zondag 31 maart 2013

Plato

Alleen de doden hebben het einde van oorlogen gezien.

Plato, Grieks wijsgeer 427-347
 

zaterdag 30 maart 2013

Neerkijkende hond

Een van de meest bekende yoga asana’s is de neerkijkende hond of neerwaartse hond, in het Engels bekend als de Downward facing dog, of zelfs gewoon als Down Dog.

De neerkijkende hond is een houding die lekker moet aanvoelen, bijna een soort rusthouding. Helaas voor mij ben ik nog lang niet zover. Ik heb een stijve en vaak pijnlijke rechterpols, waardoor de druk die je krijgt op je armen in deze houding heel snel te veel word. Soms, even, een paar seconden, kan ik opeens het idee hebben dat ik er ‘ben’ dat ik goed in de houding sta en dat even alles klopt. Jammer genoeg duurt dat maar even, maar die kleine momenten zijn wel genoeg voor mij om toch te proberen de houding vol te houden en niet de handdoek in de ring te gooien. Ik hoop eens zover te komen dat ik kan denken ‘oh leuk, de down dog’. Tot die tijd is het voor mij nog een beetje afzien met deze asana. 

Waar de naam neerkijkende hond vandaan komt is trouwens niet moeilijk te begrijpen, als je deze foto van een hondachtige ziet, die zich lekker uitrekt.

donderdag 28 maart 2013

Het geheime leven van Marilyn Monroe

De kleine Norma Jeane Mortensen werd in 1926 geboren. Haar moeder, Gladys Monroe, was niet langer getrouwd met meneer Mortenson, maar gaf zijn naam wel op voor het geboortecertificaat, alleen anders gespeld. 

Gladys voelde zich niet in staat om voor haar kind te zorgen, en vroeg een vrouw die meer pleegkinderen had om voor Norma Jeane te zorgen. De eerste zeven jaar zou Norma Jeane bij deze familie blijven. Haar moeder nam haar daarna terug, maar binnen korte tijd werd Gladys opgenomen in een psychiatrische inrichting met de diagnose paranoïde schizofrenie.

Een goede vriendin van Gladys nam Norma Jeane daarop in huis, maar toen Grace trouwde bleek het onmogelijk om het kind van een ander erbij te hebben, en Norma Jeane werd naar een weeshuis gebracht. Op een gegeven moment kwam ze wel weer terug bij Grace, maar dit duurde niet lang, het zag er naar uit dat Norma Jeane opnieuw naar het weeshuis zou moeten. Om dit te voorkomen trouwde ze toen ze zestien was met de vijf jaar oudere Jim Dougherty.

Dit huwelijk was vanaf het begin tot mislukken gedoemd. Door het heen en weer gesleep in haar jeugd was Norma Jeane ongelofelijk onzeker, bovendien waren ze beiden nog heel erg jong.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Jim in het leger en Norma Jeane werkte in een vliegtuigfabriek. Hier werd ze ontdekt door een fotograaf en al snel werd ze een veel gevraagd model. Jim was hier niet echt blij mee en al snel werd de scheiding uitgesproken. 

Norma Jeane kreeg een klein contract bij een studio in Hollywood en speelde een paar kleine rolletjes, vaak met niet meer dan één regel tekst. Ondertussen was haar naam veranderd in Marilyn Monroe en haar bruine haar werd het kenmerkende platinablond. Pas toen ze een nieuwe agent kreeg, wist die betere rollen voor haar te bemachtigen en al snel was haar naam overal bekend.

Ze was geen slechte actrice en ze nam haar werk serieus, ze probeerde door acteerlessen haar uitvoering te verbeteren en hoopte op meer inspraak op het script en de keuze van de regisseur. Ze wilde ook andere rollen spelen dan alleen maar de sexy stoeipoes, maar de studio had daar niet veel zin in. Sexy Marilyn leverde geld op, serieuze Marilyn misschien niet.

Door haar chronische onzekerheid ontstonden er echter wel steeds meer problemen. Zo had ze vaak een acteercoach bij zich waar ze volkomen afhankelijk van was en die de regisseurs tot wanhoop dreef. Ook was ze vaak te laat omdat ze niet zeker genoeg was om haar kleedkamer uit te komen.
Scene uit één van haar grootste successen,
Gentlemen prefer blondes

Marilyn trouwde met Joe DiMaggio, de beste honkbalspeler op dat moment in Amerika. Het kleine probleem was dat Joe gewend was de ster te zijn en nu was hij de echtgenoot van Marilyn Monroe. Hij hoopte dat ze zou stoppen met films maken, maar Marilyn weigerde dit. Hoewel het huwelijk niet goed eindigde, bleef Joe wel van Marilyn houden en vaak klopte ze nog bij hem aan voor hulp.

Marilyn vertrok toen naar New York waar ze acteerlessen volgde in method acting en begon met psychotherapie. Deze beide zaken zorgden ervoor dat veel van de pijn van vroeger in alle hevigheid bij haar bovenkwam.

