dinsdag 30 juli 2013

N'oubliez jamais, Joe Cocker

Vorige week had ik het nummer Summer in the city van Joe Cocker opgezocht, omdat dat voor mij echt een heerlijk zomernummer is. Ik kwam tijdens het zoeken ook deze tegen, een prachtig lied over liefde en herinnering. In de clip is trouwens Catherine Deneuve te zien.
N'oubliez jamais (vergeet het nooit)

maandag 29 juli 2013

The mistress of spices, Chitra Banerjee Divakaruni

Tilo is een meisje met een gave, de gave van voorspelling. Als zij jong is wordt ze uit haar dorpje in India weggehaald en ze komt uiteindelijk terecht op een eiland. Hier wordt ze opgevoed tot de meesteres van de kruiden, een priesteres die de geheimen van de specerijen kent en de magie die hiermee bedreven kan worden. 

De specerijenmeesteressen worden uitgezonden over de wereld om specerijenwinkels te drijven en de lokale Indiase gemeenschappen te helpen. Ze moeten zich daarbij aan een aantal regels houden; ze mogen hun winkel niet verlaten, ze mogen niet in de spiegel kijken en ze mogen zich niet laten aanraken door anderen.

Tilo is naar Oakland gegaan en de geëmigreerde Indiase gemeenschap komt bij haar kruiden halen voor hun gerechten. Tilo kent hun geheimen; ze kent het verdriet, de liefdes, de verlangens en de wensen en ze helpt hen waar ze kan. De specerijen doen hun werk.

Als echter op een avond een Amerikaan binnen komt wordt echter alles op zijn kop gezet. Ook hij heeft een bijzondere afkomst en zijn geheimen. Naarmate hij vaker komt, breekt Tilo steeds meer regels en de specerijen laten al snel merken dat dat natuurlijk gevolgen heeft.

The mistress of spices is het eerste boek dat ik heb gelezen van Chitra Banerjee Divakaruni. En ik weet niet helemaal wat ik ervan moet denken. Mooi beschreven vond ik de verschillende verhalen van de mensen die in Tilo’s winkel komen en hulp nodig hebben, elk op hun eigen manier. Dat gedeelte is dik in orde.

Maar er zijn toch ook wat dingen die wat minder goed zijn gelukt, lijkt wel. Het verhaal mengt magisch realisme met romantiek, maar het is ook een verhaal over de vraag wie je bent en welke keuzes je moet maken om jezelf te zijn. 

En eerlijk gezegd komen deze genres allemaal niet zo heel goed uit de verf. Het verleden van Tilo is zo vaag dat het vervelend wordt en ook de liefdesgeschiedenis tussen Tilo en Raven wordt niet goed uitgewerkt. Al met al vond ik dat een beetje jammer, het is het allemaal nét níet.

Het is geen slecht boek en ik heb het met plezier gelezen, maar Chocolat van Joanne Harris is beter, naar mijn idee. 

Ik heb nog Sister of my heart liggen van dezelfde schrijfster, dus ik hoop dat ik daar iets minder teleurgesteld in ben.

zondag 28 juli 2013

Citaat: Anton Tjechov

Als mensen gelukkig zijn maakt het ze niet uit of het zomer of winter is.


Anton Tjechov (Russisch schrijver, 1860-1904)

vrijdag 26 juli 2013

Vijf op vrijdag: films over het Engelse koningshuis

Ter ere van de nieuwe telg in de Engelse koninklijke familie deze vrijdag: vijf films over het Engelse koningshuis. Het wurm moet toch weten waar het is terecht gekomen, nietwaar? En voor ons is het ook leuk.

Even terzijde over de naam van het nieuwe prinsje; George en Louis kan ik plaatsen, Alexander niet. George naar de vader van Elizabeth, Louis waarschijnlijk naar Louis Mountbatten (de oom van prins Philip) en is Alexander gekozen vanwege Alexander de Grote, of gewoon omdat ze het een leuke naam vonden?
Ik vind George geen mooie naam, maar ik begrijp die keuze wel, al had ik persoonlijk Arthur wel aardig gevonden. Maar ja, met mij hebben ze niet overlegd! (zo flauw, dat hadden ze best even kunnen doen)

En dan nu de films.

1/ The lion in winter (2003)
Patrick Stewart en Glenn Close als Hendrik II en zijn vrouw Eleonora van Aquitanie en hun drie zonen die allemaal graag de macht willen hebben, tegen elkaar samenspannen en elkaar het leven zuur maken.

2/ Henry VIII (2003)
Het verhaal van Hendrik VIII, de kerk van Engeland los maakte van Rome en die uiteindelijk zes keer zou trouwen. (en twee van zijn echtgenotes naar het schavot zou sturen)
Ray Winstone is een heerlijke Hendrik VIII en verder spelen onder andere Helena Bonham Carter (als Anna Boleyn) en Emilia Fox (als Jane Seymour) mee.

3/ Lady Jane (1986)
Een nog heel jonge Helena Bonham-Carter speelt Lady Jane Grey die door haar ouders en schoonouders naar voren werd geschoven om de troon van Engeland in te nemen, in plaats van de katholieke Mary. Het volk weigerde echter accoord te gaan, zij wilde de rechtmatige erfgenaam. Jane's regering duurde slechts 9 dagen en uiteindelijk zou ze haar hoofd op het hakblok verliezen.
Historisch gezien is hier wel wat op af te dingen, maar het is een heel mooie film.

4/ Charles II (2003)
Een altijd geweldige Rufus Sewell speelt koning Karel II, die terugkwam als koning in Engeland na het bewind van Olivier Cromwell. Problemen met zijn maitresses, problemen met het parlement, een broer die katholiek werd en een vrouw die geen kinderen kon krijgen.

5/ Young Victoria (2009)
Victoria kwam op de troon toen ze nog maar 18 jaar was en ze moest leren laveren tussen de eisen van de politiek, de tradities en haar eigen wensen. Gelukkig is daar haar neef Albert die haar het zelfvertrouwen geeft om dit allemaal te kunnen. Ook hier een paar historische foutjes, maar de chemie tussen Emily Blunt en Rupert Friend geeft een mooi beeld van de liefde tussen Victoria en Albert.

donderdag 25 juli 2013

1356, Bernard Cornwell

In de Grail quest serie (Harlequin, Vagebond en Heretic) die een paar jaar geleden is uitgekomen, speelde Thomas van Hookton de hoofdrol, de Engelse boogschutter die met het leger mee gaat naar Frankrijk om daar in de Honderdjarige oorlog te vechten. 

Thomas is een bastaard en hij komt er in Frankrijk achter dat zijn vader afkomstig is uit een adellijk Frans geslacht. Het is een familie met een bijzondere geschiedenis en bijzondere connecties en voor hij het weet is Thomas betrokken bij de zoektocht naar de Heilige Graal, terwijl de Honderdjarige oorlog volop bezig is.

Het is nu 1356, tien jaar na het laatste boek. Thomas is nog altijd in Frankrijk, met zijn vrouw Genevieve en hun zoontje Hugh. Hij heeft een grote groep huurlingen onder zich, de Hellequin. Zij kunnen worden ingehuurd door edelen, ze vechten alleen niet tegen de Engelsen. Hun naam is vaak al genoeg om de vijand van angst te vervullen, de Hellequin zijn degenen die de duivel zelfs niet meer wilde.

