maandag 30 september 2013

Twee yoga boeken

Ik doe al een hele tijd aan yoga en yoga is voor mij belangrijk. Ik voel me beter als ik aan yoga doen dan wanneer ik dat niet doe. Dat wil niet altijd zeggen dat yoga gemakkelijk is, of altijd leuk. Ik ben vreselijk stijf en sommige oefeningen kosten mij de grootste moeite. Ik weet niet of dit ermee te maken heeft dat ik het erg leuk vind om boeken te lezen van andere mensen die aan yoga doen. Yoga-memoires, om het zo maar eens te noemen. Ik vind het heerlijk te lezen hoe anderen tot yoga zijn gekomen, welke invloed het op hen heeft en waarom ze nog altijd yoga doen. (als ze nog aan yoga doen).

Vorige maand heb ik deze twee yoga boeken gelezen, aan de ene kant met veel overeenkomsten, aan de andere kant toch met heel veel kenmerkende verschillen.

Stretch, the unlikely making of a yoga dude door Neal Pollack.

Neal Pollack is een schrijver van komische boeken en heeft meegewerkt aan tv series. Zijn successen werden al snel ingehaald door een bijna complete neergang en toen hij ergens in de dertig was, was hij eigenlijk niets meer waard. Hij was dik, kalend en zijn carrière zat in het slop. Zijn vrouw troonde hem mee naar een yoga les en Neal was verkocht. Hij ging steeds meer lessen volgen, deed mee aan een yogathon (24 uur yoga voor een goed doel). Neal ging schrijven voor het Yoga Journal en besloot uiteindelijk om zelf les te gaan geven.

Stretch is grappig en leuk geschreven en Neals belevenissen in de lessen en de yogawereld zijn vaak erg herkenbaar. Ik raakte alleen geïrriteerd door zijn constante wietgebruik, wat ik een beetje in tegenspraak vond met zijn yogabeoefening.

Oorspronkelijke uitgave 2010
Bladzijdes: 320

Misadventures of a garden state yogi door Brian Leaf

Een joodse jongen uit New Jersey met stress gaat tijdens zijn studie aan yoga doen. Hij merkt dat dit werkt en hem gezonder maakt. Hij heeft geen last meer van zijn spijsvertering, zijn ADD wordt minder en naarmate hij meer yoga doet en de yoga principes toepast op zijn leven wordt hij een gelukkiger mens. Hij komt namelijk steeds dichterbij bij de persoon die hij wil zijn.

Oorspronkelijke uitgave 2012
Bladzijdes 242

Conclusie, ja, het zijn allebei boeken door Amerikaanse mannen van Joodse afkomst die aan yoga gaan doen, erdoor gegrepen raken en uiteindelijk zelf les gaan geven (en af en toe Star wars verwijzingen maken), maar het verschil is belangrijker. Misadventures verschilt van Stretch in de diepere boodschap die het mee wil geven. Het is niet alleen een grappig verhaal, hoewel ook Brian Leaf grappig kan schrijven, maar het geeft ook een paar goede adviezen. Zijn acht sleutels voor geluk komen heel mooi terug in het boek. In dit opzicht vond ik Misadventures een beter yoga boek, waar ik echt iets van heb geleerd. 

zondag 29 september 2013

Quote: Salman Rushdie

Een boek is een versie van de wereld. Als die je niet aanstaat, negeer het dan, of maak op jouw beurt jouw eigen versie.
Salman Rushdie (Brits Indiaas schrijver 1947-)

vrijdag 27 september 2013

Travis, Driftwood

Eind jaren '90 heeft de Schotse band Travis een paar hits hier in Nederland gehad. Vooral van het album The man who (1999) zijn een paar nummers heel bekend geworden. Why does it always rain on me is denk ik de grootste hit geworden.
Een van de mooiste nummers van Travis vind ik nog altijd Driftwood. De tekst is prachtig en poetisch en de melodie blijft (bij mij tenminste) nog lang in je hoofd zitten.
De clip is wat vreemd, maar heeft ook wel iets heel ouderwets leuks.
Luister en geniet.