Ze leerde Arthur Miller kennen en trouwde met hem, maar helaas was dit huwelijk ook niet gelukkig. Arthur Miller vond Marilyn al snel heel vervelend en irritant en hij kon niet tegen haar onzekerheid. Twee miskramen maakte de zaak er niet beter op en de scheiding werd uitgesproken. 

Voor Marilyn was de negatieve spiraal nu ingezet en steeds meer raakte ze afhankelijk van verschillende soorten pillen. Haar vrienden, zoals Pat Kennedy (de zuster van JFK en Bobby) en Frank Sinatra zagen met lede ogen aan hoe ze zich steeds meer de vernieling in werkte. Verschillende malen gebruikte ze ook teveel pillen en konden ze haar nog maar net redden. Werken lukte steeds minder en de moeilijkheden met de studio stapelden zich op tot de studio haar uiteindelijk ontsloeg.

Op 5 augustus 1962 werd ze in haar appartement gevonden, gestorven aan een overdosis.

J.Randy Taraborrelli heeft met zijn biografie The secret life of Marilyn Monroe een goed en zeer compleet verslag geschreven over deze bijzondere vrouw. Het is niet gemakkelijk om erachter te komen wat er werkelijk gebeurd is, Marilyn verzon zelf een heleboel verhalen en verschillende mensen hebben allerlei dingen gezegd over hun relaties en ontmoetingen met Marilyn, die niet per se op waarheid berusten. 

Taraborrelli vertelt hoe het nu echt zit met alle verhalen over haar jeugd, over de relatie die Marilyn had met John F. Kennedy en Bobby Kennedy, over de rol die haar psychiater speelde en de vele andere mensen in haar leven. 

Het boek is leesbaar en prettig geschreven en staat vol anekdotes. Een aanrader voor iedereen die meer wil weten over Marilyn Monroe.

woensdag 27 maart 2013

Het groeizakje

Als de lente er eenmaal zo aarzelend aankomt, dan heb ik heel wat moeite mezelf in toom te houden. Ik wil namelijk mijn balkonnetje lenteklaar maken, ik wil plantjes poten en zaadjes zaaien en potten vullen. Het is nog een beetje te vroeg daarvoor, maar ik kwam bij de HEMA wel iets anders tegen. Ik ben erg dol op de HEMA, ze hebben vaak van die enorm leuke spullen. Ook op het gebied van tuinieren, al zou je dat misschien niet verwachten. Aarde, potten en schepjes kun je er vinden en ook allerlei zaadjes en kistjes om te zaaien. Ik heb mijn oog laten vallen op het kistje sla, maar vorige week heb ik eerst dit zakje meegenomen. Een groeizakje met Basilicum.
Het is heel erg simpel. Dit is het zakje en zoals je kunt zien, kan het heel goed rechtop staan.

In het zakje zit aarde en een zakje met zaadjes. Je knipt de bovenste rand eraf, strooit de zaadjes in de aarde en maakt de aarde vochtig. Wegzetten op een lichte plaats en als er echt plantjes komen mogen ze ook in zonlicht staan. Niet laten uitdrogen.
Met zulke simpele instructies kan een kind de was doen, dus ik zeker. Mijn zakje met Basilicum staat nu in de keuken en elke dag kijk ik vol verwachting of ik al groene puntjes zie. Leuk en simpel, nietwaar?
Echt HEMA!

dinsdag 26 maart 2013

Moeizaam

Waarschijnlijk is het de meeste mensen wel bekend, het gevoel dat je soms kan hebben dat alles moeite kost, dat alles teveel is. Meestal omdat je in een vervelende situatie zit waar je geen uitweg in ziet en waar je even niet uitkomt. Uitzichtloos, onoverbrugbaar en je voelt je al uitgeput als je er alleen maar aan dénkt!
Over het algemeen lossen die situaties zich vanzelf wel op, vaak door de tijd, vaak ook omdat je er op een gegeven moment wel iets aan kan doen, maar voor het zover is heb je het idee dat je ongeveer voor zoiets staat:

maandag 25 maart 2013

Nieuwe boeken!