Nu worden zij ingehuurd door een baron, die zijn vrouw terug wil die van hem is weggelopen. De Hellequin weten haar terug te krijgen, maar de baron probeert Thomas te bedonderen met het betalen.

Ondertussen is er een ambitieuze bisschop die probeert een zwaard in handen te krijgen dat een krachtig reliek is. Het zou het zwaard zijn dat Petrus gebruikte om Jezus te verdedigen tegen de soldaten toen Hij werd gearresteerd. De bisschop deinst voor niets terug in zijn zoektocht naar het zwaard. 

Thomas wordt door zijn leenheer, de graaf van Northampton ook achter het reliek aangestuurd, maar wordt hierbij gehinderd door de baron waar hij eerder mee te maken had en die Thomas nu als vijand beschouwt én door het feit dat niemand precies weet waar het zwaard te vinden is. 

Alles en iedereen komt uiteindelijk samen bij de slag bij Poitiers, waar Edward de prins van Wales, the Black Prince, zijn troepen leidt in een veldslag waar de Engelsen ver in de minderheid zijn en iedereen denkt dat de Fransen een gemakkelijke overwinning zullen behalen.

De Honderjarige oorlog had verschillende oorzaken, maar één ervan was de claim die de Engelse vorsten hadden op de Franse troon. Tijdens de bijna 120 jaar die de oorlog duurde gingen er bijna constant Engelse troepen naar Frankrijk om daar te vechten. 

Het Franse leger was vooral een leger van ridders, die elk voor hun eigen glorie vochten. Het Engelse leger bestond voor een deel uit boogschutters, de mannen die de longbows konden gebruiken en 12 pijlen per minuut konden afvuren. Een aantal keren hebben deze boogschutters een beslissende rol gespeeld in de oorlog, omdat de Fransen zich op geen enkele wijze tegen de dodelijke pijlenregen konden beschermen. 

Uiteindelijk zou Frankrijk de oorlog winnen, vooral omdat het heel lastig is een oorlog te voeren in een ander land, zodat er steeds over zee nieuwe voorraden geleverd moeten worden.

Er zijn een aantal tot de verbeelding sprekende veldslagen gevoerd tijdens deze oorlog. De slag bij Crecy in 1346 en de slag bij Agincourt in 1415 zijn de bekendste, maar ook de slag bij Poitiers in 1356 was bijzonder. Tegen alle verwachtingen in winnen de Engelsen tegen de Franse overmacht. 

De boogschutters spelen natuurlijk hun rol, maar ook geklungel bij de Fransen (zo vertrok een deel van het leger al voordat ze gevochten hadden) zorgden ervoor dat na afloop de Franse koning en zijn jongste zoon gevangen werden genomen. Opnieuw een flinke nederlaag voor het Franse leger.

Bernard Cornwell heeft met 1356 opnieuw een boek vol vaart afgeleverd. Het leest geweldig, zit vol humor en levendige situaties. Zijn personages springen bijna van de bladzijdes af, een slagzwaard of een strijdhamer in de hand. Deze tijd was niet gezellig en vaak rauw en hard en ook dat weet hij goed over te brengen. Het boek dut geen moment in en je blijft tot het einde toe gegrepen, vastgezogen in de 14e eeuw.
Een geweldig boek.

‘Go with God and fight like the devil.’
‘Even the devil doesn’t fight like a Gascon, sire’.
The prince laughed.
He smelled victory.

woensdag 24 juli 2013

Trastevere in Rome

Leuk straatje.
Trastevere betekent 'aan de andere kant van de Tevere', de Tevere kennen we beter als de Tiber, de rivier die door Rome loopt.
Het is de wijk die onder het Vaticaan ligt op de kaart, en je kunt er heel goed komen door vanaf de Sint Pieter langs de Tiber te lopen.
Trastevere is een gezellig volkswijkje waar je leuke straatjes, oude huizen, gezellige pleinen en allerlei fijne plekjes vindt. Heerlijk om rond te wandelen en te genieten. Volgens de inwoners kun je hier nog het echte Rome vinden.
In de vele restaurantjes en eetgelegenheden is er de mogelijkheid om de Romeinse volkskeuken te proeven.

Er staan een paar prachtige kerken, de bekendste is waarschijnlijk de Santa Maria in Trastevere. Deze kerk heeft buiten op de gevel en binnenin prachtige mozaieken uit de 12e eeuw. Ook zijn er de San Francesco a Ripa die herdenkt dat Franciscus vanuit Assissi eens Rome heeft bezocht en de Santa Cecelia staat op de plek waar de heilige Cecilia is vermoord. Zij is de beschermheilige van de muziek en de muzikanten.
Meer van mijn foto's van Trastevere kun je Hier vinden
De toren van de Santa Maria in Trastevere

dinsdag 23 juli 2013

Romeins detail

Af en toe zie je van die leuke details, zoals hier rond deze lantaarnpaal in Rome. Het lijken wel een soort schepen te zijn, met een ramskop in het midden. Heel apart.

maandag 22 juli 2013

De gang naar Canossa, Tom Holland

Het is 1077, een keizer staat op blote voeten en in zijn hemmetje in de sneeuw, smekend om de vergeving van de paus, die veilig binnen in de burcht van Canossa zat. 

Deze gebeurtenis was een van de hoogtepunten (of dieptepunten misschien, als je vanaf de kant van de keizer kijkt) in een strijd die zo rond het jaar 1000 werd uitgevochten en die bekend staat als de Investituurstrijd. Een machtstrijd met als inzet wie de bisschoppen in een land mocht benoemen, de keizer die het hoofd van het land was, of de paus die het hoofd van de kerk was.

Dat keizer en paus deze machtstrijd uitvochten was niet zo vanzelfsprekend als het nu klinkt. Zowel keizerschap als pausschap had in de eeuwen daarvoor meermalen aan een zijden draadje gehangen.

Nadat in 476 na Christus het West Romeinse rijk was gevallen, was West Europa een lappendeken van kleine gebieden geworden, waar verschillende Germaanse stemmen woonden, geregeerd door hoofdmannen en kleine edelen.

De Franken werden steeds belangrijker en koning Clovis liet zich dopen. Kerk en koning werkten voorzichtig samen en het christendom verspreidde zich. De koning op zijn beurt kreeg steeds grotere ambities; alleen hoofdman, alleen koning zijn was niet genoeg. In het Oost Romeinse Rijk, nu het Byzantijnse rijk, heerste ook een keizer met veel pracht en praal. 

Dit wilden de Westerse heersers ook. Opvolgers van de Romeinse keizers wilden ze zijn. Om keizer te worden hadden ze de bisschop van Rome nodig en in 800 liet Karel de Grote zich kronen door de paus in Rome. Hoewel de paus had gehoopt dat hij vanaf nu meer invloed zou kunnen uitoefenen, liet de nieuwe keizer zich verder weinig aan de paus gelegen liggen.