Travis, Driftwood
Everything is open
Nothing is set in stone
Rivers turn to ocean
Oceans tide you home
Home is where the heart is
But your heart had to roam
Drifting over bridges
Never to return
Watching bridges burn

{chorus}
You’re driftwood floating underwater
Breaking into pieces pieces pieces
Just driftwood hollow and of no use
Waterfalls will find you bind you grind you

Nobody is an island
Everyone has to go
Pillars turn to butter
Butterflying low
Low is where your heart is
But your heart has to grow
Drifting under bridges
Never with the flow

And you really didn’t think it would happen
But it really is the end of the line
So I’m sorry that you turned to driftwood
But you’ve been drifting for a long long time

Everywhere there’s trouble
Nowhere’s safe to go
Pushes turn to shovel’s
Shovelling the snow
Frozen you have chosen
The path you wish to go
Drifting now forever
And forever more
Until you reach your shore

(chorus)
You’re driftwood floating underwater
Breaking into pieces pieces pieces
Just driftwood hollow and of no use
Waterfalls will find you bind you grind you

And you really didn’t think it would happen
But it really is the end of the line
So I’m sorry that you turned to driftwood
But you’ve been drifting for a long long time
You’ve been drifting for a long long time
You’ve been drifting for a long long
Drifting for a long long time

donderdag 26 september 2013

Parnassia, Josha Zwaan

Het is 1942 en Rivka Lezer wordt door haar vader naar een vreemde mevrouw gebracht. Deze mevrouw neemt haar mee naar Zeeland, waar Rivka zal onderduiken. Ze krijgt de naam Anneke en krijgt te horen dat haar ouders zijn omgekomen bij het bombardement van Rotterdam en dat de mensen waar ze nu woont haar oom en tante zijn.

Het milieu waar het vijf jarige meisje terecht komt is vreemd voor haar. De streng gereformeerde dominee en zijn vrouw zijn blij eindelijk een kind in huis te hebben waar ze voor kunnen zorgen. Ze zien dit bovendien als een gelegenheid een Jood te redden van de valkuilen van het foute geloof en haar te bekeren tot het Ware Geloof. Omdat het oorlog is, mag Anneke geen Hebreeuwse woorden gebruiken en de Joodse rituelen waar ze aan gewend is, raken al snel op de achtergrond in haar herinnering.

Anneke is een intelligent kind, dat snel op school mee kan komen en binnen de kortste keren de psalmen, de Bijbelverhalen en de teksten uit haar hoofd kent. Ze is de trots van de dominee en zijn vrouw. Zij hebben het gevoel dat God hen een dochter heeft geschonken en dat hun ‘opdracht’ gelukt is.

Als de oorlog is afgelopen, komt de vader van Rivka zijn dochtertje weer ophalen. Zijn vrouw is overleden, maar zijn zoon Simon en hij hebben de kampen overleefd. Anneke krijgt hij echter niet terug.
Haar pleegouders willen haar niet afstaan en Anneke zelf herkent deze man niet meer. De commissie van oorlogspleegkinderen staat aan de kant van de pleegouders en adviseert om het kind te laten waar ze is.

Anneke groeit op als een intelligente jonge vrouw, maar als ze ouder is loopt ze aan tegen de beperkingen van haar gereformeerde opvoeding. Ze trouwt met een man van Joodse afkomst, iets dat haar pleegouders met lede ogen aanzien. Als voor Joost en Anneke het verleden steeds meer naar boven komt, komen beiden op een breekpunt. Pas later, als Joost is overleden, bespreekt Anneke haar verleden met Sandra, haar oudste dochter die wil weten waarom haar ouders zo zijn geworden zoals ze zijn.

