zondag 30 juni 2013

Citaat: Vincent van Gogh

De manier om het leven te leren kennen is te houden van veel verschillende zaken.

Vincent van Gogh (1853-1890)

zaterdag 29 juni 2013

De smartphone

Electronische hebbedingetjes zeggen me niet zo heel veel, dat hebben ze nooit gedaan ook. Ik hoef niet het nieuwste model tablet, bezit geen laptop en ik heb nog altijd de eerste digitale camera die ik ooit jaren geleden heb gekocht. Ik koop ook niet snel iets nieuws op dit gebied, zeker niet als de oude het nog gewoon doet.

Hetzelfde geldt voor mijn telefoon. Het telefoontje dat ik tot vorige week had, was pas mijn 2e mobiele telefoon. De enige reden dat ik die ooit heb gekocht was dat ik er gemakkelijker mee uit het buitenland kon bellen én dat ik er een gunstig abonnement bij kon nemen. Ik kon ermee bellen en sms-en, en eerlijk gezegd hoefde ik heel lang ook niets anders. Leerlingen moesten een beetje meewarig lachen als ze mijn telefoontje zagen en mijn stagiair zei zelfs dat ik die nog wel kon inleveren bij het Allard Pierson Museum.

Nu hebben de meeste van mijn collega's zo'n smartphone. Sommigen hebben een blackberry, de meesten echter hebben een iphone of een samsung oid. En ik moet eerlijk zeggen dat ik die steeds leuker begon te vinden.
Ten eerste vind ik ze heel erg mooi, dit is misschien geen erg objectief gegeven, maar het telt wel mee. Ten tweede zie ik hoe handig ze zijn, al is het maar dat je het openbaar vervoer kunt checken als de bus niet komt.
Na heel lang overleggen met mezelf, rondvragen bij collega's en leerlingen (wat heb jij er voor een, ben je er tevreden mee, mag ik vragen hoeveel je per maand kwijt bent etc) heb ik eindelijk een keuze gemaakt.

Bij de provider waar ik al geaboneerd was (Ben.), heb ik een bijzonder fijne aanbieding gevonden. Twee jaar lang een heel redelijke maandprijs en daarbij een Samsung Galaxy S3 mini. Ik heb er ook meteen een hoesje voor gekocht (in panterprint, zo leuk!) en het enige dat mij rest is de technologie onder de knie krijgen. Dat is nog best een heel uitgezoek, want hoe download je apps en hoe kun je je email installeren op dat ding? Maar ik vind het erg leuk en nu ik het echt in handen heb, vind ik het een stuk gemakkelijker dan ik had gdacht.
Ik geef eerlijk toe dat het nog best wel even kan duren voor ik alle functies helemaal door heb. Zoals ik tegen leerlingen wel eens zeg 'Ik zit wat technologie betreft nog een beetje in de 19e eeuw'. Maar ik kan nu zeggen dat ik de eerste echte stappen in de 21 e eeuw heb gezet.
Mijn oude gsm (en mijn allereerste gsm die ik nog altijd in de la had liggen) heb ik trouwens ingeleverd. Hier kun je verschillende manieren voor vinden, maar ik heb bij de Stichting Hulphond enveloppen gevraagd en heb ze daar naar toe gestuurd. Zij recycelen ze en ze kunnen de opbrengst goed gebruiken. (meer info HIER)
Drie generaties mobiele telefoons. Links de eerste die ik ooit had en waarmee ik alleen kon bellen in Nederland. Sms-en en bellen in het buitenland was allemaal erg, erg lastig.
In het midden mijn heel fijne telefoontje die me een jaar of zeven heel trouw heeft gediend en rechts mijn nieuwe smartphone, die er heel smart uitziet in zijn panterhoesje (al is die nu niet zo goed te zien).

vrijdag 28 juni 2013

Vijf op vrijdag: tentoonstellingen in Nederland

De zomervakantie komt er bijna aan, en misschen is het leuk om ook in eigen land een paar dingen te bezoeken (zeker als het weer zo blijft zoals nu). In deze Vijf op vrijdag: vijf tentoonstellingen in Nederland.

1. Drents Museum in Assen
Vanaf 9 juli 2013 een tentoonstelling over de Dode Zeerollen.
Link naar het museum Hier

2. Naturalis, Leiden
Niet alleen de gewone prachtige stukken, maar tot 1 september ook IJsbeer Knut, die nu opgezet is.
Link naar het museum HIER
Link naar het stukje dat Wim er op zijn blog over schreef HIER

3 Het Amsterdam musem in Amsterdam
Nog tot 1 september 2013 een tentoonstelling over de Gouden Eeuw
Link naar het museum Hier

4. Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam
Tentoonstellingen over Dutch design en nieuwe werken die in bruikleen zijn van andere musea. Deze maanden werd dit op orde gemaakt en na 22 juni is de zaal weer opengesteld. De collectie verrijkt is nu weer te zien met nieuwe schilderijen.
Link naar het museum Hier

5. Bonnefanten museum, Maastricht.
Nog tot 11 augustus 2013 een tentoonstelling over de schilders uit Rusland die verantwoordelijk waren voor een ommezwaai in de schilderkunst.
Tot september 2013 is er nog de tentoonstelling van familieportretten van de 17e eeuwse familie Craeyvanger.
Link naar het museum Hier
En een bonus: Het Tropenmuseum in Amsterdam blijft voorlopig open, dus daar kunnen we gelukkig ook nog altijd naar toe! Link naar het museum Hier

donderdag 27 juni 2013

Come tell me how you live, Agatha Christie

In 1930 trouwde Agatha Christie voor de tweede keer, nu met archeoloog Max Mallowan. Regelmatig ging ze met hem mee naar opgravingen in Syrië, Palestina  en Irak. Ze kon hier schrijven, maar maakte zich ook nuttig bij de opgravingen zelf door de foto’s te ontwikkelen of de opgegraven artefacten te beschrijven.

In 1944 heeft ze Come tell me how you live geschreven, waarin ze haar ervaringen vertelt, dit is in 1946 uitgekomen.