De glans van Rome verviel en de bisschop van Rome had weinig gezag, in ieder geval niet echt buiten de stad zelf. Daarvoor was het pausschap in deze eeuwen te veel een speelbal van verschillende facties in Rome zelf en de bedreigingen van buitenaf.

En bedreigingen waren er meer dan genoeg; Moren in Spanje, Saracenen uit Noord Afrika die de kusten afschuimden en het binnenland van Italië binnenvielen om slaven te halen, woeste en heidense Polen en Hongaren aan de oostelijke kant van het rijk.

Na de dood van Karel de Grote werd het rijk verdeeld, volgens de Frankische wetten. Zowel in het oostelijke als het westelijke deel van het Frankische land waren er verschillende heersers die probeerden hun macht te consolideren, maar met weinig resultaat. De 9e en 10e eeuw waren dan ook eeuwen vol geweld en onzekerheid.

De edelen regeerden over hun eigen stukjes land en trokken zich weinig van de koningen aan, maar bouwden zelf kastelen om hun gebied te kunnen verdedigen, zoals de graven van Anjou of Vlaanderen. De Noormannen waren de baas in Normandië en zwermden steeds verder uit, hun reputatie als geduchte krijgsmannen snelde vooruit.

Alleen in Engeland hadden de vorsten de kans gezien om een centrale macht op te zetten en redelijk effectief te regeren, ondanks de invallen van de Denen.

Voeg bij al dit geweld en machtswisselingen een dreigend gevoel van onheil. Voor veel mensen kwam al deze misère namelijk niet uit de lucht vallen, dat hing samen met de Wederkomst van Jezus, die zo’n duizend jaar na zijn geboorte zou plaatsvinden, of toen die datum voorbij was, duizend jaar na zijn dood. 

De gewone mensen zullen natuurlijk wel gemerkt hebben dat ze in een onrustige en gewelddadige tijd leefden, maar zullen het grote geheel van wat zich allemaal in Europa afspeelde en het theologische debat dat hoorde bij de Wederkomst niet gevolgd hebben. 

Voor de koningen en de edelen was dit een andere zaak. Zij wilden hun stempel op de tijd drukken. Het Christendom kreeg steeds meer invloed, bijvoorbeeld door het klooster in Cluny of pausen als Leo IX of iets later Gregorius VII. Europa werd nu echt Christelijk gebied, met vorsten die enthousiast aan de slag gingen om het Christendom te verspreiden, vaak met succes. De Polen en de Wenden werden Christelijk. De Moren werden uit een groot deel van Spanje verdreven, de Saracenen uit Italië. Velen vochten ook onder het banier van de paus, zoals hertog Willem van Normandië toen hij Engeland in 1066 veroverde.

Ondanks het feit dat de Wederkomst van Jezus op zich liet wachten, zie je toch een nieuw elan in Europa, een zelfvertrouwen dat zich bijvoorbeeld uit in de Eerste kruistocht in 1099 om het Heilige Land te bevrijden. Paus Urbanus II had die oproep gedaan en de edelen hadden hem hierin gehoorzaamd.

Uit die duistere en moeizame eeuwen was een nieuw Europa geboren.

De geschiedenis van de 'Grote Mannen' is een tijdje uit de gratie geweest. Jarenlang moest je vooral je bezig houden met de boeren, de vrouwen, de minderheden en het milieu in de geschiedenis. Hoewel dit natuurlijk ook best interessant kan zijn (is het erg te merken dat ik tijdens mijn studie geen grote fan was van sociaal/economische geschiedenis?), houd ik stiekem toch wel heel erg van de koningen, de veldslagen en de grote, brede streken waarmee je het verhaal van de geschiedenis kunt vertellen. En Tom Holland doet dat in dit boek opnieuw meesterlijk.

Droge terzijdes, grappige verwijzingen, heel veel feiten, geweldige anekdotes en prachtige verbindingen maken van De gang naar Canossa een boeiend en uiterst levendig verhaal, dat geen moment verveelt, maar waar je na afloop wel denkt: ‘wat ben ik blij dat ik toen niet leefde’.

zondag 21 juli 2013

Citaat: Marcus Aurelius

Er is weinig nodig een mens gelukkig te maken. Het zit allemaal in jezelf, in de manier waarop je denkt.
Bloemen op het Forum Romanum, foto door mij gemaakt, Rome 2013
Marcus Aurelius (120-181. Romeins keizer en filosoof)

zaterdag 20 juli 2013

Summer in the city

Nu het van dit heerlijke warme zomerweer in Nederland is, mogen we daar ook echt van genieten. Voor mij hoort één nummer echt bij de zomer; Summer in the city en dan in de versie van Joe Cocker. Ik houd van zijn stem en dit nummer is het perfecte zomernummer.
Luister en geniet.

vrijdag 19 juli 2013

Vijf op vrijdag: foto's van Rome

Voor deze vijf op vrijdag vijf foto's die ik afgelopen week in Rome heb gemaakt. Vijf prachtige plekken die ik heb bezocht, of dingen die me opvielen. In de komende dagen zal Rome natuurlijk nog vaker even opduiken, al is het alleen maar om wat foto's te laten zien.
Dit olifantje staat voor één van de mooiste kerken in Rome, de Santa Maria sopra Minerva. Prachtig blauw plafond, een schitterend Maria beeld en de Heilige Catharina van Siena ligt hier.

Bloemen op de Palentijn.
Op de een of andere manier maak ik altijd heel veel foto's van bloemen en van stenen. Ik word blij van 2000 jaar oud metselwerk, lijkt wel.

De grote monumenten en trekpleisters hebben we natuurlijk ook bezocht.

Dit kleine balkonnetje had ik bij mijn hotelkamer. Hier zat het 's avonds heerlijk.

Dit ontroerde me enorm. Dit is Sint Johannes de Deo, die de zieken en de zwakken verzorgde. Dit beeld is te zien bij het ziekenhuis van de Fate Benefratelli op het Tiber eiland.
Hoe knap is het als je tederheid en zorg in steen weet uit te drukken.

donderdag 18 juli 2013

Een Spaans hondje, Rascha Peper

Als hun moeder sterft, is het zoon Victor die haar hondje in huis neemt. Hij noemt het beestje Knak. Victor werkt samen met zijn broer Jasper in hun bedrijf dat zandkastelen bouwt. 

Victor is eigenlijk architect, net zoals hun vader, maar verder dan het ontwerpen van follies is hij niet gekomen. De derde broer is Felix, die lijdt aan Gilles de la Tourette. Hij is wiskundige en zijn vriendin Pleuntje is pottenbakster.

Victor heeft ooit een psychose gehad en voelt nu de voortekenen weer komen. Op een gegeven moment is Victor verdwenen, en het hondje Knak ook.

Jasper neemt het Victor kwalijk dat hij verdwenen is, maar zijn eigen leven loopt ook niet zo lekker als zijn vrouw achter zijn affaire komt. Felix heeft het zwaar met zijn broers verdwijning, en pas tijdens een vakantie naar Spanje komt hij weer een beetje tot zichzelf. En dan denkt Pleuntje een hondje te herkennen, of is het gewoon een Spaans hondje?