Nederland verdient geen schoonheidsprijs voor hoe zij tijdens en na de oorlog met haar Joodse bevolking is omgegaan. We hadden het hoogste percentage weggevoerde Joden van West Europa en toen de Joden uit de kampen terugkwamen, wachtte hen niet bepaald een warm welkom. 

Sommige nutsbedrijven stuurden aanmaningen omdat men de rekeningen niet had betaald en spullen die door de buren waren ingepikt toen men op transport werd gesteld, kreeg men niet terug. Maar niet alleen het theeservies van tante Saar was gestolen, ook de kinderen. Parnassia is gebaseerd op waar gebeurde feiten en de Commissie van Oorlogspleegkinderen vond inderdaad dat de Joodse pleegkinderen vaak beter af waren met een (protestants)christelijke opvoeding. Ik vond de scènes met Rivka’s vader hartverscheurend. Dat deed me goed beseffen hoe verschrikkelijk het voor die mensen geweest moest zijn om hun kinderen niet terug te krijgen.

De pleegouders van Rivka zijn op zich geen slechte mensen. Aan de ene kant nemen zij wel een onderduikkind op met gevaar voor eigen leven, aan de andere kant doen ze dat niet met heel zuivere motieven. De reactie als Anneke zich toch verzet tegen hun indoctrinatie en haar Joodse afkomst onmiskenbaar is, is veelzeggend en schokkend.

Tegenwoordig begrijpen we dat mensen die verschrikkelijke dingen mee hebben gemaakt psychische hulp nodig hebben. Dat was net na de oorlog niet aan de orde, voor niemand. Joost en Anneke hebben beiden last van onverwerkte trauma’s en een verleden dat maar niet begraven wil blijven. Dat kan ook niet, want je wortels neem je altijd mee en die vormen voor een groot deel wie je bent, zelfs al probeer je het te ontkennen en te negeren. Mensen die zo beschadigd zijn dragen dat weer over op de volgende generatie, zoals in dit verhaal ook blijkt.

Ik vond Parnassia een bijzonder en indrukwekkend boek.

Eerste druk: 2010, Artemis & co
Bladzijdes: 351

dinsdag 24 september 2013

Welke kant gaan we op?

Een paar maanden geleden heb ik iets gedaan wat ik nog nooit eerder had gedaan, ik heb een uitgeverij gemaild met de vraag of ik een recensie exemplaar van een boek kon krijgen. Het ging hier om Het huis met de schaduw van Aminatta Forna. Groot was mijn verbazing dat ik daadwerkelijk het boek kreeg toegestuurd. Ik had geen idee dat dit in sommige gevallen zo gemakkelijk zou gaan. (Mag ik een boek? Tuurlijk, geef je adres maar)
De reden dat ik om een recensie exemplaar had gevraagd was heel simpel, ik wilde het boek dolgraag eerder lezen dan dat het uit zou komen. Gelukkig vond ik het een prachtig boek, maar toen het arriveerde ik besefte ook wat een probleem ik zou krijgen als ik het boek níet mooi zou vinden.  

Als ik het boek niet mooi zou hebben gevonden zou ik me namelijk verplicht hebben gevoeld om er toch iets aardigs over te schrijven. Ik heb het boek tenslotte gratis gekregen, maar niet voor niets. Er moet een bespreking komen, het liefst een gunstige. Dat wordt heus niet expliciet gezegd en er zullen ook zat mensen zijn die recensie exemplaren krijgen en er geen enkele moeite mee hebben om als ze het boek niet mooi vinden dat gewoon te schrijven, maar ik ken mezelf en ik weet dat ik dat niet kan.
En dat was het moment dat ik besloot dat ik geen recensie exemplaren meer wilde aanvragen. Dit was een éénmalig experiment geweest. Ik wil kunnen lezen waar ik zin in heb en erover schrijven wat ik wil, in alle onafhankelijkheid, in alle eerlijkheid.