Vorige week was ik jarig en het fijne daarvan is dat ik (bijna) altijd boeken krijg als cadeautje. Ook dit jaar ben ik weer enorm verwend op dit gebied en ik wilde delen welke pareltjes er nu in mijn boekenkast staan.
Ten eerste: Het menselijk lichaam van Paolo Giordano. Ik heb genoten van De eenzaamheid van de priemgetallen en deze lijkt me ook ongelofelijk mooi.
Ten tweede een boek van een schrijver met een zeer Ierse naam, Patrick Flanery, die echter uit Amerika komt en een boek heeft geschreven dat zich afspeelt in Zuid Afrika. Ik vind Zuid Afrika altijd wel erg interessant en Absolutie sprak me eigenlijk vanaf het allereerste begin aan.
Ook dit boek trok onmiddelijk mijn aandacht toen ik het in de boekhandel zag liggen. De voorkant is heel opvallend, en belooft heel wat. Het is een historische roman van Connie Braam, gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen. Ook met Sjaco ben ik superblij!
En ja, ook deze heb ik gekregen! Ik kan bijna niet zeggen hoe blij ik hiermee ben. Sinds ik de enthousiaste recensies van Joke en Theetante gelezen heb én een interview met Karl Ove Knausgard, leek het me een heel mooi boek. Ik ga dus snel beginnen in deel 1, Vader, en wie weet volgen de andere delen ook nog wel. Het is fijn te weten dat deel 2 en 3 ondertussen al vertaald zijn en in de winkel liggen. Mocht ik nu een enorme fan worden, dan hoef ik in ieder geval niet lang te wachten op de volgende delen.
Waar ga ik deze week mee beginnen? Ik denk wel met Sjaco, op de een of andere manier roept die op dit moment het hardst. En dan Paolo, denk ik zo, en dan weet ik het nog niet. Oh, wat een heerlijke luxe!

zondag 24 maart 2013

Steve McQueen (1930-1980)

We heffen het glas op Steve McQueen, die vandaag jarig is en als hij nog geleefd zou hebben vandaag 83 geworden zou zijn.

zaterdag 23 maart 2013

Een beetje lente op mijn balkon

Elk jaar probeer ik voor mijn verjaardag mijn balkon lenteklaar te maken. Dat is helaas dit jaar niet gelukt, elke keer als het mooi weer was, moest ik werken, en als ik vrij was om het balkon te doen was het koud en nat.
Vriendin M. kwam echter afgelopen weekend met viooltjes aan. Het is fijn als iemand je al zo lang kent, die weet precies welke bloemen je mooi vindt! Witte en paarse viooltjes zijn mijn lievelingsbloemen en ik kreeg dan ook helemaal zin om ze meteen te poten. Toen vriendin M. weg was, heb ik gebruik gemaakt van het (redelijk) mooie weer en ben ik lekker met aarde aan de slag gegaan. En dat voelde weer heerlijk, ik genoot er enorm van en van het resultaat nog meer.
Ik moet nog een paar dingen doen, even weer goed schoonmaken onder andere, maar dit eerste begin is er. Toen heb ik eergisteren ook nog een Heleborus gekocht en die staat er mooi wit tussen. Mijn balkon is in ieder geval een beetje lenteklaar!


vrijdag 22 maart 2013

Buffy the Vampire Slayer

Toen deze serie voor het eerst op televisie kwam, volgde ik deze serie al. Helaas waren de uitzendingen van de verschillende seizoenen niet erg regelmatig en miste ik vaak een aflevering, of liepen er seizoenen door elkaar.
Dat veranderde toen de dvd's in Nederland uitkwamen. Dit was de eerste serie die ik heb gekocht. Elke maand kwamen er één of twee seizoenen uit, en binnen de kortste keren had ik de serie compleet. Regelmatig kijk ik nog, zo eens in de twee jaar begin ik gewoon bij seizoen 1 en kijk door tot seizoen 7.

Het verhaal is simpel. Eén meisje in haar generatie is de Slayer, degene die de kracht heeft om vampieren te doden.
De maker en bedenker Joss Whedon heeft Buffy bedacht om een tegenwicht te bieden aan elke horrorfilm waarin het kleine blonde meisje altijd een trap oprent of een donker straatje ingaat en vermoord wordt. In dit geval is het kleine blonde meisje juist degene die grotere krachten heeft dan iedereen en die meestal iedereen redt, in plaats van dat zij gered moet worden.
In de eerste instantie is er een film van Buffy the Vampire Slayer gemaakt, met Kirsty Swanson. In 1997 is er begonnen met de serie, waarin Sarah Michelle Gellar de rol van Buffy op zich nam.

Buffy is een typische tiener, die bezig is met school en vriendjes en die niet zit te wachten op een geheim leven als vampierendoder. Haar Wachter Giles (een heerlijke rol van Anthony Stewart-Head) maar ook vrienden als Willow en Xander helpen Buffy om haar bestemming als Slayer te vervullen.

Sarah Michelle Gellar als Buffy.
Elke aflevering is er een bepaalde situatie die opgelost moet worden en elk seizoen is er een rode draad door alle afleveringen heen van het 'Grote Kwaad' (the Big Bad) dat verslagen moet worden.
De serie is grappig, zit goed in elkaar en heeft nog altijd niets van zijn kracht verloren.

