praises they shall ring
If it be your will
To let me sing

If it be your will
If there is a choice
Let the rivers fill
Let the hills rejoice
Let your mercy spill
On all these burning hearts in hell
If it be your will
To make us well

And draw us near
And bind us tight
All your children here
In their rags of light
In our rags of light
All dressed to kill
And end this night
If it be your will

If it be your will

zaterdag 19 januari 2013

Een lokaal met uitzicht

Oke, deze foto's zijn niet helemaal genomen vanuit het lokaal waar ik heel vaak zit, maar vanuit het raam van de docentenwerkruimte op de 1e verdieping. Het lokaal waar ik heel veel zit (het is ondertussen een beetje 'mijn lokaal' geworden) zit een beetje naar links, maar ik heb grotendeels wel hetzelfde uitzicht, zeker als ik voor het raam ga staan. Geen wonder dat dit het lokaal is waar ik het liefste les geef!


vrijdag 18 januari 2013

De kakkerlak, Jo Nesbo

De kakkerlak is het tweede deel van de serie over politie inspecteur Harry Hole uit 1998, maar het is nog maar net afgelopen jaar vertaald.

In een bordeel in Bangkok wordt de Noorse ambassadeur gevonden, vermoord met een mes in de rug. Om een diplomatiek schandaal te voorkomen moet er een Noorse politieagent naar Thailand toe en de keuze valt op Harry Hole. Officieel omdat hij de zaak in Australië (uit de Vleermuisman) zo goed heeft afgerond.

Harry heeft met zijn hoofdcommissaris afgesproken dat hij niet drinkt terwijl hij werkt, en daar houdt hij zich aan, maar verder functioneert hij op dat moment nauwelijks.

In Thailand moet Harry wennen aan de hitte en de Thaise manier van doen, en zijn er tal van verschillende verdachten en motieven te vinden. Was de ambassadeur betrokken bij smerige zaken, of heeft juist een andere expat dingen gedaan die niet door de beugel kunnen, en wat is nu de werkelijke reden dat juist Harry naar Thailand is gestuurd?

Dit is het tweede boek dat Jo Nesbo over Harry Hole schreef, maar het heeft al wel alle kenmerken van de latere Harry Hole boeken. Een knappe opbouw van het plot, onverwachte wendingen die ik nog niet had zien aankomen en Harry die gewoon doorploegt, hoeveel tegenstand hij ook krijgt. 

Harry Hole is een alcoholist en het is ergens heel triest om te lezen hoe Harry altijd met de verleiding van de drank worstelt en er maar al te vaak aan te onder gaat. Maar Harry is wel sympathiek, integer én een heel goede politieman met oog voor details en een intuïtie waar heel veel van zijn (boeken)collega’s niet tegenop kunnen.

Het wachten is wat mij betreft nu op de nieuwste over Harry Hole, want ik ben nog altijd niet vergeten dat Jo Nesbo het laatste boek van de serie ’De schim’ met een uiterst onaangename cliffhanger heeft afgesloten. 

Dus meneer Nesbo, als u dit leest, schiet alstublieft een beetje op met schrijven, ik wacht met smart op de nieuwe Harry Hole!

woensdag 16 januari 2013

In memoriam, Albert Jansen

Albert bij een van die
grote machines
Mijn opa, Albert Jansen, werd in 1915 geboren in Finsterwolde in Groningen. Hij ging naar de ambachtschool en werd uiteindelijk landmachinist. Dit is iemand die de grote (stoom)machines kon bedienen, in de landbouw (bijvoorbeeld de dorsmachine of een combine harvester), maar bijvoorbeeld ook in fabrieken of elektriciteitscentrales. Opa heeft altijd in heel veel verschillende plaatsen gewoond en heeft overal gewerkt. In zijn diensttijd heeft hij in de marine gezeten, hij heeft zelfs met onderzeeërs gevaren en tot het laatst was hij hier in geïnteresseerd.