Toen ik daarover aan het nadenken was, kwam ik ook op allerlei andere vragen aangaande mijn blog. Niet of ik door wilde gaan, daarvoor vind ik het gelukkig nog altijd veel te leuk.
Wel heb ik nagedacht over de vorm, of ik hierin iets wilde veranderen. Het antwoord daarop was een duidelijk ‘nee’, de mix van onderwerpen en de afwisseling hierin bevalt me goed.

Vooral heb ik nagedacht over de boeken die ik hier bespreek. Ik heb geen echt boekenblog, maar boeken vormen wel een heel groot deel, (zo niet het grootste deel) van mijn blog. (logisch, want ze vormen een groot deel van mijn leven.)
Ik merkte echter bij mezelf dat ik op een gegeven moment het gevoel kreeg dat ik elk boek dat ik las ook daadwerkelijk hier moet bespreken. Maar dit is natuurlijk niet het geval. J Maar wat wil ik dan met de boeken die ik lees, welke bespreek ik wel en welke niet? Ik lees nogal verschillende genres en dat zie je ook terug, ik wil me daar niet in beperken en bijvoorbeeld alleen literatuur, alleen historische boeken of alleen thrillers te bespreken.

Ik weet van mezelf dat ik niet tevreden wil zijn met een stukje van de uitgever kopiëren en daar kort mijn eigen mening bij zetten (nooit gedaan ook), maar dat ik ook niet in staat ben om doorwrochte literaire analyses te maken. Daarvoor ontbreekt mij de kennis.
Ik kwam tot de conclusie dat ik die boeken wil bespreken die ik mooi vind (uit welk genre dan ook), of waardevol en waar ik iets over kan vertellen. Waarbij ik iets kan uitleggen, of een historische achtergrond kan schetsen, want dat is iets waar ik goed in ben. Of, als ik een boek niet zo mooi vind, dan wil ik een goede reden kunnen geven waarom ik het boek niet mooi vind.
Kortom, ik wil besprekingen schrijven waarvan ik het idee heb dat ik er iets mee toevoeg.

Nu is het gelukkig zo dat de meeste boeken die ik lees door mij mooi en waardevol worden gevonden en ik kan er ook vaak een stukje over schrijven waar ik tevreden over ben. Af en toe heb ik een boek dat minder is, of waar ik gewoon een minder verhaal over kan vertellen.

Ik heb met de nieuwe criteria in mijn hoofd gekeken naar wat er nog gepland stond aan besprekingen en ik heb er een paar geschrapt omdat ik ze bij nader inzien beneden de maat vind en ze weinig waarde toevoegen. Als ik kritisch kijk dan had ik achteraf gezien een paar al gepubliceerde besprekingen niet  moeten publiceren. Ik heb er nog over nagedacht om deze weer te verwijderen, maar dat is ook weer zoiets. Ik laat ze dus maar staan, soms is het ook leuk om een ontwikkeling te zien.

Bettina schrijft blijft dus een blog met op zondag een citaat, op maandag en donderdag een boekbespreking en tussendoor blogjes over yoga, Italië, het onderwijs, en allerlei andere zaken die mij opvallen of mijn interesse wekken.
Een ‘echt boekenblog’ (met dus alleen maar boekbesprekingen) zal dit niet worden, maar ik heb vorige week wel twee nieuwe pagina’s gemaakt, met de links naar de boekbesprekingen, onderverdeeld in fictie en non-fictie. Hiermee is het terugvinden van boeken wat gemakkelijker, want de labels geven daar verder geen mogelijkheden voor en zo doe ik recht aan de hoeveelheid boeken die hier besproken worden.

maandag 23 september 2013

Excellent women, Barbara Pym

Ongehuwde dames van middelbare leeftijd, vaak van gegoede afkomst maar ook vaak zonder veel inkomen, vormen de ruggengraat van de Engelse parochies. Zij zijn degenen die de zaken regelen, de bloemen schikken en rommelmarkten organiseren.