Geweldige personages als Oz, Cordelia, Spike, Drusilla, Angel, Anya en Faith maken van Buffy the Vampire Slayer een genot om naar te kijken. Zijn alle seizoenen even goed? Nee, ik denk dat het 6e seizoen het zwakste is, op de absoluut fantastische musical aflevering na, maar het 7e seizoen is weer helemaal top.
Kortom, ik geniet al weer een tijdje van een aflevering Buffy per dag en ik zeg het luid en ik zeg het met trots: ik ben een Buffy-fan. :-)

woensdag 20 maart 2013

In memoriam: Rascha Peper (1949-2013)

Gisteren las ik dat Rascha Peper afgelopen zaterdag, op 16 maart is overleden. Ik had al eerder eens gelezen dat ze ongeneselijke alvleesklierkanker had, dus onverwacht kwam het bericht niet helemaal, maar ik vond het wel erg. Ik genoot namelijk erg van de boeken van Rascha Peper.
Jenny Strijland, want dat is haar echte naam, was in 1949 geboren. Ze is lerares Nederlands geweest, maar dat stopte toen ze met haar man, die diplomaat is, mee naar het buitenland ging. Toen is ze begonnen met schrijven.
In het najaar van 2012 liet ze weten dat ze voor de tweede keer kanker had, deze keer alvleesklierkanker.

Het eerste boek dat ik van haar las was Russisch blauw, dat ik ontzettend mooi vond en dat ik nog altijd beschouw als één van mijn lievelingsboeken. Wie scheep gaat, Verfhuid, Rico's vleugels en Vosseblond zijn andere titels die ik hier in de kast heb staan en van elk boek heb ik genoten. Heel knap vond ik altijd hoe Rascha Peper zo mooi gedachtengangen van mensen kon beschrijven en de redenen waarom mensen sommige dingen doen, daar was ze echt meesterlijk in. Dat ik van Vingers van marsepein niet zo genoot, lag zeker niet aan de schrijfstijl, maar aan het wat macabere onderwerp dat ik soms wat naar vond.

Haar laatste roman Handel in veren heeft ze nog af kunnen maken en het schijnt dat dit boek in juni in de handel zal verschijnen. Ik hoop het, dan kan ik nog één keer genieten van een prachtig boek van een bijzondere schrijfster.
Rascha Peper 1949-2013

maandag 18 maart 2013

Deceived with kindness, Angelica Garnett

Angelica Bell was de dochter van Vanessa Bell, de schilderes die de zuster van Virginia Woolf was.

Vanessa was getrouwd met Clive Bell en had met hem samen twee zoons. Uit haar langdurige relatie met schilder Duncan Grant werd Angelica geboren, hoewel zij jarenlang dacht dat Clive haar vader was. Dit is het bedrog met goede bedoelingen waar de titel over gaat.

Tijdens haar jeugd ging Duncan vooral op in zijn kunst en Vanessa in Duncan, heel veel aandacht voor Angelica was er niet. Met Vanessa had Angelica een soort haat-liefde verhouding, ze bewonderde haar moeder, maar had ook behoefte aan meer contact en leiding. 

Gelukkig waren daar wel haar tante Virginia en oom Leonard Woolf en vooral Leonard was de enige die wat structuur aanbracht in Angelica’s leven.

Vanessa en Duncan hechtten weinig waarde aan een officiële opleiding en pas toen Angelica er zelf om vroeg werd ze naar een school gestuurd. Ze hoefde echter geen examens te doen en kon elk vak dat ze niet leuk vond laten vallen. Ook aan de gebruikelijke sociale codes hechtte Vanessa weinig waarde, zoals Angelica merkte toen ze bij een vriendinnetje in de problemen kwam omdat ze in de warmte haar kousen had uitgedaan.

Toen Angelica 18 was, vertelde Vanessa dat Duncan en niet Clive haar vader was, voor Angelica vielen toen een groot aantal puzzelstukjes op hun plek.
Angelica had ondertussen een vriendschap gekregen met de 26 jaar oudere David ‘Bunny’ Garnett, met wie ze zou trouwen toen ze 21 was. Dat Bunny jarenlang een verhouding met Duncan had gehad, was haar op dat moment niet bekend. Angelica was zelf ook schilderes en is in mei 2012 overleden op drieennegentig jarige leeftijd.

Deceived with kindness is het verhaal over Angelica’s jeugd, over haar verhouding met haar moeder en met Clive en Duncan. Je merkt dat de vrije opvattingen en onconventionele relaties in de Bloomsbury groep op het eerste oog misschien heel leuk lijken, maar dat dit toch niet voor iedereen even gezellig was. Zeven jaar heeft Angelica aan die boek geschreven, omdat het haar zoveel moeite koste om los te komen van haar jeugd.

Deceived with kindness is, denk ik, een onmisbaar boek voor iedereen die geïnteresseerd is in de Bloombury groep.

zondag 17 maart 2013

Marilyn Monroe

Je moet kleren dragen die strak genoeg zijn om te laten zien dat je een vrouw bent, maar die los genoeg zitten om te laten zien dat je een dame bent.

Marilyn Monroe, Amerikaans actrice 1926-1962

zaterdag 16 maart 2013

Bagger televisie

Bron voor de foto hier
Ik weet niet precies wanneer het is begonnen, maar het lijkt wel of er steeds ergere bagger op televisie komt.

Het begint met de tien verschillende soorten dansprogramma's, soorten zang prgramma's en talentenshows. Het nieuwe poptalent, de X factor, so you think you can sing; elk programma lijkt op het vorige en iets nieuws brengt het niet meer. Het blijft vooral steken in 'aapjes kijken' bij de audities en van de winnaars hoort nooit meer iemand iets.