Opnieuw een prachtige roman van Rascha Peper. Zij kan als geen ander levendige karakters schetsen met een paar scènes. Situaties en handelingen duidelijk maken met slechts een paar zinnen. Victor, zijn ex-vrouw en zijn dochter, Jasper en zijn gezin, Felix en Pleuntje worden niet uitvoerig beschreven, maar ze komen wel tot leven. Ze worden je sympathiek (of juist niet) en je leeft met hen mee.

Het einde vond ik alleen iets minder, voor mij had het mysterie wel in stand gehouden mogen worden en had het niet per se een happy end hoeven worden.

woensdag 17 juli 2013

Ter herinnering, de Romanovs

Vannacht is het vijfennegentig jaar geleden dat de Keizerlijke Familie van Rusland werd doodgeschoten in de kelder in Jekatarinaburg.
Even ter herinnering.

dinsdag 16 juli 2013

Welke boeken heb ik meegenomen op vakantie?

Voor die ene keer per jaar (ongeveer) dat ik op vakantie ga, schaf ik geen e-reader aan. Elke keer is het dus met zorg uitzoeken welke boeken ik meeneem in de koffer. Een boek moet niet te groot of te zwaar zijn, het moet leuk zijn om te lezen, en ik moet er niet te snel mee klaar zijn.
Sinds afgelopen vrijdag zat ik in Rome en vandaag kom ik weer thuis, maar welke boeken had ik nu bij me?
Deze drie boeken voldeden aan alle criteria. Het zijn:
  • 1356 van Bernard Cornwell
  • The secret keeper van Kate Morton
  • The mistress of spices van Chitra Banerjee Divakaruni
Ik heb niet meer boeken meegenomen, want ik ging maar vijf dagen en ik reisd samen met mijn tante, dus ik had minder leesvoer nodig dan wanneer ik alleen zou gaan. Maar voor op het vliegveld, in het hotel en zo af en toe onderweg had ik hier heerlijke boeken aan. Vanaf morgen vertel ik meer over Rome!

maandag 15 juli 2013

Politie, Jo Nesbo

Aan het einde van het vorige boek, De schim, werd Harry Hole neergeschoten en was hij stervende. Het nieuwe boek van Jo Nesbo, Politie, gaat verder waar het vorige boek ophield.

In een geïsoleerde ziekenhuiskamer ligt een man in coma. Hij moet anoniem blijven en wordt door de politie bewaakt.
Commissaris Mikael Bellman probeert zijn sporen te verbergen en rekent af met oude bondgenoten die vijanden zijn geworden. Zijn makker in het kwaad Truls Berntsen probeert Bellman onderuit te halen.

Ondertussen is er iemand die politieagenten vermoordt op de plek van oude onopgeloste zaken. Ondanks alle mensen die op de zaak zitten, komt er absoluut geen schot in. 

Beate Lonn, het hoofd van de technische dienst, hoofdinspecteur Gunnar Hagen, agente Katrine Bratt uit Bergen die zo goed is met zoeken op de computers en psycholoog Stale Aune vormen een onderzoeksgroep buiten de officiële kanalen om. Ze weten dat ze de zaak niet op kunnen lossen zonder de hulp van inspecteur Harry Hole, maar jammer genoeg is Harry er niet meer.

Dit boek heeft me ongeveer drie keer een hartverzakking gegeven, het eindigt met een enge cliffhanger en tot het laatste moment wist ik niet precies hoe de vork in de steel zat. Meer kan ik eigenlijk niet zeggen zonder een groot deel van het plot te verraden, maar ik kan wel zeggen dat dit een geweldige thriller is. Harry Hole is terug staat op de voorkant van het boek, en hoe! Ik heb een enorme zwak voor Harry Hole en dit boek is weer een nieuw hoogtepunt in de serie.

Op dit moment staat Politie van Jo Nesbo bovenaan in mijn thriller top-10 van 2013 en een volgend boek dat ik lees moet wel heel erg goed zijn wil het hier bovenuit komen.

zondag 14 juli 2013

Citaat Giotto di Bondono

Rome is de stad van echo's de stad van illusies en de stad van verlangen.
Rome, 2009, foto door mij gemaakt
Giotto di Bondono (Italiaans schilder, 1266-1337)

zaterdag 13 juli 2013

Oost Indische Kers en de boontjes

Dit jaar heb ik op het balkon twee potten met boontjes, één met gewone klimboontjes en één met doperwten. (ook een soort boontjes, toch?)
In beide potten heb ik ook Oost Indische Kers gezaaid en die kwam al heel mooi op. Opeens zag ik van de week dat deze ook al bloeit. Ik vind de cominatie van het tere groen van de blaadjes met dat oranje erg mooi. Als de boontjes bloeien hebben ze van die mooie witte bloemetjes. Zelfs al komt er geen boon aan, dit is al prachtig.


vrijdag 12 juli 2013

Vijf op vrijdag: In de stemming voor Rome

Rome komt dichterbij en dat vind ik een heerlijk vooruitzicht.
Hoe kom je nu het beste in de stemming voor een bezoek aan deze prachtige stad? In deze Vijf op Vrijdag: in willekeurige volgorde 5 boeken en films over Rome, of waarin Rome een rol speelt.

1. Reisgids: Ciao tutti Rome, Saksia Balmaekers.
Een heerlijk boekje over de mooiste stad ter wereld, vol foto's, feiten, verhalen en anecdotes. Terwijl ik het las kreeg ik steeds meer zin in mijn vakantie. Het is verdeeld in 7 hoofdstukken,  en in elk ervan is Saskia erin geslaagd om nieuwe dingen te vertellen en adressen en tips te geven over bekende en onbekende plekjes in Rome.
Het boekje is ook nog mooi vormgegeven, ik houd van dit formaat en de afgeronde hoekjes vind ik ook mooi. Voor iedere Rome liefhebber een must zou ik zeggen.

2. Geschiedenis: Ancient Rome on five denarii a day, Philip Matyszak
Bijzonder grappig is deze reisgids voor het oude Rome. Het boekje geeft tips hoe je naar Rome kunt reizen, wat je kunt verwachten in een Romeinse herberg, wat voor eten je kunt bestellen en wat je kunt doen voor vermaak, ontspanning en welke dingen je echt gezien moet hebben. Vol feiten en ook heel erg grappig, zoals het lijstje met handige zinnetjes in het Latijn, zodat je op de martk tenminste kunt vragen 'Lijk ik dik in deze tunica?'

3. DVD: Aurelio Zen (2010)
Rufus Sewell speelt Aurelio Zen, die inspecteur van politie in Rome is. Zen is een eerlijk man, maar om de zaken goed op te lossen en tot een rechtvaardig einde te brengen moet hij soms wel een beetje creatief worden.
Rome als decor en goede Britse acteurs, wat wil je nog meer? Meer dan drie afleveringen was fijn geweest, maar helaas zijn er (nog) nooit meer gemaakt. De serie is gebaseerd op de boeken van Michael Dibdin.