Albert en Hennie op
hun trouwdag in 1942
In 1942 trouwde hij met Hennie, zij kregen samen twee dochters (mijn tante en mijn moeder) en zouden uiteindelijk 66 ½ jaar getrouwd zijn. Tijdens de oorlog moest hij zich melden bij kamp Amersfoort, maar toen hij kon aantonen dat hij in de landbouw werkte en dus een belangrijke rol speelde in de voedselvoorziening kon hij weer naar huis gaan.

Opa is vandaag vier jaar geleden overleden, maar op de een of andere manier mis ik hem heel erg de laatste tijd. Ik kan me nog herinneren dat hij vroeger met mij, ik was toen 5 of zo,  naar de Chios ging, dat was in Zaandam waar we toen woonden een grote winkel in een fabriekshal, waar allerlei ongein te koop was. Buiten stond zo’n bewegende krokodil waar je voor een kwartje op kon zitten. Ik mocht altijd een ritje maken van opa. Opa had ook altijd King pepermunt bij zich en ik kan tot de dag van vandaag geen rolletje zien zonder aan opa te denken. Toen je de muntjes van 5 gulden kreeg, kreeg ik er vaak een voor mijn spaarpot, opa had het dan over een ‘gouden tientje’.

Ik heb hier thuis zijn map met diploma’s en de dingen waar hij zich mee bezig hield, en ik zie hoeveel hij altijd heeft gedaan en hoeveel hij heeft geleerd. Hij was altijd bezig met nieuwe diploma’s te halen voor zijn werk. Het diploma ‘stoom’ is daarbij een van mijn favorieten, trouwens.
Vandaag ter herinnering aan mijn opa, Albert Jansen. 
Albert Jansen 1915-2009


dinsdag 15 januari 2013

Hoe de mode kan veranderen, de jaren '30

Modeplaat uit de jaren '30
Van de roaring twenties naar de economische crisis van de jaren ’30, er veranderde veel in de wereld, en ook in de mode.
Waren in de jaren ’20 de jongensachtige vormen nog het ideaal, met korte rokken, een lage taille en een kortgeknipte bob, in de jaren ’30 werd het vrouwelijke weer belangrijk.

Marlene Dietrich
De jaren ’30 was het tijdperk van de film en filmsterren gaven de toon aan, zoals Marlene Dietrich, Joan Crawford en Greta Garbo. Hun looks werden door meisjes en vrouwen in de hele wereld geïmiteerd.
Een nette vrouw droeg in die tijd een mantelpakje, bestaande uit een rok met een jasje waar een blouse onder gedragen kon worden. Jurken met een bolerojasje waren ook helemaal in de mode.


Tegen bont had nog niemand morele bezwaren, bontkragen op jasjes en vooral een ‘vos’ los over de schouder gedragen was het toppunt van elegantie.
Sjiek met een dode vos

Geen ‘clochehoeden’ meer die diep in de ogen werden getrokken, maar baretten kwamen in de mode en hoeden die het gezicht vrijlieten.
Foto van Photodetective
Foto van Photodetective
De kapsels veranderden ook. Geen korte ‘Etconcrop’ meer, maar schouderlang haar met een zogenaamde ‘permanent wave’,  een chemische behandeling die voor een langdurige krul zorgde.

Foto van Photodetective
Elke vrouw in die tijd had in haar handtas een rode lippenstift en een poederdoos zitten. Als je er dan ook nog voor zorgde dat je wenkbrauwen tot dunne boogjes geëpileerd waren, was je er zeker van dat je je de jaren ’30 look helemaal eigen had gemaakt.

Greta Garbo 
Meneer Geoff Caulton was zo vriendelijke me toestemming te geven foto’s van zijn website te gebruiken.

Mr. Geoff Caulton kindly gave me permission to use the photographs from his website, www.photodetective.co.uk

Mijn artikel over de mode 1900-1929 is HIER te vinden en mijn artikel over haarstijlen 1900-1929 HIER

maandag 14 januari 2013

De ziel onder de arm, Désanne van Brederode

‘De ziel onder de arm’ is een verzameling artikelen die Désanne van Brederode al eerder heeft gepubliceerd en speeches die ze bij verschillende gelegenheden heeft gehouden.