Come tell me how you live is geen droog, feitelijk verslag, maar staat vol heerlijke anecdotes. Agatha Christie toont in dit boek dat ze een oog heeft voor het absurde en dat ze heel grappig kan zijn. 

Problemen met de bedienden, de werkers, de insecten en allerlei ongemakken van het leven in de woestijn komen aan bod, met wat lichte zelfspot waar de Engelsen in die tijd zo goed in zijn.

Het midden oosten in de jaren ‘30 was voornamelijk onder Brits en Frans bestuur en dit is goed te merken. Zeer politiek correcte mensen kunnen misschien vallen over de stereotypen van verschillende volkeren en sommige fijn gevoelige zieltjes zouden zich misschien beledigd kunnen voelen door wat omschrijvingen, maar Agatha Christie neemt net zo goed de Engelsen in het algemeen en zichzelf in het bijzonder op de hak.

Hier een klein citaat om een voorproefje te geven van haar manier van schrijven. Het was lastig er één uit te zoeken, want er waren zoveel geweldige scenes te vinden, maar ik vond deze zo leuk omdat je dit ook meteen voor je ziet.

I am now quite busy. In addition to repairing pottery, there is the photography- a dark room has been allotted to me. It somewhat resembles the ‘Little ease’ of medieval times.
In it, one can neither sit nor stand! Crawling in on all fours, I develop plates, kneeling with bent head. I come out practically asphyxiated with the heath and unable to stand upright, and take a good deal of pleasure of detailing my sufferings, though the audience is somewhat inattentive- their entire interest is in the negatives, not the operator. Max occasionally remembers to say warmly and tactfully ‘I think you are wonderful, dear’, in a slightly abstracted manner.

Agatha Christie gebruikte haar ervaringen in sommige boeken. Heel duidelijk in Moord in Mesopotamie (dat zich afspeelt in een archeologische expeditie), maar andere voorbeelden zijn Dood van een huistiran en Rally naar Bagdad (heel slecht, die laatste trouwens, niet lezen!)

dinsdag 25 juni 2013

Heemtuin De wind in de wilgen

Afgelopen zaterdag was het hart-hoofddag bij de Triodosbank. Bij twintig bedrijven die gefinancierd worden door de Triodosbank kon je rondkijken. Het leuke van de Triodosbank vind ik dat ze echt proberen om maatschappelijk bewust te zijn en dat vind je terug in het soort bedrijf waar zij geld in steken.
Samen met mijn moeder heb ik de Wind in de Wilgen in Lelystad bezocht. Dit is een Heemtuin met een theeschenkerij, waar je trouwens ook terecht kunt voor lunches (en erg lekkere tosti’s).

Toen we aankwamen was het nog droog en konden we buiten koffie drinken met een heerlijke scone, die ons werd aangeboden door de Triodosbank. Daarna kregen we een rondleiding van Wim, de eigenaar van de Heemtuin. Meer dan twintig jaar geleden is hij begonnen met deze tuin, die nu een schitterende variëteit aan planten en heel bijzondere plekjes laat zien. Ondanks de regen die af en toe viel (en de stortbui op het einde) vond ik het een geweldige ervaring om hier rond te lopen en de prachtige bloemen en planten te zien. Zo mooi om te zien hoe de natuur eigenlijk altijd mooie combinaties maakt en hoe je, als je goed kijkt, overal wel iets ziet om je over te verbazen.

Lekkere koffie met warme scones
Meer over de hart-hoofddag van 2013 vind je HIER (ik hoop dat ze volgend jaar weer iets dergelijks organiseren) en meer over de Heemtuin Wind in de Wilgen vind je HIER. De tuin is tegen een kleine toegangsprijs te bezichtigen en ook rondleidingen kunnen geboekt worden. Aanrader!
Binnen in de serre waar je thee kon drinken groeide deze druif, wat een heel leuk effect gaf.


Deze mooie kat liep rond, hij was heel aanhankelijk en kwam echt naar alle mensen toe om aangehaald te worden (wat iedereen dan ook braaf deed)

Meer foto’s van deze heemtuin zijn HIER en HIER te vinden op Bettina’s impressions, maar hier ook alvast een paar.





maandag 24 juni 2013

Handel in veren, Rascha Peper

Ornitholoog Henk Bronkhorst is in de jaren ‘50 in de jungle van papoea Nieuw Guinea op zoek naar een vogel waarvan men denkt dat die uitgestorven is, het Bruijns boshoen. Henk Bronkhorst is er echter van overtuigd dat het dier nog te vinden zal zijn en hoopt met de vondst zijn academische reputatie te vestigen. 

Zijn vrouw Minke waar hij vervreemd van is geraakt en zijn twee kinderen zijn in Nederland. Het contact is moeizaam en gaat via brieven. Tijdens verschillende expedities probeert Bronkhorst uit alle macht de vogel te pakken te krijgen.

In 2012 komt Wendy, kleindochter van Henk en Minke Bronkhorst regelmatig bij haar oma langs. Niet alleen om kleding uit de jaren ’40 en ’50 te lenen, maar ook omdat haar oma een leuk en onconventioneel mens is met wie ze goed overweg kan. Oma heeft echter een geheim, dat ze nu wel graag met haar kleindochter wil delen.

Afgelopen maart is Rascha Peper overleden. Ze was aan een boek begonnen dat in twee delen uiteen zou vallen, het eerste deel zou Handel in veren worden. In de eerste instantie was ze bang dat ze het boek helemaal niet meer zou kunnen afmaken, maar een tijdje voelde ze zich goed genoeg om het eerste deel in ieder geval wel te schrijven en hier een afgerond geheel van te maken.

Volgens Rascha Peper zelf zou dit boek het beste zijn dat ze tot nu toe had geschreven. Ik denk zeker dat als ze in staat was geweest om deel twee ook te schrijven, dit waar zou kunnen zijn geweest. Nu is Handel in veren duidelijk een eerste deel, een aanzet tot meer. Alleen dat 'meer', dat tweede deel, zal er nooit komen.