Steeds meer duiken er zogenaamde 'scripted documentaries' op, waarin acteurs doen alsof ze gewone mensen zijn, die dingen meemaken en dan op onnatuurlijke toon in de camera vertellen 'ja, ik wist wel dat Sophie een geheim had, ja'. Over artsen in het ziekenhuis, de geheimen die mensen hebben, over mensen die verdacht worden van misdrijven en overspel. Slecht geacteerd, tenenkrommend dom en vooral: heel erg vervelend. Maar goed, dat is nog daar aan toe, dit is redelijk onschuldig en voor die acteurs is het waarschijnlijk gewoon een baan. (hoewel, ik hoop het niet voor ze, want zo goed lijken ze er namelijk niet in te zijn)

Dan heb je ook nog de vele shows waarin allerlei BN ers op eilanden zitten, in de jungle overleven, dansen, schaatsen, schoonspringen en skieen. Tsja. Ik vrees dat ik van het grootste gedeelte van die zogenaamde bekende mensen nog nooit heb gehoord of juist blij was dat ik er nooit meer iets van hoorde.

Het allerergste vind ik echter de schandaaltelevisie. Ik weet niet wat de werkelijke term in televisieland voor deze programma's is, maar het concept bestaat meestal uit een aantal jonge mensen dat ongelofelijk ordinair is, vaak dronken, te dom om voor de duvel te dansen en die samen op een eiland zitten/ in een landhuis zitten/ in het buitenland zijn en dan vervolgens kijken wie er vreemd gaat/ wie de homo onder de hetero's is/ welke vrouw of man wordt uitgekozen door de 'ster' van de serie/ wie er vanavond gaan vechten/ neuken/ zuipen tot hij/zij in coma raakt. In elke aflevering zijn ze ertoe bereid om zichzelf volkomen voor schut te zetten en allerlei vernederingen te ondergaan. Met een beetje geluk eindigen ze namelijk met een geldbedrag, of hun eigen spin-off en kunnen ze nog erger uit de band springen. En anders hebben ze tenminste hun 'fifteen minutes of fame' gehad.

Wat voor mensen bedenken dit soort programma's? Wat voor soort mensen koopt deze programma's in voor de televisie? Wie heeft ooit bedacht dat deze ongein op televisie kan? Welke omroepdirecteur geeft toestemming om deze bagger uit te zenden?

Nu zou je denken dat je publieke omroepen het beter doen. De programma's zijn misschien minder ranzig, maar verder lijken ze daar ook volledig van het padje af te zijn. Het briljante plan is om de naam te veranderen. Niet langer Nederland 1, 2, of 3, maar NPO 1, 2, 3. Deze actie gaat een paar kleine honderdduizen euro's kosten, maar goed, dan wordt wel het merk verstevigd. Alsof we daar op zitten te wachten.

donderdag 14 maart 2013

In een mens, John Irving

Billy Abbott groeit op in een klein stadje in Vermont, waar zijn stiefvader leraar Engels en drama is aan een jongenskostschool. Toneelspelen zit de familie in het bloed, en iedereen staat regelmatig op de planken als het amateurgenootschap een nieuw stuk opvoert. Opa Harry staat erin het stadje om bekend dat hij geweldige vrouwenrollen kan spelen. 

De jonge Billy wordt regelmatig verliefd op de verkeerde personen. Op de jonge, arrogante klasgenoot Jacques Ketteridge die in het worstelteam zit, op de bibliothecaresse Miss Frost, zijn stiefvader of de moeder van een vriendin. Vooral de relatie die hij heeft met Miss Frost is bepalend in zijn leven.

Nu hij zeventig is, vertelt Billy zijn verhaal.  Over de verliefdheden, de mannen en de vrouwen in zijn leven, zijn levenslange vriendschap met Elaine, het geheim van Billy’s vader waar niemand in de familie ooit over praat, de boeken die hij zal schrijven.

In een mens is het verhaal van Billy’s leven en is tegelijkertijd ook een oproep tot verdraagzaamheid. Een oproep om verder te kijken dan alleen de etiketten die je een mens kunt geven, de hokjes waar je iemand in kunt stoppen. Billy komt er rond voor uit dat hij biseksueel is en hij wenst zich niet te beperken alleen omdat onverdraagzame mensen vinden dat dat moet. Hartverscheurend is het gedeelte dat zich afspeelt in de jaren ’80, als de AIDS epidemie om zich heen grijpt en zoveel slachtoffers maakt onder de kennissen en vrienden van Billy.

John Irving kan absurde situaties en mensen volkomen geloofwaardig neerzetten, soms hilarisch grappig, soms heel mooi. John Irving is (als een van de weinigen) in staat om over seks en seksuele gevoelens te schrijven zonder dat het plat of vulgair wordt, want dat wordt het namelijk nooit. Een paar typische Irvingsiaanse elementen komen voor in dit boek, zoals Wenen en worstelen, en verder natuurlijk de vele details, de mooie dialogen en de geweldige beschrijvingen.