Désanne van Brederode is een filosofe en schrijfster van romans, columns en opiniestukken. Over het algemeen mag ik haar wel graag lezen en horen, want meestal heeft ze wel iets interessants te vertellen, of in ieder geval dingen die me tot nadenken stemmen.

De hoofdstukken in dit boek gaan over verschillende onderwerpen, maar de rode draad is eigenlijk steeds de oproep om verder te kijken dan je neus lang is, om niet te blijven hangen in het vertrouwde, maar om de stap te nemen kwetsbaar te durven zijn.

Ik ben het niet met al haar standpunten en denkbeelden eens, en eerlijk gezegd vraag ik me van sommige stukken af wat ze er precies mee bedoelt, maar ik heb dit boek met interesse en plezier gelezen. Heel mooi verwoordt ze bijvoorbeeld wat geloven is, niet iets dat je doet om dat het je iets oplevert (troost, zingeving, een esthetische ervaring) maar dat het iets is dat je bent.

Hoe iedereen een vrije wil heeft, weliswaar heb je verschillende eigenschappen en karaktertrekken meegekregen van je ouders en verschillende omstandigheden in je opvoeding, maar wat je daar vervolgens mee doet is jouw eigen keuze.

Hoe mensen in leed tegen elkaar kunnen opbieden, om aan te geven dat wat jij hebt meegemaakt toch net een stukje erger is dan wat de ander heeft meegemaakt, en dat dit ongewild ook bij grote rampen en gebeurtenissen plaatsvindt. Hoe leeg de zoektocht van sommige spirituele ‘relihoppers’ soms kan zijn die van cursus naar workshop vliegen op zoek naar verlichting. Die tijdens die zoektocht alles op hetzelfde niveau zetten en ondertussen bereid zijn om iedereen die nog niet zo verlicht is als zij te vertellen waarom het nodig is dat hun man hun slaat, hun kind ziek is etc, en hoe ze uiteindelijk (als ze eenmaal ook verlicht zijn) in staat zullen zijn al deze ellende als een cadeau van de kosmos te ervaren.

Ik vond persoonlijk de hoofdstukken uit het eerste deel wat minder interessant dan in de rest van het boek, maar in de overige hoofdstukken staat genoeg om mij nog van een heleboel denkstof te voorzien. 

zondag 13 januari 2013

Plato

De deugdzaamste mens is hij, die zich ermee tevreden stelt deugdzaam te zijn zonder te trachten het ook te schijnen.
foto door mij gemaakt, Rome 2012
Plato, Grieks filosoof, 427-347

zaterdag 12 januari 2013

Masterchef?

De jury van de Amerikaanse masterchef
Ik heb al eerder eens over Masterchef geschreven (HIER) en dan vooral over mijn voorliefde voor de originele Engelse, maar toch ook wel de Australische versie. De originele Engelse versie ligt na aan mijn hart, de Australische versie waardeer ik vanwege de hoeveelheid tijd die ze erin stoppen, kandidaten zijn daar drie maanden of zo bezig met het programma. Ongelofelijk. Mijn lievelingsversie is die van de Engelse professionals, want daarin is Michael Roux jr. jurylid en dat vind ik zo'n leuke man! Daar kan ik uren naar kijken. Vriendelijk en veeleisend zonder onbeschoft te worden, uitermate beschaafd.

Enfin, er is nu ook een Amerikaanse versie en uit nieuwsgierigheid heb ik die ook eens bekeken. Maar wat valt me dan een enorm verschil op. Ten eerste in de juryleden. Gordon Ramsey, die ik eerlijk gezegd best een heel leuke man vind, maar die niet echt uitblinkt in tact en twee andere jojo's die ik niet ken, maar die misschien in Amerika grote namen zijn. Dat kan.
Ze zijn over het algemeen grof, belerend en uitermate onaangenaam.