4. Ervaringen: Thuis in Rome, Rosita Steenbeek
Rosita Steenbeek woont al jaren in Rome, waar ze een appartement heeft in een verbouwd kerkje. Rosita Steenbeek kent de stad goed en vertelt op een heerlijke manier over de dingen die ze tegenkomt en meemaakt in de stad, met de mensen en van de geschiedenis. Erg fijn boekje dat als enige nadeel heeft dat ik een beetje jaloers op haar ben geworden vanwege haar enige appartementje in Rome en dat geweldige dakterras.

5. Roman: Een volmaakte dag, Melania Mazzucco
Een prachtig verhaal waarin de levens van verschillende mensen elkaar op één dag in Rome raken, soms met verstrekkende gevolgen.

donderdag 11 juli 2013

Oesters, Rascha Peper

Olga studeert in Amsterdam en als ze terugkomt van een vakantie in Frankrijk kan ze meerijden met schilder Frank de Winter. 

Ondanks het grote leeftijdsverschil, zij is twintig, hij is zestig, worden ze verliefd en krijgen ze een relatie. Om het andere weekend gaat Olga naar Zeeland, waar Frank woont. Haar familie en vrienden begrijpen niet wat ze met die oude man moet, maar de liefde is oprecht. Toch blijkt de liefde niet tegen het leeftijdsverschil opgewassen te zijn. 

Olga ontmoet gedreven student Harold en de relatie met Frank verwatert. Olga probeert om de twee werelden te balanceren, ze gaat nog elk ander weekend naar Frank toe, maar verlangt er ook weer naar om in Amsterdam te zijn. Uiteindelijk zal ze een keuze moeten maken.

Olga trouwt met Harold en gaat met hem mee naar de buitenlandse posten waar hij als diplomaat terecht komt. Eerst gaan ze naar New York. Contact met Frank is er sporadisch in de vorm van brieven, hoewel Olga altijd aan Frank blijft denken. Na zo’n anderhalf jaar komt ze in een oude krant een overlijdensadvertentie van Frank tegen.

In de jaren die volgen blijft het verdriet om Frank, de man die haar eerste en misschien wel haar grootste liefde was, op de achtergrond meespelen. Als ze in Wenen na een ziekte een depressie krijgt, komt dit verdriet weer naar boven.

Ik had al wel een aantal boeken van Rascha Peper gelezen en ik vind haar schrijfstijl erg mooi. Ik probeer nu de verzameling wat completer te krijgen en daarom had ik een paar van de boeken die ik nog niet had gekocht. Oesters was haar debuutroman uit 1991. In 130 pagina’s weet ze het verhaal strak en mooi neer te zetten. Waar Rascha Peper zo goed in is, in korte zinnen een hele situatie of een gemoedstoestand duidelijk maken, zie je hier ook al. Mooie beschrijvingen ook, zoals waar de relatie tussen Olga en Frank langzaam verandert.

Nee, er deed zich geen enkele ondergravende gebeurtenis voor. Geen ruzie-ruzie maakte Frank niet-, zelfs geen heimelijke irritatie, en er was geen ander in het spel. Het ging eigenlijk net als met dat pad in het Wienerwald, niet ver van hun huis: een prachtig bospad, fraaie, afwisselende begroeiing, fluitende vogels. Je loopt er als vanzelf, zonder de geringste inspanning, tot je na een kromming van het pad de afgelegde weg kunt overzien. Het blijkt een afdaling geweest te zijn, zo geleidelijk dat niet vast te stellen valt wanneer het dalen begonnen is, maar in ieder geval ligt het hoogste punt al ver achter je.’

woensdag 10 juli 2013

Nieuwe boeken

Even een blik op de nieuwe boeken die de afgelopen drie maanden zijn binnengekomen hier. Een heel fijne stapel, waar ik erg blij mee ben.

Ik denk wel dat ik kan stellen dat de boeken-koopstop die ik in januari had afgekondigd volledig en volkomen mislukt is. Soms was het kopen van de boeken noodzakelijk omdat ik een rotweek had gehad (en dan verdien ik gewoon een nieuw boek), soms was net de nieuwste van een bepaalde schrijver uit, die ik altijd blind koop. Je zou het trouwens niet zeggen als je naar deze stapel kijkt, maar ik heb wel minder gekocht dan ik anders gedaan zou hebben én ik heb beter gekeken naar goedkopere edities en beter betaalbare uitgaves. Dus een beetje effect heeft het wel gehad.

Laten we daar verder niet bij stilstaan, maar laten we eens kijken wat er nu op de stapel ligt.

-        Zwartwaterkoorts, oesters, dooi en een spaans hondje van Rascha Peper (Handel in veren ligt hier trouwens niet bij, maar die is natuurlijk ook nieuw). Ik wilde eigenlijk de Peper-verzameling  zo compleet mogelijk krijgen en dit waren een paar boeken die ik nog niet had.

-        1356 van Bernard Cornwell, ik houd erg van Bernard Cornwell en zijn historische romans zijn geweldig. In 1356 speelt boogschutter Thomas van Hookton weer een rol.

-        Sister of my heart en The mistress of spices van Chitra Banerjee Divakaruni. Na de enthousiaste recensie bij Anna kon ik het niet laten, deze wilde ik ook lezen. Ik ben geïnteresseerd in India en Indiaase auteurs.

-        Where rainbows end van Cecelia Ahern, de laatste die nog ontbrak.

-        Jane and Prudence, Excellent women en Some tame gazelle van Barbara Pym. Ik heb Some tame gazelle nu gelezen en ik ben erg blij dat ik twee andere alvast klaar heb liggen.

-        De grote Gatsby door Scott F. Fitzgerald. Ik ben heel benieuwd of ik deze Amerikaanse klassieker mooi vind.

-        Proved innocent van Gerry Conlon. Het boek waar de film In the name of the father op gebaseerd was, over de mensen die onschuldig waren veroordeeld voor een IRA bomaanslag.  

-        While we were watching Downton Abbey door Wendy Wax. Lekker ontspannend, en de titel spreekt een Downton Abbey fan als mijzelf natuurlijk aan.

-        Parnassia van Jostia Zwaan. Aanbieding voor 7.50, maar het lijkt me een mooi verhaal. Ik geloof dat ik hier een recensie over het gelezen bij Joke, die me bij is gebleven, maar dat weet ik niet meer zeker.

-        Grote verwachtingen van Charles Dickens. Ik heb het probleem dat ik Dickens erg leuk vind, vooral de verfilmingen/ series die er van zijn boeken gemaakt zijn, maar dat ik de boeken zelf slecht leesbaar vind. Ik hoop met deze vertaling hier verandering in aan te brengen.

Meer dan genoeg om me de komende tijd mee te vermaken. Ik ga hier nu niet de belofte doen dat ik niets meer koop, maar voorlopig ga ik genieten van wat ik hier heb liggen.

maandag 8 juli 2013

Branded beauty, Mark Tungate

Wist jij dat Helena Rubinstein de eerste was die een indeling maakte in een droge huid, een normale of een vette huid? Wist jij dat Max Factor eigenlijk Maximiliaan Factorowitz heette en eerst als cosmetica expert werkte bij de Opera in Moskou en aan het hof van de Tsaar?
Wist jij dat beroemdheden, behalve in het absolute begin, verder niet betrokken zijn bij het maken van het parfum dat onder hun naam verkocht wordt? Wist jij dat nieuwe crèmes en andere producten worden getest in groepen vaak niet groter dan 30 vrouwen?
In het fascinerende boek Branded beauty. How marketing changed the way we look vertelt journalist Mark Tungate dit allemaal.