In een mens is een prachtig boek, en wat mij betreft een hoogtepunt binnen een oeuvre dat al geweldig is.

woensdag 13 maart 2013

Schilderij Vanessa Bell

Dit schilderij van Vanessa Bell vind ik ontzettend leuk. Ik zou zo in deze zitkamer kunnen wonen, ik geloof dat ik er helemaal niets in zou veranderen! De bloemen, de boeken, de poes, het is de sfeer die dit schilderij uitstraalt die me enorm aanspreekt.

dinsdag 12 maart 2013

Marilyn Monroe

Marilyn, zoals we haar niet zo goed kennen,
casual op het strand .
Bron voor de foto hier
Marilyn Monroe is een vrouw die ik erg bewonder. Ze had het imago van een dom blondje, maar ze was verre van dom en deed er alles aan om haar acteren te verbeteren en serieus genomen te worden als actrice. In haar prive leven was ze helaas minder gelukkig.

Ze trouwde een aantal malen, maar geen van de huwelijken hield stand en Marilyn had een aantal miskramen. Dit deed haar ontzettend veel verdriet en dat verdriet samen met een diepgewortelde onzekerheid zorgde ervoor dat ze steeds afhankelijker werd van pillen en alcohol. Ze stierf uiteindelijk toen ze nog maar 36 jaar was, helemaal alleen.

Joe DiMaggio, haar tweede echtgenoot, is altijd van haar blijven houden. Hij heeft de begrafenis geregeld en zolang hij leefde, heeft hij ervoor gezorgd dat er twee keer per week een rode roos op haar graf werd gelegd.

Ik heb vorige week een boek met foto's en een dvd met een documentaire over haar leven bekeken. Ik had ook nog een biografie over haar liggen waar ik gisteren maar meteen in begonnen ben, want dit boek en deze dvd gaven alvast een heel mooi voorproefje.

Meer impressies van Marilyn zijn HIER te vinden.
Het boek en de dvd

Veel foto's in het boek. Altijd mooi

maandag 11 maart 2013

Puur yoga, Robert Butera

Boeken met yoga oefeningen en houdingen zijn er meer dan genoeg. Goede boeken met de achtergrond van yoga zijn er wat minder, tenminste, als je op zoek bent naar een leesbaar boek.
Puur yoga van Robert Butera geeft die achtergrond en nog op een heel leesbare manier ook.

Voor Robert Butera is yoga niet alleen de oefeningen, maar is het iets dat in je hele leven toepasbaar is. Hij spreekt over tien stappen, van de intentie waarmee je begint tot de houdingen, de ademhaling, tot de manier waarop je in het leven staat. Het boek eindigt met 23 asanas, die als het ware de basis vormen. En of je nu een beginner bent die net de eerste schreden op het yogapad heeft gezet, of een docent die zelf al jaren yogalessen geeft, dit boek kan informatie en verdieping geven aan alle yogabeoefenaars van welk niveau dan ook.
Robert Butera heeft al zo’n vijfentwintig jaar ervaring en in dit boek bundelt hij die ervaring. Puur yoga is leesbaar, informatief en boeiend en zeker een goede aanvulling in elke yoga-bibliotheek.

zondag 10 maart 2013

Winston Churchill

Ik ben heel snel tevreden. Met het allerbeste.

Winston Churchill, Engels politicus, 1875-1964

zaterdag 9 maart 2013

Schrijven, bloggen en...jatten?

Op een paar verschillende blogs heb ik de laatste weken iets gelezen over inhoud die gestolen wordt door anderen, die de teksten of foto’s van iemand anders gebruiken voor hun eigen blog.
Ik vraag me werkelijk af waarom iemand zoiets doet? Om snel een blog vol te krijgen, of snel veel bezoekers te krijgen? Het lijkt mij toch dat je een blog begint omdat je het leuk vindt, omdat je een idee hebt of een onderwerp dat je wilt delen. Iedereen is anders en daarom is elk blog anders. De inhoud van het blog van een ander jatten is, lijkt mij, volkomen zinloos. Lezers zullen snel genoeg door krijgen dat het niet je eigen werk is en dat je blog geen richting en geen eigen identiteit heeft. En dan blijven ze alsnog weg, dus is je hele opzet mislukt.

Ik ben mijn blogs begonnen omdat ik schrijven heerlijk vind. Ik vind het heerlijk om stukjes te maken voor mijn blogs, er afbeeldingen etc bij te zoeken en daar besteed ik per week ook best veel tijd aan. Ik vind het leuk om te merken dat mensen me lezen en dat sommige mensen regelmatig terugkeren, daar word ik heel erg blij van (bedankt, trouwens!)