Nu moet ik eerlijk zeggen, de kandidaten zijn ook niet echt heel prettig. De meesten zijn arrogant, stomvervelend en uitermate onaangenaam. Koken zullen een aantal best kunnen, maar het lijkt erop dat ze vooral zijn uitgekozen omdat deze persoonlijkheden de meest spetterende televisie opleveren, omdat ze met dingen gooien, elkaar het licht in de ogen niet gunnen en onbeschoft zijn. Het koken is ondergeschikt gemaakt aan het drama in deze versie. Eerlijk gezegd interesseert het me geen biet meer wie er daar gaat winnen en ik vrees dat ik deze masterchef aan me voorbij laat gaan.

donderdag 10 januari 2013

De zoetheid van perziken, Joanne Harris

De zoetheid van perziken’ is de opvolger van Chocolat en Rode schoenen. Vianne Rocher krijgt een brief van een oude vriendin uit het dorpje Lansquenet, die haar vraagt om terug te komen naar het dorpje, want er is iemand die haar hulp nodig heeft.
Vianne vertrekt met haar dochters Anouk en Rosette naar Lansquenet voor een soort vakantie.

In het dorpje is veel hetzelfde gebleven, maar er is ook veel veranderd, ook mensen zijn veranderd. Zo blijkt de priester, monsieur Reynaud door een deel van het dorp niet meer geaccepteerd te worden. Ze vinden hem te ouderwets en willen liever de jonge en moderne priester van een paar dorpen verderop. Toch merkt Vianne dat hijzelf wel veranderd is en niet meer zo tegen verandering is als een aantal jaren geleden.

Aan de overkant van de rivier in ‘Les Marauds’ zijn veel mensen uit Noord Afrika komen wonen. In het begin ging dit nog allemaal goed, hun kinderen gingen gewoon naar de dorpsschool en er waren allerlei contacten over en weer.

Maar de laatste tijd komen er steeds meer spanningen. Alle vrouwen gaan nu gesluierd, de kinderen komen niet meer naar de dorpsschool en voetballen niet meer met de dorpskinderen mee en de jonge mannen zitten alleen nog maar in de sportschool en zijn boos. Het schijnt dat de veranderingen zijn gekomen toen de vrouw in het zwart in het dorp kwam wonen.

Er breekt een brand uit en de priester wordt door velen als de schuldigen gezien, maar al snel blijken er binnen de gemeenschap van Les Marauds ook spanningen te bestaan.

De zoetheid van perziken’ is een heerlijk leesbaar en sfeervol boek. Het karakter van de priester wordt goed neergezet, vond ik. Leuk vond ik het dat uiteindelijk het dorp toch en masse achter deze priester stond en die moderne vent die powerpoint wilde installeren en de kerkbanken wilde vervangen door plastic stoelen toch niet hoefde. Ook mooi beschreven vond ik de situatie tussen de beide kanten van het dorp en hoe er door kleine communicatieverschillen opeens een heel grote kloof kon ontstaan.

Het is geen grootse literatuur en diepe lagen moet je ook niet verwachten. Er staan wat vage verwijzingen naar huis-, tuin- en keukenmagie in het boek, maar als je dat gewoon negeert, is dit een gezellig boek, goed voor een aantal uren flink leesplezier, en dat bij tijden ook nog best spannend wordt.

woensdag 9 januari 2013

Rugpijn

Foto door mij gemaakt, Rome.
Een plek waar je op een veel leukere manier van
je rugpijn af kunt komen
Sinds de laatste dagen van de kerstvakantie word ik geplaagd door rugpijn. Ik heb ergens een iets te enthousiaste beweging gemaakt en het gevolg was een verschrikkelijke pijn onderin mijn rug. 's Ochtends en 's middags schuivel ik als een soort Italiaanse weduwe door het huis, want lopen, zitten en staan doen me allemaal even zeer. ('s Avonds gaat het gek genoeg beter)
Alleen liggen is goed te doen, al is het gáán liggen en het weer overeind komen een zeer moeizame, langdurige en vooral pijnlijke onderneming. Opstaan in de ochtend is nog nooit zo naar geweest.

Ik heb een aantal jaren geleden ook eens zo'n pijn gehad en nog wel vlak voor een reis naar Rome met school. Ik heb die reis wel gemaakt, met heel veel moeite, maar aan het einde ervan (op de terugreis, ergens in de hele vroege morgen op een parkeerplaats in Luxemburg) was de pijn opeens helemaal weg. Sindsdien roep ik altijd dat de beste manier om van rugpijn af te komen een reis naar Rome maken is, waarbij je in totaal zo'n 50 uur in de bus zit en alles bij elkaar over de dagen zo'n 50 kilometer loopt.