Handel in veren laat op de befaamde Rascha Peper-manier zien hoe geobsedeerde mensen kunnen denken. Haar beschrijvingen en taalgebruik zijn levendig en mooi, in enkele zinnen weet ze een complete gemoedstoestand te schetsen en de daaruit voortvloeiende handelingen.

Ik had graag meer gelezen over de diefstal, het bedrog of de ware toedracht over de eieren, maar helaas is het niet anders. Handel in veren is op zichzelf staand ook mooi, ondanks de verhaallijnen die nergens eindigen. 

Ik ben blij dat Rascha Peper in staat is geweest om dit gedeelte nog af te schrijven, en dat wij Handel in veren nog kunnen lezen. Een belofte van een schrijfster die helaas veel te vroeg is overleden. 

zondag 23 juni 2013

Citaat Anton Tjechov

Elke idioot kan een crisis doorstaan, het is het dagelijkse leven dat je uitput.

Anton Tjechov (Russisch schrijver 1860-1904)

vrijdag 21 juni 2013

Vijf op vrijdag, geweldige jeugdboeken

Voor deze Vijf op vrijdag keer ik even terug naar mijn jeugd en de boeken die ik toen graag las. Vandaag vijf geweldige jeugdboeken, in willekeurige volgorde.

1/ Het geheime dagboek van Adrian Mole 13 3/4 jaar, Sue Townsend
Adrian Mole heeft het moeilijk, hij is intellectueel en dichter, maar helaas ziet niemand zijn potentieel. Hij is verliefd op Pandora, maar ook die liefde gaat niet over rozen. Voeg daarbij een moeder die wegloopt met meneer Lucas (de buurman), een vader die werkeloos wordt, een hond waar regelmatig wat mee is, en nog een aantal personen en je hebt situaties die wel mis moeten gaan.
Het geheime dagboek van Adrian Mole is heerlijk, geweldig en hilarisch. Ik heb bijna alle andere delen ook, waarin Adrian Mole ondertussen volwassen is, maar waar zijn leven nog altijd chaos is.

2/ Schoolidyllen, Top Naeff
't Was krans bij Jeanne van Laer. Zij zaten met haar vieren om de tafel, Jeanne, Jet van Marle, en Lien en Noes Terhorst. ''t Had niet ongelukkiger kunnen treffen,' zuchtte Jet terwijl ze met een plof haar beide ellebogen op tafel zette. 'Nou net in de repetitieweek zo'n nieuw kind naast je te krijgen'. 
Zo begint Top Naeff's bekendste boek Schoolidyllen, uitgegeven in 1900. Het nieuwe kind waarover wordt gesproken is Maud van Eyghen, die nieuw op school is.
 De meisjes zijn heel verschillend, Jet woont bij een liefdeloze oom en tante in huis, Jeanne is verwend, de zusjes Terhorst hebben het vrij arm en Maud is heel zelfstandig.
De meisjes maken van alles mee, op school, maar ook hun eerste bal en een toneeluitvoering. Ouderwets, maar dat maakt het ook erg charmant en elke keer als ik het herlees huil ik nog bij het einde (dat ik hier niet zal verklappen)

3/ Kruistocht in Spijkerbroek, Thea Beckman
Dit boek heb ik voor mijn 11e verjaardag gekregen en ik heb het boek verslonden. Dolf uit Rotterdam die terug gaat in de tijdmachine van zijn vader, alleen niet naar een leuk riddertoernooi zoals hij had gehoopt maar hij komt terecht midden in de Kinderkruistocht. Dolf is gestrand, maar kan zijn 20e eeuwse kennis gebruiken om de kinderen te helpen. Deze kennis brengt hem echter ook in moeilijkheden met de leiding van de kinderkruistocht en hij wordt zelfs beschuldigd van hekserij.
Thea Beckman is eigenlijk altijd goed, maar dit was voor mij een van de mooiste. Een heerlijk boek dat ik vele, vele malen heb gelezen.

4/ De negen levens, Diana Wynn Jones
Erik, die Kat genoemd worden en zijn zusje Santina verliezen hun ouders en komen uiteindelijk te wonen bij de indrukwekkende Chrestomanzie en zijn enorme kasteel. Santina is een heks, heel gewoon in die wereld, maar Erik heeft geen sprankje toverkracht.
Santina is pissig op Chrestomanzie en smeedt een plan om alles op zijn kop te zetten. Dan zal Chrestomanzie moeten erkennen dat zij meer macht heeft dan hij.
Diana Wynn Jones heeft in dit boek een wereld geschapen die naast de onze bestaat, die lijkt op onze 19e eeuw, maar waarin hekserij en toverkracht aan de orde van de dag zijn. Ik herlees De negen levens nog elk jaar en dan geniet ik van de fantasie en de magie in dit boek. Heerlijk.

5/ Koning van Katoren, Jan Terlouw
Stach is geboren op de dag dat de oude koning van Katoren is gestorven.  Zeventien jaar lang is er geen koning, maar regeren de ministers. Stach groeit op bij zijn oom Servaas, die dienaar van de oude koning was. Als Stach zeventien is, komt hij met de mededeling dat hij wel koning wil worden. De ministers geven hem daarom een aantal moeilijke opdrachten in heel het land en pas als Stach deze opdrachten tot een goed einde kan brengen kan hij koning worden.
Origineel, grappig en goed. Een klassieker wat mij betreft.

woensdag 19 juni 2013

Bijen in nood

Neem in gedachten een mooie zomerse middag, waar de bijen gezellig rondzoemen en vliegen van bloem naar bloem. Zonder deze bijen geen natuur, want de bijen zorgen voor de bevruchting van bloemen en planten.

Helaas hebben de bijen het de afgelopen jaren steeds moeilijker gekregen en de berichten over de bijensterfte zal de meesten van jullie niet ontgaan zijn. Vooral door het gebruik van pesticiden in de landbouw wordt het leven van de bijen bedreigd. De planten zijn beschermd tegen vieze beesten, maar helaas is dit gif ook dodelijk voor de bijen.
Er wordt geprobeerd om dit tegen te gaan en sommige soorten pesticiden zijn al verboden, maar helaas nog niet alle.