Make-up gebruiken en jezelf willen verzorgen om er beter uit te zien, is al zo oud als de wereld. Mark Tungate begint met een overzicht van de beautygebruiken van de Egyptenaren tot aan de 19e eeuw.

En toen kwam begin 20e eeuw Helena Rubinstein, die naar Australië was gekomen en daar haar eerste crèmes maakte en verkocht. Zij was de eerste die een salon begon waar haar producten werden gebruikt. Ze verhuisde in 1914 naar de Verenigde Staten, waar ze verder kon uitbreiden. 

Anderen, zoals Elizabeth Arden of Estée Lauder kwamen ook met allerlei producten voor de verzorging van de huid. De uitstraling van hun producten was luxe en dat was ook precies wat ze wilden. Vrouwen moesten het idee krijgen dat ze iets speciaals kochten als ze een pot crème aanschaften. De commercie begon zich te ontwikkelen, er kwamen advertenties in tijdschriften en toen de televisie kwam, ook tv commercials.

Hoe kun je concurreren in een markt waar zoveel geld omgaat en waar steeds meer bedrijven opkomen die elk een eigen lijn hebben? Elk bedrijf heeft een grote onderzoeksafdeling waar gewerkt wordt aan de ontwikkeling van nieuwe crèmes en producten. Ook hierin zijn er modes te ontdekken; peptiden, anti-oxidanten, nanotechnologie etc. Heeft het ene merk iets nieuws, dan volgen de andere merken met hun eigen versie.

Daarom zijn sommige merken zo duur, want er wordt veel aandacht besteed aan onderzoek. Nu is het niet zo dat al dat onderzoek ook garandeert dat iets werkt. Sommige claims zijn gewoon onzin en hoewel de regelgeving op dit gebied strenger is geworden, wordt er vaak nog gebruik gemaakt van allerlei vage prietpraat.

Iedere vrouw weet dat die anti-rimpel crème niet werkt, maar je koopt die pot wel. Want je koopt daarmee ook een deel van de illusie en wat er allemaal aan vast zit. En dat geeft de meesten van ons een goed gevoel.

Het is trouwens niet nodig om de allerduurste merken te nemen, uit onderzoek blijkt dat deze niet per se beter werken dan de goedkopere merken. In een groot, blind, onderzoek tussen verschillende merken konden vrouwen de dure crèmes er niet uithalen en brachten die geen beter resultaat dan de goedkopere merken. Dat scheelt weer in onze portemonnee.J

Mark Tungate beschrijft het ontstaan van de verschillende grote schoonheidsmerken en hoe zij zich ontwikkelden. De grote, vaak dure merken als Helena Rubinstein, Elizabeth Arden, Revlon, Estée Lauder, L’Oreal, of Lancôme, of de reactie daarop van een merk als Nivea dat zich presenteert als een crème die al die poespas niet nodig heeft. Sommige merken zijn als theater make-up begonnen, zoals Max Factor, Rimmel of Bourjois, of zijn ontwikkeld door fotografen en visagisten zoals MAC en Bobbi Brown.

Langzamerhand komt er ook meer make-up voor niet westerse vrouwen en zijn er merken met nieuwe concepten zoals de Body Shop die ook een politieke connectie had. De laatste hoofdstukken zijn gewijd aan de nieuwe trends zoals verzorging voor mannen of cosmetische chirurgie.

Branded beauty is goed geschreven, helder en interessant en gedegen (met noten en verantwoording), vol leuke en nieuwe details en verhalen. Een absolute aanrader.

zondag 7 juli 2013

Citaat: Albert Einstein

Mensen houden ervan om hout te hakken. Het is een bezigheid waarmee je direct resultaat hebt.
Albert Einstein (wetenschapper 1879-1955)

vrijdag 5 juli 2013

Yes! Ik heb zomervakantie!

Vandaag begint de zomervakantie. Strikt genomen pas vanmiddag, ik moet vandaag nog even naar school om rapporten uit te delen aan mijn lieve handenbindertjes leerlingen en afscheid te nemen van mijn collega's, maar dan begint eindelijk de vrijheid.
bron voor de foto hier

donderdag 4 juli 2013

De afvallige, Jan van Aken

De vierde eeuw was een eeuw in beweging, een eeuw vol onrust en onzekerheid. Het Romeinse Rijk was in tweeën gedeeld en had zijn langste tijd gehad. 

Bovendien was de macht van de keizer behoorlijk afgenomen, vooral sinds er vaak onenigheid tussen de keizers in het oostelijke en het westelijke deel van het rijk was. Germaanse stammen aan de grenzen roerden zich en vanuit het oosten kwamen er berichten over een woest steppenvolk. Genoeg om je zorgen over te maken.

De christelijke kerk was nog relatief jong en hoewel ze sinds 313 niet meer vervolgd werden, was het op dat moment nog geen uitgemaakte zaak dat het christendom zou overleven en in welke vorm. 

Ten eerste was er nog geen eenheid in de kerk zelf, de strijd tussen Arianen en katholieken moest nog beslecht worden. De ruzie tussen beide partijen ging over een theologisch punt; was Jezus alleen menselijk of ook voor een deel goddelijk? Beide groepen hadden hun bisschoppen, hun missionarissen en hun aanhangers.

Ten tweede waren er ook nog volop andere religies in het Romeinse rijk, net zoals restanten van de oude Goden. Keizer Julianus, die regeerde van 361 tot 363, wilde zelfs de voorrechten van het christendom afschaffen en de verering van de oude goden van Rome terugbrengen. Hij staat daarom bekend als De afvallige. Hij werd uiteindelijk in een veldslag tegen de Perzen gedood door een speer in zijn zijde. Of dit een Perzische speer was of één van zijn eigen soldaten is nooit duidelijk geworden. Keizers na Julianus draaiden zijn hervormingen terug en in 395 werd het christendom zelfs staatsgodsdienst.

In 376 zijn de Germanen op de vlucht voor de Hunnen van de oostelijke steppen en zij vragen asiel aan bij de keizer van het Westelijke Romeinse rijk. Het rijk kan die toestroom echter niet aan, en deze situatie kan op een ramp uitlopen.

Swintharik, tijdelijke pilaarheilige, is op de vlucht door Europa en wordt vergezeld door Alêtis, een jonge genezers. Hij draagt een wijnzak bij zich gemaakt van een complete geit. Swintharik heeft heel wat wijn nodig, aangezien hij zegt dat hij ooit door een dipsaslang is gebeten die hem eeuwige dorst heeft bezorgd.

Dido, de koerier in dienst van de keizer, probeert Swintharik te vinden voor hun oude makker Axylus hem vindt, die hem wil vermoorden. De keizer heeft Swintharik namelijk nodig vanwege de voorspelling die zegt dat Swintharik degene is die een ramp kan voorkomen.  