Mildred is een van die excellente vrouwen. Haar leven draait om haar kleine flatje waar ze de badkamer moet delen met de buren, haar baantje bij de Vereniging voor Verarmde Dames en de parochie.

Onder haar komt het echtpaar Helena en Rockinham Napier te wonen. Zij is een antropologe, hij was een officier in de oorlog. Hun huwelijk is niet erg goed en Helena wordt verliefd op een andere antropoloog.

In de parochie is het ook niet meer allemaal koek-en-ei, als de dominee verloofd raakt met de mooie weduwe Allegra Grey en dit voor zijn zuster Winifred problemen oplevert.
Omdat zij alleen is, denkt iedereen dat Mildred hen wel kan helpen en tegen wil en dank wordt Mildred door haar buren en haar vrienden in alles betrokken en doen ze onbeperkt een beroep op haar tijd, aandacht en thee.

Het boek speelt zich af in de jaren na de oorlog, die niet echt expliciet naar voren komt, maar wel duidelijk wordt in bijvoorbeeld de ruines van de gebombardeerde kerk die in de buurt staat.

Net zoals Some tame gazelle (Hier), het vorige boek dat ik van Barbara Pym heb gelezen, is Excellent women geen boek vol vaart of waar heel veel in gebeurt. Maar juist in de kleinheid van het verhaal, is het wel zo veelzeggend. Je ziet de gebeurtenissen en de personages vanuit het oogpunt van Mildred. Zij heeft bijzonder weinig pretenties over zichzelf en ze is er over het algemeen altijd tevreden mee geweest dat ze nederig een klein bestaan leefde, voornamelijk excellent in het practisch oplossen van de problemen van anderen.

Door alle ontwikkelingen waar ze door iedereen in betrokken wordt, beseft Mildred dat ze haar leven misschien toch niet zo heel veel voldoening vond geven. Aan het einde van het boek ziet ze dat ze meer mogelijkheden had dan ze ooit voor mogelijk had gehouden. 

Zonder dat er nu aardverschuivende drama's hebben plaatsgevonden of wonderbaarlijke inzichten is dit langzaam realiseren dat ze tot meer in staat is dan ze eerst had gedacht.
Een heel fijn boek.

Oorspronkelijke uitgave 1952
Bladzijdes: 288

zondag 22 september 2013

Citaat: Thomas More

Ik zou de wet hoog houden, al zou het alleen maar zijn om mezelf te beschermen.
Sint Michael, Engelenburcht.
Foto door mij gemaakt, Rome 2011
Thomas More (Engels staatsman en heilige 1478-1535)


vrijdag 20 september 2013

Vijf op vrijdag: Robin Hood

De dagen worden korter en het weer wordt overduidelijk herfstiger. Regen en wind in plaats van zon. Dit zijn de dagen waarop je vooral binnen wilt zijn en het jezelf gezellig wilt maken. Series en films over historische helden zijn in dit soort dagen heerlijk om naar te kijken en over bijna geen enkele historische held zijn er zoveel films en series gemaakt als over Robin Hood. De legendarische man die stal van de rijken en gaf aan de armen, die leefde in Sherwood Forest en die de sherrif van Nottingham danig dwars kon zitten. Zijn populariteit is nog altijd huizenhoog. (over de historische wortels van Robin Hood hebben we het hier even niet, we gaan gewoon genieten.)

1/ Robin of Sherwood (1984)
Voor mij en volgens mij voor vele anderen precies zo, is dit de enige, echte, ware Robin Hood. Een serie die de magische sfeer van Robin Hood benadrukte, die met originele personages kwam zoals Nasir en met de prachtige muziek van Clannad. Michael Praed en in de derde serie Jason Connory speelden Robin elk op hun eigen wijze, maar beiden geweldig.