Gebruik ik materiaal van anderen? Nee, hooguit dat ik soms wordt geïnspireerd door een idee van iemand anders. Dan kan ik dat gebruiken om mijn eigen stukje te schrijven.
Soms vind ik ook een filmpje of een afbeelding op een blog, dat ik graag wil gebruiken. Ik kijk dan of ik de originele bron kan vinden, anders vraag ik toestemming. Het kan ook zijn dat ik het gewoon niet gebruik, zeker niet als ik zie dat de afbeelding echt door die persoon gemaakt is.
Soms komt het ook voor dat ik een stukje heb geschreven en dat een paar dagen van te voren iemand anders al precies hetzelfde onderwerp heeft. Afhankelijk van hoe anders mijn invalshoek is, plaats ik mijn stukje wel of besluit ik om het pas veel later te plaatsen of zelfs helemaal niet. Laatst is dat nog gebeurd met mijn blogpost over boekenleggers. Een paar dagen eerder had iemand anders daar ook een artikeltje over. Mijn artikel was echter zo anders dat ik besloot het gewoon te plaatsen volgens schema.
Ik heb nog niet meegemaakt dat iemand mijn werk heeft gepikt, maar ik heb maar een paar kleine, persoonlijke hobbyblogs zoals ik dat noem, dus ik denk ook niet dat dit snel zal gebeuren. Als iemand snel honderden of duizenden bezoekers per dag wil hebben, moet je niet mijn bloginhoud pikken, daar gaat dat echt niet mee lukken. :-)
Het lijkt me trouwens ook dat je de energie om van een ander te jatten net zo goed kunt besteden om zelf iets te bedenken!

woensdag 6 maart 2013

De zin en onzin van examentraining

Elk jaar rond deze tijd krijgen directies van scholen, ouders en leerlingen de schrik te pakken. De eindexamens komen eraan, er moet wat gedaan worden. Het toverwoord valt, er moet eindexamentraining gegeven worden.  Eindexamentraining.
De leerlingen moeten worden voorbereid, vindt iedereen. En ze vertrouwen er niet gewoon op dat docenten hun werk doen, nee, er moeten bureaus en externe hulp worden ingeschakeld.

Leerlingen gaan in het weekend naar duurbetaalde eindexamentrainingen. Helaas heeft dat soms een averechts effect, zoals de leerling die vorige week met haar hoofd op tafel lag en niet mee wilde doen en de aantekening niet over wilde nemen. De verklaring die ze me gaf was dat ze in het weekend al examentraining had gevolgd, dus het had toch geen zin meer om in de les mee te doen.
Ik heb die leerling gezegd dat het me geen moer uitmaakte wat ze buiten de les deed, maar dat ze in mijn les gewoon moet opletten.
Een eerlijk gezegd zit daar het probleem, want dat heeft ze het hele jaar al niet gedaan. Ze maakt nooit haar huiswerk, neemt geen aantekeningen over en doet niet mee met de opdrachten. Haar ouders hadden zichzelf een hele hoop geld kunnen besparen als hun kind gewoon de lessen had gevolgd. Een heel jaar niets doen is niet op orde te krijgen met een paar examen trainingen.

Examentraining kan heel nuttig zijn, als een leerling gespannen is voor het examen kan het oefenen van examens een deel van de spanning wegnemen omdat ze dan weten wat er gevraagd wordt en hoe zo'n examen eruit ziet. Als een leerling heel zwak is in een bepaald vak kan extra (één op één) uitleg zeker helpen.
Maar examentraining is geen wondermiddel dat alle problemen oplost, waardoor alle leerlingen automatisch een goed cijfer scoren op het examen. Leerlingen zullen gewoon in de les moeten meedoen en ouders en directies zouden erop moeten vertrouwen dat docenten heus wel hun vak verstaan en voldoende aandacht aan dat examen besteden.
Wat hierboven staat is trouwens ook van toepassing op huiswerkklassen.

maandag 4 maart 2013

Het nieuwe land, Eva Vriend

Nederland groeide in de 20e eeuw. Letterlijk, omdat er nieuw land werd gemaakt uit de zee. Nadat in 1932 de Afsluitdijk gereed was gekomen, was het tijd om het IJsselmeer voor een deel te veranderen in land. Op deze manier had de Zuiderzee geen vrij spel meer, er was werkgelegenheid door dit project (erg prettig in crisistijd) en in het nieuwe land zou er meer dan genoeg landbouwgrond zijn om voldoende voedsel te verbouwen. 

Deze nieuwe polders moesten wel eerst geschikt gemaakt worden voor de landbouw. Men had hier geleerd van de moeizame strijd van de boeren in de eerste polder, de Wieringermeer. De grond was nog niet geschikt voor de landbouw en voordat dit wel het geval was, gingen er vele jaren overheen. De eerste boeren konden daar maar met moeite het hoofd boven water houden. In de Noordoostpolder zou men het anders aanpakken.

Eerst kwamen er arbeiders die de grond moesten ontginnen. Deze pionerende polderarbeiders werkten onder zeer zware omstandigheden. De hoop voor velen was dat ze op deze manier een kans maakten op één van de nieuwe boerderijen die te vergeven waren. Velen kwamen echter bedrogen uit. 