Helaas, zo'n reisje naar Rome is nu niet voor handen, ik moet het zonder doen.
Pijnstillers, hete douches en zo'n gel die de doorbloeding op gang helpt moeten me helpen. Daarbij blijf ik ook maar gewoon in beweging en heb ik nu ook fysiotherapie. De hoop is dat langzamerhand de pijn minder wordt. Het gaat al wel iets beter, maar het is nog niet in orde.
Het lukt wel, ook zonder Rome. Toch had ik geloof ik liever in Rome gezeten. Ik zal toch eens aan de FBTO voorstellen dat ze dat ook in hun dekking opnemen.

maandag 7 januari 2013

De vrije nering, Dick Dreux

In 1600 breekt de pest uit in Amsterdam, vier jaar lang woedt deze verschrikkelijke ziekte. Een klein jongetje dat rondscharrelt in de goot wordt opgenomen door een dame van lichte zeden, die hem Heintje noemt en hem opvoedt als haar eigen zoon.

Heintje groeit op in de armste wijk van Amsterdam, waar bekkensnijden, dronkenschap en hoererij geen geheimen hebben, zelfs niet voor de kinderen. Als moeder Anne door een klant wordt vermoord, nemen de buurvrouw en twee vrienden de jongen onder hun hoede. Een van deze vrienden is de ‘Jonker’. Een aan lager wal gekomen edelman die nu de kost verdient met oplichterij en diefstal. Hij leert Heintje inbreken en zakkenrollen en wordt de belangrijkste figuur in het leven van de jongen. De sterkste heeft altijd gelijk, en de Jonker is de sterkste. Als hun dieverij verkeerd loopt, moeten Heintje en de Jonker vluchten, en komen ze op de kapervaart terecht, oftewel ‘De vrije nering’. De Jonker weet ook hier snel het voordeel te zien, en doet mee aan de muiterij die de kapitein overboord zet. Voortaan wordt er voor eigen rekening gevaren en niet meer voor de heren in Holland die alleen maar de schatkist willen spekken.

De Jonker laat zichzelf en Hein afzetten op het eilandje Tortuga in het Caribische gebied. Hier weet hij al heel snel de belangrijkste figuur te worden in de havenstad. Met list, bedrog, intimidatie en een beetje afpersing krijgt de Jonker de belangrijkste kroegen in handen, maar ook de pakhuizen met alle goederen die door de kapers worden aangeleverd.

Heintje wordt door de Jonker als zoon aangenomen en is nu Henri, jonkeer van Helmswijck. Hij krijgt een opvoeding die een jonge edelman waardig is, maar zijn grote voorbeeld is nog altijd de Jonker zelf; de man die hem leert dat het enige dat telt je eigen voordeel is en dat al het andere zwakte is.

De Jonker tegen Heintje (enigszins aangepast)
‘Bij wie hoor je liever, bij de stommelingen of bij de handige kerels?’
‘Bij de handige kerels,  natuurlijk’.
‘Prachtig, dat dacht ik ook. Maar dan moet je goed leren uitkijken waar het verschil tussen de twee soorten zit, nietwaar? En niet bang zijn, bangheid is het begin van alle stommiteiten. En kijk Heintje, een slimme kerel moet nooit of te nimmer uit het oog verliezen, bij alles wat-ie doet moet-ie voordeel hebben, altijd weer voordeel’

Een WIC schip, bron
Na een aantal jaren op het eiland begint de situatie te veranderen, er komen steeds meer Hollandse schepen aan in Tortuga, van de nieuw opgerichte West Indische Compagnie. Opnieuw ziet de Jonker waar het voordeel ligt. Bovendien wordt de grond hem een beetje te heet onder de voeten, hij heeft nu zoveel rijkdom dat hij bang is het kwijt te raken.
Hein en de Jonker vertrekken weer naar Holland, om daar aan de WIC een aantal voorstellen te doen om door middel van kapervaart zoveel mogelijk winst te kunnen maken.
Hein merkt ondertussen een verwijdering op tussen hemzelf en de Jonker, hij vindt de Jonker nog maar een bangelijke oude vent die geen risico’s meer durft te nemen. Hij komt dan met een plan, zijn leermeester waardig, om zichzelf los te maken van de Jonker. Dat plan heeft echter grotere gevolgen dan Hein had voorzien.