Wat kunnen wij doen om de bijen te helpen? Je hoeft echt niet meteen een imkercursus te volgen en een complete bijenkorf in je tuin neer te zetten, het kan ook kleinschaliger. Planten en bloemen waar bijen op af komen laten groeien in je tuin en op je balkon is al een eerste stap. Zelf geen pesticiden gebruiken is een tweede stap.

Ik ben ondertussen donateur geworden van de Bijenstichting, voor het luttele bedrag van 10 euro per jaar kun je deze stichting al helpen de situatie voor de bijen in Nederland te verbeteren.

Meer informatie vind je op de site www.bijenlint.nl Hier is alles te vinden over de Bijenstichting, wat ze doen en hoe je donateur kunt worden.
Er is ook de organisatie probijo, waar geld ingezameld wordt om te helpen met rechtszaken om de pesticiden tegen te gaan. Meer informatie kun je hier vinden www.probijo.nl
Meer informatie over Urban beekeeping kun je hier vinden:  http://www.ilovebeeing.nl/

Help de bijen, ze hebben het hard nodig!

maandag 17 juni 2013

Wachten op woensdag, Nicci French

Een man wordt vrijgelaten uit de gevangenis, de moorden op jonge meisjes waarvoor hij was veroordeeld had hij niet gepleegd. Jim Faerby is de journalist die zijn zaak heeft onderzocht en hij bijt zich nu vast in de vraag wie de werkelijke moordenaar was.

Een vrouw wordt vermoord aangetroffen in haar huis. Op het oog leek het alsof de vrouw een perfect gelukkig leven had met haar man en kinderen, maar al snel blijkt dat er meer aan de hand was waardoor het aantal verdachten ook snel toeneemt. 

Inspecteur Karlsson zou het liefst Frieda Klein’s hulp bij de zaak krijgen, maar dit is niet mogelijk. Niet alleen is de commissaris fel tegen de samenwerking met Frieda, Frieda zelf is nog herstellende van de verwondingen die ze aan het einde van het vorige boek opliep. Daardoor moet ze het rustig aan doen, en dit gaat haar niet goed af. 

Frieda is, zoals ze zelf op een gegeven moment zegt, goed in helpen maar niet in geholpen worden, goed in luisteren maar niet in praten. Ze houdt het liefst mensen op afstand en wil eigenlijk niets liever dan zich terugtrekken van alles en iedereen. Helaas voor haar laten haar vrienden en familieleden haar niet alleen. Tegen wil en dank raakt Frieda betrokken bij de zaak van de vermoorde vrouw omdat haar nichtje Chloë bevriend is met één van de kinderen uit het gezin.

Ondertussen probeert iemand een val voor haar te zetten door iemand naar haar toe te sturen die zich voordoet als patiënt. Iets in zijn verhaal vangt Frieda’s belangstelling en ze wil weten waar deze anekdote vandaan komt. Haar speurtocht brengt haar steeds verder en ze komt in contact met Jim Fearby. Waarschijnlijk zijn ze dezelfde man op het spoor. 

Dit is het boek waar ik 8 dagen op moest wachten toen ik het bestelde bij de boekhandel, maar het was het wel waard. 

Wachten op woensdag is het derde deel in de serie over psychotherapeute Frieda Klein en ik vind elke deel bijna beter worden. Frieda is een geweldige hoofdpersoon, ze lijkt afstandelijk, maar aan de andere kant is ze enorm betrokken bij iedereen. In dit boek is opnieuw heel goed te zien hoe iedereen steeds opnieuw bij Frieda terecht komt, terwijl ze het juist nu niet kan hebben omdat ze nog herstellende is van de shock. Om iedereen maar vooral ook zichzelf te ontlopen bijt ze zich vast in het spoor dat ze heeft gevonden.

Het plot zit goed in elkaar, de karakters worden met elk boek beter en Wachten op woensdag is dan ook een thriller geworden die je in één ruk uitleest. Het enige dat jammer is, is dat het nog even zal duren voor het volgende deel er is.

zondag 16 juni 2013

Citaat: Thomas Fuller

Liefdadigheid begint thuis, maar het zou daar niet moeten eindigen.

Thomas Fuller (Engelse schrijver, historicus en geestelijke, 1608-1661)

vrijdag 14 juni 2013

Vijf op vrijdag; films over Noord-Ierland

Ik ben al jaren geinteresseerd in het conflict in Noord-Ierland en ik mag daar dan ook graag over lezen en er films over kijken. Een paar weken geleden zag ik samen met mijn 4Vwo klas de film 'In the name of the father'. Ik vind het leuk om de leerlingen een film te laten zien die ze niet kennen en deze vonden ze indrukwekkend. Ik kon het nog mooi aan laten sluiten bij het onderwerp waarmee we bezig waren (de reformatie en de opstand) door hiermee te laten zien dat godsdienstige conflicten ook nu nog voorkwamen.
Het was al een tijdje geleden dat ik zelf de film gezien had en dit bracht het onderwerp weer even terug. Ik heb dus nog een paar films gezocht over Noord Ierland, of zoals wij dat in de familie altijd noemden; 'goede IRA films'. 
Hieronder, in chronologische volgorde van de tijd waarin ze zich afspelen, voor deze Vijf op Vrijdag: 5 films over Noord Ierland.