2/ Robin Hood (1973)
Deze tekenfilm van Disney is allerliefst en leuk. Nog niet gemaakt met alle technische snufjes die Disneyfilms later zo kenmerkt, maar daarom zo charmant. En deze Robin Hood is wel de knapste van alle Robin Hoods, laat dat gezegd zijn!

3/ Robin and Marian (1976)
Prachtige film met Sean Connory als een wat oudere Robin Hood die terugkeert van de kruistochten en met Audrey Hepburn als Marian. Het leven heeft voor hen beiden niet stil gestaan en ze moeten elkaar weer leren kennen.

4/ Robin Hood (2006)
Serie in drie seizoenen van de BBC. Een leuke poging om Robin Hood in een moderner jasje te steken en dat is ze best gelukt. Je kunt hier kritiek op hebben, maar sommige dingen zijn gewoon heel grappig. Zo zit er een geweldige Bob Marley verwijzing in als iemand een pijl afschiet op de sherrif en uitroept; "I shot the sherrif',  waarop de sherrif (vanuit een andere hoek) naar voren stapt en zegt 'No, you only shot the deputy'.
Keith Allen als de uber sarcastische sherrif en Richard Armitage als Guy of Gisburne, alleen voor die laatste zou je al kijken.

5/ Robin Hood (1938)
Errol Flynn en Olivia de Haviland. Dit is de originele film met de strakke broeken, de geweldige zwaard scenes en de groene hoedjes met veer. En hoewel de manier van acteren sinds die tijd natuurlijk veranderd is, is dit nog altijd een mooie film.

donderdag 19 september 2013

Lancaster and York, Alison Weir

Toen koning Edward III van Engeland in 1377 stierf, had hij voor zijn land en voor zijn familie gedaan wat hij kon. Elke zoon was getrouwd met een rijke erfgename en  ieder van hen had genoeg land om machtig te zijn. Dit was achteraf gezien natuurlijk een recept voor problemen.  

Zijn kleinzoon Richard II was geen goede koning en hij had geen erfgenaam. In theorie zou hij opgevolgd worden door de nazaten van de 2e zoon van Edward III, de Mortimer tak, maar die erfgenaam was nog minderjarig.  In de Middeleeuwen waar ook van een koning werd verwacht dat hij krachtdadig optrad en zich onderscheidde op het slagveld, was een minderjarige koning net zo goed als geen koning.

De Lancasters, de nazaten van de derde zoon van Edward III grepen de macht. Richard II werd opgesloten en de overige familieleden steunden op dat moment deze machtsovername, die je zelfs een staatsgreep zou kunnen noemen. Hendrik IV en zijn zoon Hendrik V regeerden goed en zonder noemenswaardige problemen. Het probleem kwam in 1421 met Hendrik VI, die zwak was en ongeschikt om te regeren. Bovendien werd zijn Franse vrouw, Margareta van Anjou, gehaat én werd Hendrik VI op een gegeven moment gek.

De Mortimer claim op de troon was ondertussen door een huwelijk op een andere tak van de familie  overgegaan, naar die van York. Richard van York had tijdens de gekte van Hendrik VI de regering op zich genomen en de koning buiten spel gezet. Toen Hendrik VI herstelde, wilde de koningin wraak en begon de strijd pas goed. In 1455 werden van beide kanten troepen verzameld. Het ging er niet meer om wie de meeste invloed aan het hof had, maar wie de troon kreeg.

De claim van Richard van York kreeg de steun van de graaf van Warwick, de machtigste edelman in Engeland. Ook de andere edelen erkenden dat York de betere claim had, al vonden veel edelen een wisseling van dynastie onverstandig. Een aantal keren troffen beide kanten elkaar op het slagveld, Richard van York verloor daar ook zijn leven, waarna het zijn zoon Edward was die de claim overnam.

bron Een stamboom om de ingewikkelde
familie verbanden wat duidelijker te maken
Uiteindelijk won York, Hendrik VI werd gevangen genomen en Margareta van Anjou en haar zoon vluchtten naar Frankrijk.