De vrije nering’ uit 1956 is geschreven door Dick Dreux. Ik kan bijna niets over deze schrijver vinden, behalve dat hij geboren is in 1913 en historicus en schrijver was. Dat hij historicus was, is duidelijk te merken. ‘De vrije nering’ maar ook zijn andere boeken laten goed zien dat Dick Dreux weet waar hij het over heeft. Hij kan als geen ander de 17e eeuw, maar ook andere eeuwen tot leven brengen. Je vaart samen met Hein en de Jonker op het brakke schip, je ruikt de exotische geuren op het eiland en de drank die vloeit in de kroeg van de Jonker.

Heel knap is het ook hoe hij in een paar kleine scènes en terloopse opmerkingen laat merken wat voor persoon de Jonker was voordat hij zo egoïstisch werd. Een jonge man vol idealen die verschrikkelijke dingen meemaakt tijdens de Spaanse bezetting in Tachtigjarige oorlog en die denkt dat het antwoord op zijn vertrapte idealen grenzeloos cynisme is. De enige aan wie hij zich hecht is Heintje, de jongen die hem zonder terughoudendheid vertrouwt en hem bewondert.

Alleen een Spaanse priester weet op een gegeven moment door het pantser heen te breken, éven maar.
De priester keek hem zwijgend en peilend aan. Plots bukte hij zich over tafel en greep de pols van de Jonker. ‘Kind’, zei hij zacht en oneindig medelijdend, ‘Dwalend kind dat je bent…wat hebben ze met je gedaan dat je voor duivel wilt spelen?’

Dick Dreux neemt heel duidelijk een stelling in zijn boek, hij veroordeelt de graaierij van de rijken onder het mom van de calvinistische moraal die hier in Holland hoogtij vierde, hij veroordeelt huichelachtigheid waar die ook voorkomt. Het boek begint met één rat die de pest brengt, het eindigt met veel meer ratten die over de hele wereld een veel ergere pest verspreiden.

Ik vond dit boek al prachtig toen ik jong was, en ik heb het zelfs voor elkaar gekregen het te mogen lezen voor mijn eindlijst voor Nederlands. De docente kende het boek niet, mocht het lenen en zowel zij als haar man hebben het toen in één ruk uitgelezen. Ik heb het vorige week ook weer in één ruk uitgelezen. Als je eenmaal aan Dick Dreux begint, kun je gewoon niet stoppen. Ik moet mezelf alleen daarna weer even afwennen om dingen tegen mensen te zeggen als: ‘Pak aan, maat’. Of tegen leerlingen: ‘Komaan, waar zijn je companen?’

Andere boeken die Dick Dreux geschreven heeft zijn oa:
Vals goud. Dit is een direct vervolg op ‘De vrije nering’. Hein is nu de grote man in de Republiek en heeft zijn vingers in alle zaakjes die er rond gaan. De oorlog met Engeland levert weer allerlei voordeel op, maar op een gegeven moment ondervindt ook Hein de gevolgen van jarenlang intrigeren en achterdochtig zijn.

Des konings glorie Dit boek speelt een honderd jaar later waarin een nazaat van Hein door een domme vergissing van huis wegloopt en uiteindelijk terechtkomt in het leger van Frederik de Grote van Pruisen.

Reinier Aedriaansz. Dit is een losstaand verhaal over een jonge schilder die huursoldaat wordt.

De boekaniers Dit is een overzicht van allerlei zeerovers en kapers, zoals Simon de Danser, Henry Morgan etc.

Van 'De vrije nering' ligt de band al half los, een teken dat ik het vaak gelezen heb!
Als er trouwens iemand is die me meer over Dick Dreux kan vertellen, dan hoor ik het graag!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...