1/ Michael Collins (1996)
Ierland was bezet door Groot Britannie en wilde zelfstandigheid. In 1916 was er een grote opstand die bloedig werd neergeslagen. De Ierse Republiek werd uitgeroepen, maar de Britten weigerden dit te accepteren. Michael Collins was één van de leiders van deze Paasopstand en in de jaren erna was hij nauw betrokken bij het verzet tegen de Britse overheersing. Op elke actie van de IRA werd echter met grof geweld tegen burgers gereageerd. Uiteindelijk kwam er in 1921 een verdrag. Ierland werd een vrijstaat met een eigen parlement, maar moest wel trouw zweren aan de Engelse koning. Ook bleef Noord Ierland bij het Verenigd Koninkrijk. Er brak een burgeroorlog uit tussen de voor- en de tegenstanders van dit verdrag. Ook Michael Collins moest partij kiezen.
Liam Neeson speelt Michael Collins en verder speler Alan Rickman, Aiden Quinn, Charles Dance en Julia Roberts (met een heel slecht Iers accent!) een rol. In 1997 kreeg deze film de Gouden leeuw op het filmfestival van Venetie.

2/ The wind that shakes the barley (2006)
Deze film speelt zich af in dezelfde tijd. Geen waargebeurd verhaal, hoewel de gebeurtenissen op zich natuurlijk wel waar zijn.
Dit is het verhaal van twee broers, Damian en Teddy. Damian is arts en zou naar Engeland gaan om daar verder te specialiseren. Door de onderdrukking die hij ziet blijft hij in Ierland en sluit zich aan bij de IRA waar zijn broer al jaren deel van uit maakt. Samen vechten de broers tegen de Britse overheersing, maar als in 1921 het verdrag gesloten wordt, komen beide broers aan verschillende kanten te staan. De één is voor het verdrag en denkt dat dit het hoogst haalbare is op dat moment, de ander wil doorvechten voor een volledig vrij Ierland. Dit heeft uiteindelijk verschrikkelijke consequenties.
Een zeer indrukwekkende film die op het filmfestival in Cannes de Gouden Palm heeft gekregen.
.

3/ In the name of the father (1993)
In 1976 ging er in een pub in Guildford een bom af die aan verschillende mensen het leven kostte. Gerry Conlon uit Belfast was door zijn vader naar Engeland gestuurd, omdat Gerry eigenlijk niet echt wist wat hij met zijn leven aan moest. Hij was door zijn dieverijen al in moeilijkheden met de IRA gekomen.
Hij werd echter door de Britse politie gezien als een van de daders van de bomaanslag. De politie stond onder druk om snel mensen voor het gerecht te krijgen en Gerry en zijn vrienden werden veroordeeld tot 30 jaar gevangenisstraf. Zijn vader, die naar Engeland was gekomen om te helpen, en andere familieleden werden ook allemaal veroordeeld op valse getuigenissen en afgedwongen bekentenissen. In de gevangenis begon vervolgens de strijd om hun onschuld te bewijzen. Daniel Day Lewis, Pete Postlewaithe en Emma Thompson zetten hier een geweldige prestatie neer.
Dit boek is gebaseerd op ware gebeurtenissen en het boek dat Gerry Conlon over zijn veroordeling schreef.

4/ Some mother's son (1996)
In 1981 zaten er verschillende IRA leden in de gevangenis. Thatcher's regering had besloten dat dit niet langer politieke gevangenen waren, maar gewone criminelen en dat ze een aantal rechten verloren. De gevangenen, waaronder parlementslid Bobby Sands, gingen daarop in hongerstaking. Deze actie kreeg bekendheid in de hele wereld, zeker toen tien mensen stierven tijdens de hongerstaking.
Deze film met onder andere Helen Mirren gaat over de hongerstakers, maar vooral over hun familie en hun moeders die moeilijke beslissingen moesten nemen.
Opnieuw indrukwekkend.

5/ The boxer (1997)
Danny Flynn, voormalig bokser én IRA lid komt na een gevangenisstraf vrij. Hij keert terug naar Belfast waar hij zich afzijdig wil houden van de strijd. Hij wil een boksschool beginnen waar katholieken en protestanten samen kunnen trainen. Hij wordt ondertussen verliefd op de vrouw van een oude IRAmakker, die in de gevangenis zit. Dit alles wordt hem niet in dank afgenomen en het loopt helemaal mis.
Daniel Day Lewis speelt opnieuw een prachtige rol (maar volgens mij heeft die man alleen maar goede rollen gespeeld!) en Emily Watson is ook erg goed. Niet gebaseerd op ware gebeurtenissen, wel een heel mooie film.

donderdag 13 juni 2013

Vals beschuldigd, Victor del Arbol

Spanje, 1941. Een vrouw wordt vermoord en twee jongens verliezen hun moeder. De oudste wordt door zijn vader naar het Oostfront gestuurd, de jongste komt in een inrichting.
Een man wordt van de moord beschuldigd en wordt opgehangen, een jongen verliest zijn vader. De werkelijke dader en de werkelijke opdrachtgever gaan vrijuit.

Barcelona 1976. Een politieagent vermoordt bijna een informant als zijn dochter wordt ontvoerd. De informant ligt in coma, de politieagent wordt veroordeeld. Om het lot van zijn dochtertje bekommert zich niemand meer.

Barcelona 1981. De advocate die de agent achter de tralies wist te krijgen, krijgt nu te horen van mensen in hoge posities dat de zaak niet klopt en dat de gebeurtenissen uit 1976 te maken hebben met een verschrikkelijke zaak uit 1941. 

Zij gaat op bezoek bij de agent in de gevangenis, en langzamerhand wordt duidelijk wat zij met elkaar te maken hebben. Er blijken banden tussen hen te bestaan en ze komen er achter welke rol de andere mensen uit de andere zaken spelen. UIteindelijk zullen ze erachter komen hoe deze zaken met elkaar zijn verbonden.

Vals beschuldigd is een zeer knap geschreven thriller die heel goed in elkaar zit. Tot het einde toe blijft het spannend en hoewel op een gegeven moment wel duidelijk wordt hoe het zit, blijft het tot de laatste bladzijde onduidelijk hoe het afloopt en of het goed komt. 

Knap vind ik het altijd hoe een schrijver duidelijk kan maken hoe gruwelijk sommige daden zijn, zonder zich in allerlei bloederige details te verliezen. In dit opzicht deed Vals beschuldigd me soms denken aan Terugkeer naar Baraule, waar mensen elkaar ook vreselijke dingen aandoen. Soms gedreven door omstandigheden en door de tijd, soms omdat het verschrikkelijke mensen zijn.