Door allerlei omstandigheden raakte Warwick vervreemd van de koning en hij besloot een deal te sluiten met de Lancasters. Margareta van Anjou en haar nu zestienjarige zoon kwamen weer naar Engeland. Hendrik VI werd bevrijd en opnieuw geïnstalleerd.

Uiteindelijk liep het helemaal mis voor de Lancasters. Edward van York gaf zich niet gewonnen en wist in een allesbeslissende veldslag voorgoed de dreiging af te wenden. Warwick en de laatste Lancaster-erfgenaam stierven op het slagveld. Edward werd in 1471 opnieuw gekroond en diezelfde nacht werd Hendrik VI in zijn bed in de gevangenis vermoord.
Vanaf dat moment was de Rozenoorlog ten einde.

Om een dergelijk ingewikkeld stukje geschiedenis uit te leggen heb je een historicus nodig die ten eerste uitstekend van het onderwerp op de hoogte is en die ten tweede goed kan schrijven. Gelukkig weet Alison Weir waar ze het over heeft en ze kan bijzonder helder schrijven. Ze heeft ook verschillende uitstekende biografieën op haar naam staan van onder andere Eleanora van Aquitanie, Hendrik VIII en Elizabeth I.

Lancaster and York staat vol interessante details, kleurrijke beschrijvingen en is rijk aan goed bronmateriaal. Het is daarmee dan ook een absolute aanrader voor iedereen die deze periode in de Engelse geschiedenis interessant vindt en hier meer over wil weten.

woensdag 18 september 2013

Leuk detail uit Rome

Al eerder heb ik een foto laten zien met een leuk detail uit Rome, vandaag heb ik er weer een voor jullie. Ik zag deze grappige bouwseltjes bij het dak van een huis, maar ik heb geen idee wat het zijn. Schoorstenen, duivetillen, gekkigheid van de architect of aannemer of mooi verborgen ventilatiegaten?
Het maakt niet uit, het zijn dit soort leuke details die een bezoek aan Rome altijd verrassend en leuk maken.
Als er overigens mensen zijn die wel weten waar deze kleine huisjes in de dakgoot voor dienen dan hoor ik het graag.

maandag 16 september 2013

De zwarte met het witte hart, Arthur Japin

Nederland bezat in de 19e eeuw een kolonie, eigenlijk meer een handelspost, in de Afrikaanse Goudkust, in het tegenwoordige Ghana. Hier hadden ze onder andere het fort Elmina. Nederland kon soldaten gebruiken voor Nederlands-Indië en sloot hiervoor een verdrag met de koning van de Ashanti om deze soldaten te leveren. (in de praktijk kwam dit trouwens neer op slavenhandel, maar dat terzijde)

Als onderdeel van het verdrag werden het zoontje van de koning van de Ashanti en zijn neefje meegenomen naar Nederland.

Kwasi (Aquasi) en Kwame (Quiama) waren op dat moment jochies van ongeveer tien jaar en zij kwamen terecht op een kostschool in Delft. Hier kregen ze een degelijke opleiding in de hoop dat ze eens terug zouden gaan naar Ghana om daar het christelijk geloof te verspreiden en het land te helpen ontwikkelen naar de westerse maatstaven.

De jongetjes werden regelmatig uitgenodigd aan het hof en raken bevriend met koningin Anna Paulowna en haar dochter Sophie. Deze vriendschap zou hun hele leven blijven duren.

De jongens waren heel verschillend. Kwasi wilde vooral ergens thuishoren en niet opvallen. Hij was bereid alles te doen en alle vernederingen te ondergaan om dat te bereiken. Hij nam steeds meer afstand van zijn Afrikaanse wortels. Kwame wilde koste wat het kost zijn eigen identiteit houden. De uitzonderingspositie waarin de beide jongens zaten voelde hij als een enorme vernedering.