Dido, Axylus en Swintharik waren toen ze jong waren bevriend en waren pionnen in het spel dat de priester Vitalis in Constantinopel speelde om de afvallige keizer Julianus uit te schakelen. Wat was het spel dat Vitalis speelde en welke rol speelt hij nu de Germaanse invallen de grenzen bedreigen?

Dwars door Europa en dwars door de tijd voert dit boek ons, op een reis die op allerlei manieren wordt gemaakt en waarbij vele paden elkaar kruisen.

Jan van Aken is er in geslaagd om de vierde eeuw zonder enige moeite tot leven te brengen. Als lezer zit je midden in de gebeurtenissen; je voelt de vermoeidheid, je reist mee en je ziet Swintharik op een ezel zitten met een wijnzak van geit in zijn armen. Je ruikt het bloederige slagveld en de gefermenteerde merriemelk die de Hunnen drinken.

Het boek zit vol karakters die je bij blijven zoals de pittige Alêtis die voor geen man opzij gaat of Dido die opgegroeid is op straat, maar op eigen kracht een leven voor zichzelf weet te maken. Ook de dronkaard Swintharik die tussen allerlei samenzweringen door moet laveren en overal tussendoor weet te glippen. Vanaf het allereerste begin als wij hem leren kennen als pilaarheilige, die 's nachts de kroegen induikt tot het einde, waar hij richting de Hunnen vertrekt en niemand meer iets van hem hoort. Alleen de geruchten resten dan nog.

Vergeet ook ambassadeur van de Gothen, Catualda, niet, of soldaat Eleutherius die elk op hun eigen manier een belangrijke rol hebben in het geheel. Priester Vitalis, die denkt dat alles geoorloofd is voor ‘de goede zaak’, verdient een speciale vermelding, zeker gezien wat er uiteindelijk met hem gebeurt.

Mannen en vrouwen, keizers, priesters, ketters, heidenen, Gothen, grenssoldaten, moordenaars en Hunnen, maken samen van De afvallige een boek vol vaart en humor. 

Hoe kun je goed duidelijk maken welke christelijke sectes er allemaal waren en dat de verschillen eigenlijk helemaal nergens over gingen? Simpel, je situeert de hele bende in een latrine, waar elke secte zijn eigen stukje heeft. (hoofdstuk: Schismatici in het schijthuis) 

Sommige dingen moet je niet al te serieus nemen, zeker niet als dat alleen maar leidt tot fanatisme en zelfs moord uit naam van wat dan ook.

Voeg daarbij uitstekende plotopbouw en interessante karakters en dan heb je met De afvallige een boek dat je niet meer neer kunt leggen.

woensdag 3 juli 2013

Hemingway & Gellhorn (2012)

Vandaag de andere film over Hemingway, maar dan een die speelt in een latere tijd. In 1936 woont Hemingway met zijn tweede vrouw Pauline op Cuba, als hij Martha Gellhorn leert kennen. Hij is de gevierde schrijver, zij een beginnende, maar succesvolle journaliste.

Hemingway heeft genoeg van de huiselijkheid die zijn vrouw hem opdringt en snakt naar nieuw avontuur. Dat is te vinden in Spanje, waar de burgeroorlog is uitgebroken. Hemingway gaat naar Spanje met filmmaker Joris Ivens en fotograaf Robert Capa om de burgeroorlog te verslaan. Martha Gellhorn gaat op eigen gelegenheid ook naar Spanje en sluit zich al snel bij het groepje aan. De verschrikkingen van de oorlog maken diepe indruk op Martha en ze wil vooral verslag doen van invloed de oorlog op de gewone mensen.

In Spanje worden Hemingway en Gellhorn geliefden. Hemingway voelt zich aangetrokken tot haar moed en passie voor het schrijven, zij voelt zich aangetrokken tot zijn talent en zijn passie voor het leven. Hemingway verlaat Pauline en zal uiteindelijk Martha ten huwelijk vragen. Ze wonen in een groot huis op Cuba, samen met een heleboel katten. Hun relatie is geen gemakkelijke. Martha is oorlogscorrespondente voor het linkse tijdschrift Collier’s en wordt regelmatig uitgezonden, iets dat Hemingway maar matig kan waarderen. Hij wil een vrouw die ervoor zorgt dat alles in orde is zodat hij kan schrijven, geen vrouw die bezig is met haar eigen carrière. Tijdens de Tweede Wereldoorlog probeert hij dan ook te voorkomen dat Martha als journaliste wordt uitgezonden, maar dit zorgt alleen voor een nog grotere verwijdering. Uiteindelijk zal Martha Gellhorn Hemingway om een scheiding vragen. Hiermee is zij de enige vrouw die Hemingway verliet, in plaats van andersom.

Clive Owen en Nicole Kidman
Je vraagt je na het zien van deze film wel af waarom vrouwen überhaupt voor Hemingway vielen, hij kon charmant zijn en was een talentvol schrijver, maar een aangenaam mens was hij absoluut niet. Niet voor zijn vrienden en zeker niet voor zijn vrouwen. Clive Owen weet hem goed neer te zetten. Ik heb commentaar gelezen op zijn manier van spelen, dat hij teveel overdrijft, maar ik denk dat je met een figuur als Hemingway bijna niet anders kan dan overdrijven.
Nicole Kidman speelt Martha Gellhorn in deze film en dat doet ze geweldig. Ze past niet alleen in de tijd waarin de film speelt, maar weet ook de durf van een vrouw te laten zien die dingen deed die geen vrouwelijke journaliste tot die tijd ooit had gedaan. Uiteindelijk was ze zelfs Hemingway de baas, en dat alleen al roept respect op.

De echte Hemingway en Gellhorn
Een prachtige film, maar hoe staat het met de vergelijking met de film die ik gisteren besprak?
Wat karakter van Hemingway betreft zie ik grote overeenkomsten. Net als in de film In love and war komt in Hemingway & Gellhorn iemand naar voren die alles moet krijgen zoals hij het graag zelf wil. Wat een ander wil is lang zo belangrijk niet als wat Hemingway wil. Wat vrouwen betreft wil Hemingway vooral wat hij niet kan krijgen, en als hij het dan heeft wil hij weer iets anders. Hij wil Agnes omdat ook anderen haar willen, maar als zij hem afwijst kan hij het haar nooit vergeven. Hij is met Pauline getrouwd en geniet van de zorg die zij voor hem heeft, maar wil vervolgens het avontuur met Martha Gellhorn. En als hij Martha heeft wil hij weer dat ze stopt met schrijven en voor hem zorgt.
Chris O’Donnell speelt Hemingway als de jonge hond, die slecht tegen zijn verlies kan en zijn eigen zin wil doordrijven. Als Hemingway ouder is en een gerespecteerd schrijver, is die karaktertrek alleen maar sterker geworden omdat nu niemand meer tegen hem in durft te gaan.
Scene uit de film:
Gellhorn en Hemingway ontmoeten elkaar in een bar op Cuba.
Wat film betreft is Hemingway & Gellhorn wel beter dan In Love and war, de laatste film is vooral een romantisch verhaal met wat drama, de eerste film heeft veel meer diepgang en inhoud. Leuk ook dat ze in Hemingway & Gellhorn oude beelden met nieuwe hebben gemixt en af en toe stukken in zwart wit laten zien.

dinsdag 2 juli 2013

In love and war (1996)

In 1996 is In love and war uitgekomen en in 2012 is Hemingway and Gellhorn uitgekomen. In beide films is de schrijver Ernest Hemingway de hoofdpersoon en het leek me leuke deze films met elkaar te vergelijken. Vandaag In Love and war, morgen Hemingway & Gellhorn.