De oorspronkelijke titel van Vals beschuldigd is trouwens La tristeza del Samurai, dat vertaald kan worden als Het verdriet van de Samoerai. Hoewel ik deze titel poëtischer vind, heeft Vals beschuldigd ook een paar mooie lagen.

Kortom, een zeer spannende thriller die goed geschreven zit en knap in elkaar zit, met een goed tijdsbeeld van Franco’s Spanje. Aanrader.

woensdag 12 juni 2013

Examenstress in het kwadraat

Elk jaar is het wachten op de uitslag van het eindexamen een zenuwslopende aangelegenheid. Wachten tot de norm bekend wordt gemaakt en je eindelijk weet hoeveel punten de leerlingen gehaald moeten hebben voor een voldoende, hopend op een hoge norm en rekening houdend met een lage norm doen je hart geen goed.

Dit jaar kwam er nog de extra spanning bij van de gestolen examens. De school in Rotterdam waar, zoals vanavond bleek, 25 examens gestolen zijn. Dit zorgde voor heel wat stress bij iedereen in heel Nederland die er ook maar enigszins bij betrokken was.

Wat zou de consequentie zijn als alle examens ongeldig zouden worden verklaard? Dat was mijn ergste horrorscenario en gelukkig is vandaag bekend gemaakt dat de examens geldig zijn. Voor hetzelfde geld was echter niet duidelijk geweest hoever de fraude was doorgelekt en was wel het besluit genomen om alles over te laten doen.
Leerlingen die opnieuw moeten studeren en opnieuw in de spanning zitten. Gymlokalen die opnieuw moeten worden ingeruimd, tafels en stoelen die opnieuw moeten worden gehuurd, docenten die opnieuw moeten surveilleren en alles opnieuw moeten nakijken. En gezien de stress bij de leerlingen zouden de resultaten niet best zijn geweest.

Gelukkig is dit hele circus niet opnieuw nodig en horen morgen alle leerlingen of ze geslaagd zijn of niet. Ook die arme vmbo leerlingen die economie hadden en vandaag nog niet de uitslag kregen.
Morgen is het wachten voorbij.

De vraag blijft natuurlijk hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren. Examens worden in verzegelde pakketjes aangeleverd en je krijgt er als school niet willekeurig een aantal. Als een heel pakket gestolen is, dan zou de school dat meteen moeten merken. Als er steeds één exemplaar gestolen is, dan zou de school dat ook moeten merken, want die verzegelde pakketjes mogen pas geopend worden in de examenzaal, het liefst als een leerling heeft gecontroleerd of het pakket dicht is. Pas dan wordt het opengemaakt en kunnen de examens uitgedeeld worden. Op het moment dat er dus één exemplaar ontbreekt, is het pakketje al open. De school zou dit dus meteen moeten merken en als ze hier geen melding van gemaakt hebben, geeft dat toch te denken. Ik hoorde dat vorig jaar de examenresultaten ook bijzonder hoog waren, ondans slechte inspectierapporten. Ook dat geeft te denken en wekt in ieder geval de indruk dat het al langer niet pluis is op die school.

Ik neem aan dat we hier nog wel meer over zullen horen. Ik neem ook aan dat het de overige eindexamenleerlingen in de rest van het land niet veel uitmaakt, zij zijn morgen van hun spanning verlost en kunnen hopelijk feest vieren.

dinsdag 11 juni 2013

De tweede correctie

De eindexamens zijn grotendeels weer achter de rug. Het wachten is het bekend maken van de normen komende woensdag en donderdag. Dan weten we precies welke cijfers onze leerlingen gehaald hebben. De week erna zijn de herkansingen voor die dat nodig hebben.
Zoals ik al eens heb gezegd is een groot probleem van de examens voor sommige vakken dat de open vragen aanleiding zijn voor veel debat omdat geen leerling antwoord geeft in de taal van het correctievoorschrift. Die discussie over wat wel en niet goed is heb je dan met je 2e corrector.

Het systeem bestaat eruit dat elke examendocent werk krijgt van een andere examendocent, en dat je eigen werk ook naar iemand anders wordt gestuurd.
Een vervelend aspect is dat je ongeveer evenveel examens krijgt als je zelf ook leerlingen had. Een docent met een klas van 17 leerlingen kan 15 leerlingen voor de 2e correctie krijgen, een docent met drie examenklassen en dus zo’n 75 leerlingen krijgt er zo’n 75 voor de 2e correctie.

Op zich is het systeem echter niet verkeerd, het is goed dat er een tweede docent naar kijkt die je leerlingen niet kent en die zich niet laat leiden door wat hij denkt dat die ene leerling wel bedoeld zal hebben. Als het goed is kan de 2e corrector ook de fouten eruit halen. Zo had ik bij een leerling hongersnood goed gerekend, terwijl het juiste antwoord toch echt Hongerwinter moest zijn. Een gevolg van te snel zijn of vermoeidheid, ik weet het niet, maar ik ben blij dat de 2e corrector het opmerkte.

Als het goed is dan geeft een 2e corrector ook de punten erbij die je misschien hebt laten zitten, dat doe ik zelf en gelukkig merk ik dat ik echt niet de enige ben.
Ik probeer altijd fair na te kijken, niet te streng, maar wat er staat moet wel goed zijn. Ik wil natuurlijk mijn leerlingen niet te kort doen, maar ik heb ook mijn reputatie als docent. Je wilt niet dat de 2e corrector denkt dat je dronken was toen je nakeek.