Voor de overheid was namelijk al snel duidelijk dat in dit nieuwe land niet zomaar elke boer een boerderij kon krijgen. Omdat de grond duur was geworden door het voorwerk dat gedaan was, moest elke boer die een stuk grond kreeg dat ook waard zijn. Er moest een selectieprocedure komen. 

Iedereen die een boerderij wilde kreeg bezoek van de inspecteurs, die keken of het huidige bedrijf goed draaide, of de boer verstand van zaken had en van moderne technieken. Ze keken of het gezin goed functioneerde en of het huishouden netjes was. Alles in dit nieuwe land was bedacht, uitgemeten en van te voren keurig verdeeld en dat gold ook voor de nieuwe inwoners.

Het doel was niet alleen efficiënt draaiende boerderijen te krijgen, maar ook een compleet nieuwe samenleving te bouwen. Boeren die nevenfuncties hadden en bijvoorbeeld in het bestuur van een vereniging zaten kregen voorrang. 

Er werd strikt rekening gehouden met de verzuiling, met de verdeling van akkerbouw en veeteelt en gemengde bedrijven.

Er waren meer aanvragen dan boerderijen, en al snel bleek dat er ook nog andere boeren voorgingen op de pioniers, zoals de Zeeuwse boeren die land waren kwijtgeraakt na de watersnoodramp van 1953 of boeren die hun land kwijtraakten door nieuwbouw of de uitbreiding van Schiphol.

Het idee van de selectie en de controle door de overheid paste helemaal in de tijd van de jaren ’50, ook het feit dat er voor de mensen die een afwijzing kregen totaal geen reden werd gegeven. De afwijzing zorgde bij veel mensen voor heel veel verdriet en frustratie. Ze waren toch niet goed genoeg bevonden. De boeren die wel een boerderij kregen waren blij en voelden zich vaak een beetje beter dan de rest. 

In de eerste jaren was het standsverschil (grote boeren, kleine boeren, arbeiders zonder eigen boerderij) in de Noordoostpolder erg merkbaar, Zo sociaal waren deze geselecteerde boeren dus blijkbaar toch niet altijd. Dit verschil is nu, bij de tweede, derde en vaak zelfs al de vierde generatie verdwenen.
bron

Het doel van de selectie was een nieuwe samenleving maken, met alleen de beste boeren en de meest gezonde en maatschappijbewuste gezinnen. 

Toch zie je dat dit langzamerhand veranderde. Het selectieproces is pas in de jaren ’80 echt losgelaten, toen de steden Lelystad en Almere bevolkt moesten worden. Almere moest echt een afspiegeling van de huidige samenleving worden, niet het ideale beeld van de samenleving.

Daarom kan er ook niet gezegd worden of het selecteren van de boeren echt succes heeft gehad. De boerderijen deden het inderdaad goed, maar dat kwam ook door de goede grond. Sommige boeren deden het beter dan andere, maar dat kwam omdat de ene boer beter kon boeren dan de andere.

Niet alle kinderen van de geselecteerde boeren hebben de boerderij overgenomen, er zijn nieuwe mensen bij gekomen en anderen zijn weggegaan. De mensen in Flevoland zijn niet gezonder, socialer of intelligenter dan in de rest van Nederland, terwijl men dat bij aanvang toch wel enigszins gehoopt had.

Eva Vriend, wier grootvader een van de boerderijen in de Noordoostpolder kreeg, heeft onderzoek gedaan naar deze hele procedure en heeft daarover een fascinerend en uiterst prettig leesbaar boek geschreven. Het nieuwe land staat vol anekdotes die het verhaal kleuren en vol wetenswaardigheden en feiten over een uiterst fascinerend stukje geschiedenis.

zondag 3 maart 2013

Anoniem

Je kunt niet altijd controleren wat er buiten je gaande is, maar je kunt altijd controleren wat er binnen in jezelf gaande is.
Bloemen in Rome, foto door mij gemaakt 2012

zaterdag 2 maart 2013

Genieten op de mat

Gisteren na een paar maanden echt weer naar yoga les toe geweest. Omdat ik door mijn rug was gegaan, kon ik twee maanden niet. Ik had een paar weken geleden al wel weer naar les willen gaan, maar dat was toch nog even te vroeg.





Gisteren was het dan eindelijk weer zover, ik kon weer naar de les bij mijn yogadocente. Ik heb wel voorzichtig gedaan en de paar keren dat mijn rug lieten weten dat een bepaalde houding geen goed idee was, heb ik daar keurig naar geluisterd.

Maar wat was het weer heerlijk om de oefeningen mee te doen, om anderhalf uur achter elkaar houdingen te doen, op je ademhaling te letten, te mediteren en te ontspannen. Ik kwam er helemaal blij vandaan, ik kon tijdens de meditatie op een gegeven moment een brede lach al niet meer onderdrukken. Kortom, ik had mijn roze yoga-wolkje weer helemaal terug.
Heerlijk!.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...