In love and war gaat over de jonge Hemingway. De film is gebaseerd op ‘A farewell to arms’ van Hemingway zelf, een boek dat hij baseerde op zijn ervaringen in de Eerste Wereldoorlog.

In 1918 is de oorlog bijna voorbij en het Amerikaanse Rode Kruis heeft verpleegsters naar Italië gezonden en Amerikaanse jongens die niet in het leger konden, maar wel het moraal kunnen verbeteren door sigaretten uit te delen, de kantines te bemannen etc.
Ernie Hemingway vindt dit echter niet genoeg, hij wil dolgraag meer doen aan het front, en ziet zijn kans schoon als hij spullen naar de loopgraven kan brengen. Hij raakt gewond en weet een Italiaanse soldaat te redden. In het ziekenhuis wordt hij verpleegd door Agnes von Kurowsky en hij wordt verliefd op haar. Hoewel ze hem eerst op een afstand houdt, geeft ze later toch toe. Als Hemingway terug wordt gestuurd naar Amerika en Agnes een nieuwe opdracht aan het front krijgt, denkt hij dat alles in orde is en dat ze na de oorlog zullen trouwen. Haar brief waarin ze het uitmaakt komt dan ook als een donderslag bij heldere hemel en hij reageert hier niet erg goed op. Als Agnes later bij hem langskomt om te zeggen dat ze een vergissing heeft gemaakt en dat ze nu niet langer twijfelt, weigert Hemingway toe te geven, hij kan haar niet vergeven dat ze hem een keer heeft afgewezen.

Hemingway wordt in deze film gespeeld door Chris O’Donnell, die de jonge 18 jarige Hemingway goed neerzet. Agnes von Kurowsky wordt gespeeld door Sandra Bullock en die doet dat heel aardig. Agnes is naar Italië gekomen om haar plicht als rode kruis verpleegster te doen en ze had er niet op gerekend verliefd te worden op een soldaat die 8 jaar jonger is dan zijzelf. De leuke Italiaanse dokter die ook naar haar hand dingt, maakt de situatie niet eenvoudiger (voor mij zou er trouwens geen enkele verwarring zijn, die Italiaanse dokter is 100x leuker dan Hemingway!)

Historisch gezien is er wel heel wat af te dingen op deze film, de verhouding tussen Agnes en Ernest was niet zoals die hier wordt verteld.
Toch denk ik dat het al wel een beeld geeft van de persoon Hemingway. In het begin is hij een jonge hond die enthousiast en roekeloos is, bij om eindelijk van huis te zijn en eindelijk avonturen te beleven. Iemand die ook slecht tegen zijn verlies kan en niet heel sympathiek reageert als de dingen niet gaan zoals hij graag zou willen. Iets dat in zijn latere leven ook duidelijk zal worden. Charmant, maar ook driftig en moeilijk in de omgang.

maandag 1 juli 2013

Some tame gazelle, Barbara Pym

Belinda en Harriet zijn ongetrouwde zussen die een huis delen, ergens in een Engels dorpje in de jaren ’50. Veel gebeurt er in hun levens niet, alles gaat zijn gezapige gangetje.

Belinda is de jongere zuster, verlegen en tikje wereldvreemd. Ze is al jaren verliefd op de aartsdiaken Henry, die echter getrouwd is met Agatha. Belinda kan haar hart echter elke zondag ophalen als Henry zijn preek houdt, want door de vele poezie citaten is Belinda de enige die daar echt van geniet. Het doet haar herinneren aan de tijd dat Henry haar, toen ze jong waren, poezie voorlas. Belinda wil het goede wel doen, maar twijfelt er ook regelmatig aan of dat wel goed genoeg is.

Harriet mag zich graag modieus uitdossen, met behulp van een goed korset kan ze zich met enige moeite in haar wufte fluwelen creaties hullen. Ook bekommert ze zich om de rij van hulp dominees die in het dorp komen wonen door hen regelmatig voor het eten uit te nodigen en voor hen te bakken en te breien. Regelmatig vraagt de Italiaanse count Bianco haar ten huwelijk, maar zij weigert hem altijd in goede verstandhouding.

Het leven van beide zussen is weinig opzienbarend, maar zij zijn er wel tevreden mee. De komst van een bibliothecaris en daarna van een missiebisschop dreigen die rust en tevredenheid dan ook danig te verstoren.

De naam Barbara Pym was ik al vaker tegengekomen, maar ik had nog nooit één van haar boeken gelezen. Toen ik echter de enthousiaste recensies van Anna over haar las, wist ik dat ik hier verandering in aan moest brengen.
Some tame gazelle is de eerste roman van Barbara Pym die ik heb gelezen, maar zal zeker niet de laatste zijn. Excellent women en Jane and Prudence liggen hier al klaar.
Ik vind Pym’s fijne ironie leuk, de manier waarop ze situaties beschrijft met een oog voor het wat belachelijke, maar tegelijkertijd zonder het belachelijk te maken.

Even twee voorbeelden van de dingen die ik grappig vond.
Als Harriet net een huwelijksaanzoek heeft afgewezen, wordt dit door hun vrienden besproken.

On the treshold of sixty’, mused Dr. Parnell. ‘That’s a good age for a man to marry. He needs a woman to help him into his grave.

Op een gegeven moment komt de missiebisschop logeren bij de aartsdiaken, maar die heeft daar weinig zin in en doet zijn uiterste best het verblijf niet zo heel comfortabel te maken. De logeerkamer is donker, het matras is vol kuilen en de aartsdiaken bekommert zich persoonlijk om de boeken voor op het nachtkastje.

All the same he had taken pleasure in making a suitable selection of books for the bedside table- a volume of Tillotson’s sermons, Klaeber’s edition of Beowulf, the poems of mrs Hermans, an old Icelandic grammar, and as a concession to the Bischop’s connection to Africa, a particularly dull anthropological work, which had been included with some other books he had bought at a sale. The bishop would naturally want thrillers - the clergy always did, he found- but he was keeping his own supply locked up in his study.

Er spreekt een rust uit het boek, een gevoel van voldaanheid en tevreden zijn met het lot dat me heel aangenaam trof. Er gebeurt misschien aan de oppervlakte niet veel, maar in de diepere lagen van het dorp en de mensen die we leren kennen gebeurt er heel wat.
Het helpt trouwens wel als je het verschil weet tussen de high- en lowchurch in de Anglicaanse kerk, evenals het standpunt van de meeste Anglicanen in die tijd over de Rooms Katholieke kerk, anders zullen sommige verwijzingen misschien langs je heen gaan.

Ik geloof dat ik nu al kan zeggen: ik ben fan.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...