Heel spannend is het als je 2e corrector contact opneemt, dan weet je hoe je leerlingen (maar ook jijzelf) het hebben gedaan.
Als je pech hebt dan krijg je een 2e corrector die alles afkeurt wat niet exact zo in het antwoordmodel staat en dan kun je heel lange en vervelende gesprekken krijgen. Ik heb dit zelf gelukkig nog nooit ervaren, maar sommige collega’s wel. Ik heb helaas wel eens het tegenovergesteld meegemaakt, iemand die zoveel dingen goed had gerekend dat ik 7-10 punten verschil per leerling had met die punten die de andere docent had gegeven. Zoiets kun je niet meer door de telefoon af, het handigste is dan gewoon afspreken. Ik kan me nog levendig herinneren hoe ik met die man om de tafel heb gezeten en we bijna bij elke leerling elke vraag moesten doornemen. Mijn toenmalige sectievoorzitter was zo goed om daar als arbiter bij te zitten (Kees, ik ben je nog altijd dankbaar dat je daar toen 3 ½ uur van je leven voor op hebt geofferd! J)
Later bleek dat die man er zelf ook weinig aan kon doen, hij was net van de opleiding af en had meteen een examenklas in de maag gesplitst gekregen. Tsja, dan kun je moeilijkheden verwachten.

Voor dit jaar zit het er dus bijna op, ik heb met mijn 2e correctors contact gehad en ik heb contact gehad met degenen van wie ik het werk heb nagekeken. Het is uit onze handen, wij kunnen er niets meer aan doen. Het wachten is nu op de bekendmaking van de normen door het cito. Het blijft nog even spannend.

maandag 10 juni 2013

Een vreemdelinge in Den Haag

Sophie van Würtemberg trouwde in 1839 met erfprins Willem van Oranje, die in 1849 koning Willem III zou worden. Sophie was een intelligente vrouw die politieke, sociale en wetenschappelijke interesses had. 

Haar huwelijk met de vaak boerse en grove Willem was dan ook niet gelukkig. Ze kregen eerst twee zonen, maar de jongste overleed in 1850 toen hij nog maar zeven jaar oud was. 

Een jaar later werd het laatste kind, Alexander, geboren. Aangezien haar oudste zoon op kostschool werd gestuurd om opgevoed te worden tot prins en troonopvolger en Willem III zich vooral bezig hield met zijn eigen pleziertjes, leed Sophie over het algemeen een eenzaam leven en was ze diep ongelukkig.

Gelukkig had ze vrienden met wie ze regelmatig correspondeerde, zoals lady Malet, de echtgenoot van een Engelse diplomaat die ze goed had leren kennen. De brieven die Sophie aan lady Malet schreef, gaan over de boeken die ze lazen (zo schrijft Sophie dat ze Jane Eyre heeft gelezen en die mooi vond), het huwelijk van Sophie en Willem en binnenlandse en buitenlandse politieke aangelegenheden. 

Sophie was hartstochtelijk vóór de Franse keizer en tegen de Russen (iets dat de verstandhouding met haar schoonmoeder Anna Paulowna niet ten goede kwam) en ze hield de ontwikkelingen in Duitsland scherp in de gaten.

Hella Haasse heeft deze brieven bewerkt en er een goed leesbaar geheel van gemaakt. En goed leesbaar is Een vreemdelinge in Den Haag. Niet alleen geven deze brieven een goed inkijkje in de 19e eeuw en wat er toen in Europa speelde, het geeft ook een mooi, (maar triest) beeld van een vrouw die zoveel meer van haar rol als koningin had verwacht.

Ik vond dit een prachtig boek, omdat ik ten eerste enorm kan genieten van brieven in boeken en ten tweede omdat het over de 19e eeuw gaat van iemand die toen daadwerkelijk alles meemaakte. Af en toe had ik het gevoel dat ik er zelf ook bij was.

zondag 9 juni 2013

Agatha Christie

Een archeoloog is de beste echtgenoot die een vrouw maar kan hebben. Hoe ouder ze wordt, hoe interessanter hij haar vindt.

Agatha Christie (1890-1976)

vrijdag 7 juni 2013

De boekhandel op de hoek

Bron voor de afbeelding
Hier bij mij in de buurt heb ik een vrij goed gesorteerde boekhandel, waar ik alle jaren dat ik hier nu woon geregeld kom. Ik probeer ook echt om hier vaak te komen en besluit vaak om hier boeken te kopen in plaats van bij de grote boekwinkel in de stad, of het te bestellen via internet. Dat gaat over het algemeen goed, ze zijn behulpzaam, vriendelijk en ze kennen me ondertussen.

De laatste weken merk ik echter een probleem, nieuwe boeken komen er (bijna) niet meer binnen. Twee weken geleden wilde ik de nieuwe Deon Meyer kopen en ging naar de boekwinkel om te kijken of die daar lag. Echter geen Deon Meyer. Dat is een beetje vreemd, vooral omdat de laatste boeken van Deon Meyer succesvol waren, dacht ik. Maar goed, het kan gebeuren en niet elk boek kan aangeschaft worden, dat snap ik ook wel weer.

Zorgelijker werd het vorige week, toen de nieuwe Nicci French er ook niet lag. Ik zou toch zeggen dat Nicci French een boek is dat goed verkoopt, zeker de serie over Frieda Klein die ze nu schrijven. Het verbaasde me ook omdat juni de maand van het spannende boek is, dus thrillers moeten dan helemaal goed verkopen. Ik wilde niet zo de winkel uitlopen en heb gevraagd naar het boek, misschien lag het nog achterin de winkel en hadden ze nog geen tijd gehad om het uit te stallen. Nee, het boek was er niet, maar het kon wel besteld worden. Dat heb ik toen maar gedaan, maar ik had er spijt van toen ik hoorde dat het 8 dagen zou duren voor mijn boek er zou zijn. Ik heb de bestelling laten staan en vandaag kan ik eindelijk mijn Nicci French ophalen.

Ik begrijp het probleem wel; omdat mensen gemakkelijker via het internet kunnen bestellen, krijgen de gewone winkels het moeilijk. Omdat zij het moeilijk krijgen kunnen ze minder boeken inkopen. Omdat ze minder inkopen, kopen de mensen weer eerder bij de internetwinkels waar de voorraad groter is en waar sneller geleverd kan worden. Als ik Nicci French via bol.com had besteld, had ik het boek de dag erop in huis gehad.

Het is een vicieuze cirkel waar de winkels inzitten. Ik heb altijd geprobeerd mijn lokale boekhandel te steunen, maar ik vrees dat het een aflopende zaak is, ik denk dat binnenkort de winkel hier leeg zal komen te staan.

dinsdag 4 juni 2013

Groei op het balkon

In de meivakantie heb ik rechtstreeks in de potten gezaaid, die ook meteen buiten op het balkon kwamen te staan. Dit was even een gok, omdat ik vorig jaar bijvoorbeeld eerst binnen gezaaid heb en later de grotere plantjes overgepot heb. Ik had geen idee of de plantjes ook boven zouden komen dit jaar, nu ze meteen in de grote pot buiten stonden. Maar jawel hoor, er zijn groene puntjes te zien, en zelfs al echt groene plantjes. Als het even wat mooier weer gaat worden dan denk ik dat het echt goed gaat komen. Het is zo leuk om te zien wat er boven komt, al is het natuurlijk afwachten of er ook echt boontjes enzo aankomen.
Wat is het toch een klein mirakeltje dat er uit die kleine zaadjes echte plantjes kunnen komen. Zo leuk.
De grote bladeren zijn de Oost Indische kers, de kleinere plantjes ernaast zijn de klimboontjes.

Opnieuw Oost Indische kers, nu samen in een pot met doperwten.

Als het goed is worden dit artisjokken

Dit is venkel. De pot ziet er vies uit, maar ik had die echt schoongemaakt voor ik er iets in zaaide. De regen zorgde echter binnen no-time voor een groene rand.
Ik heb de plantjes al iets uitgedund, maar misschien moet er nog wat uit.

En de kamille (links) en Silvia (rechts) De kamille moet uitgedund worden.
Als de balkondeur open is,ligt Silvia de rest van de tijd op het balkon, het kan haar niet warm genoeg worden daar.

maandag 3 juni 2013

Het huis van de moskee, Kader Abdolah

In het huis naast de moskee in een kleine stad in Iran woont al eeuwen een familie die een belangrijke rol speelt in de stad. De familie levert altijd de imam voor de moskee en het hoofd van de bazaar, de tapijthandelaar Aga Djan, is zijn broer en woont ook in het huis.

Als de oude imam, die voor weinig opheft zorgde, sterft, neemt zijn schoonzoon het van hem over. Hij wil dat de moskee meer invloed krijgt. Het is duidelijk dat Iran aan het veranderen is. 

Het land moderniseert, maar er komt ook steeds meer kritiek op het beleid van de sjah, die door de VS gesteund wordt. Vanuit de moskeeën komt er verzet tegen de sjah en in 1978 breekt een revolutie uit waardoor de sjah vlucht. Vanaf dat moment is de streng sjitische ayatollah Khomeini aan de macht. Iran is voorgoed veranderd, maar zoals de familie in het huis van de moskee zal merken, die verandering is zeker niet positief te noemen. 

De familie wordt nu verscheurd door de verschillende ideeën en partijen, sommigen zijn fanatieke revolutionairen en anderen steunen het linkse verzet.  Aga Djan herkent zijn land en zelfs zijn familie niet meer terug.

Kader Abdolah
Kader Abdolah is in Iran geboren, maar woont sinds jaren in Nederland. Ik kende hem van vroeger van de columns in de Volkskrant die hij schreef onder de naam Mirzah, maar ander werk van hem kende ik nog niet.

Het huis van de moskee stond al een tijdje in de kast, maar ik had het nog altijd niet gelezen. Ik was een beetje bang dat het boek me zou tegenvallen, vooral omdat ik de Arabische (en Pezische) wereld over het algemeen niet zo heel interessant vind. 

Gelukkig heb ik het toch opgepakt, want ik kan zeggen dat ik van dit boek genoten heb. Het verhaal van de familie met de vele personen zie je levendig voor je, en via de mensen krijg je het verhaal van Iran te lezen. 

Heel knap vind ik het dat Kader Abdolah schrijft in het Nederlands, maar in de manier van vertellen de dichters en de oude verhalenvertellers van Perzië weet op te roepen, tenminste, zoals ik me die voorstel.

Dat dit boek als 2e beste Nederlandse roman aller tijden is uitgeroepen, begrijp ik helemaal. Prachtig.

zondag 2 juni 2013

George Bernard Shaw

Een leven waarin fouten worden gemaakt is niet alleen meer eervol, maar zeker nuttiger dan een leven waarin helemaal niets wordt gedaan.

George Bernard Shaw (Iers schrijver 1856-1950)

zaterdag 1 juni 2013

Ciao tutti Rome binnen gekregen

Komende zomervakantie ga ik weer een paar dagen naar Rome toe, een vakantie waar ik nu al naar uitkijk.
In de vele weken dat ik echter gewoon hier in Nederland ben, moet ik mijn 'Italie gevoel' op een andere manier op peil houden. Italiaanse films en series kijken en boeken over Italie lezen dus!
Elke dag kijk ik ook rond op de website ciao tutti van Saskia Balmaekers. Zij plaatst hier elke dag een stukje over Italie, vaak ontzettend leuk. Er is ook een boek van verschenen Ciao tutti waar ik erg van heb genoten en nu is er een nieuwe boek: Ciao tutti Rome.

De mogelijkheid bestond om het boek van te voren te bestellen en het zelfs te laten signeren. Hier heb ik natuurlijk meteen gebruik van gemaakt.
Gisteren is het boek binnengekomen. Het ziet er heel mooi uit, vol foto's, wetenswaardigheden en leuke plekjes. Van dit boek ga ik in de komende weken genieten en ik denk zelfs dat het mee gaat in de koffer naar Rome. Ik zal meer vertellen als ik het boek gelezen heb, maar ik wilde dit in ieder geval al even delen!
Gesigneerd door de schrijfster zelf, met de door mij bedachte opdracht;  'Voor Bettina, die bijna elke dag droomt van Rome'.  Zoiets maakt zo'n boek nog meer bijzonder.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...