Toen ze ouder werden, raakten de jongens steeds verder van elkaar verwijderd. Kwasi ging mijnbouw in Delft studeren en reisde door Weimar om Sophie op te zoeken en verder te studeren.

Kwame wilde vooral terug naar zijn eigen land. Hij wilde niet studeren, hij wilde naar huis. Toen hij echter in Elmina aankwam, bleek hij hier niet meer te kunnen aarden. Hij was te Nederlands geworden. Ook Ghana was zijn land niet meer.

Kwasi ging naar Nederlands-Indië om daar als mijnbouwkundige aan het werk te gaan, maar hij bleef de positie van assistent houden, promotie kreeg hij niet. Pas veel later zou hij erachter komen wat hierachter school.

Arthur Japin
De zwarte met het witte hart van Arthur Japin is één van de mooiste boeken die ik ken. Ik heb het boek nu weer herlezen en ook bij opnieuw lezen is dit boek weer even indrukwekkend.

Het is ten eerste een roman over Nederland in de 19e eeuw, toen we een grote koloniale mogendheid waren. Westerse landen wilden graag hun morele en culturele superioriteit laten zien en zagen het als hun opdracht de westerse beschaving te verspreiden over Azië en Afrika. Nederland stond hierin trouwens niet alleen. Aanzien en winst waren beiden belangrijk.

Ten tweede is het een roman over twee jongens die elk een andere manier hebben om een plek voor zichzelf te vinden en hun eigen identiteit te houden. Kwasi probeerde aan alle Nederlandse/westerse normen te voldoen en Kwame probeerde zijn Afrikaanse wortels in ere te houden. 

Beiden merkten dat dit niet werkte. Kwasi zou nooit Nederlands genoeg zijn en Kwame zou nooit Afrikaans genoeg blijven. Door de jongens (uit welke motieven ook) weg te halen uit hun vaderland en hun cultuur, werden ze eigenlijk gedoemd tot isolement. Ze zouden nooit meer ergens thuis zijn, nooit ergens bij horen.

Portret van Kwasi Boachi
De eenzaamheid van beide jongens is hartverscheurend en blijft nog lang bij je als je het boek al uit hebt.

Oorspronkelijke uitgave: 1997
Aantal bladzijdes: 400

zondag 15 september 2013

Citaat: G.K. Chesterton

'Je viel de rede aan', antwoordde Father Brown, 'dat is slechte theologie.'

Father Brown in Het blauwe kruis door G.K. Chesterton

vrijdag 13 september 2013

Vijf op vrijdag: 5x vijdag de 13e

Vandaag is het vrijdag de 13e, een dag die door veel mensen geassocieerd wordt met ongeluk. Daarom vandaag in Vijf op Vrijdag: 5x weetjes over vrijdag de 13e.

1/ Dat het getal dertien ongeluk brengt heeft niet alleen te maken het Laatste Avondmaal waar Jezus en zijn twaalf apostelen bijeenkomen voor de laatste keer. Ook in de Noorse mythologie speelt het getal dertien een ongeluk brengende rol. De lieveling van de goden, Balder, was aanwezig op een feest waar twaalf goden waren. Toen Loki als dertiende god binnenkwam, veroorzaakte een streek van hem de dood van Balder.
Nog meer ongeluk: De Romeinen beschouwde het getal dertien als een getal dat ongeluk en verwoesting bracht en in de Middeleeuwen werd gezegd dat een heksencoven uit dertien personen zou bestaan.

2/ Wat de vrijdag betreft is de link met Goede Vrijdag, toen Jezus werd gekruisigd snel gelegd, maar ook andere doodvonnissen werden door de Romeinen op vrijdag uitgevoerd.
In 1307 waren het de tempeliers die pech hadden op vrijdag de 13e, toen begon de vervolging van de orde en werden zij allemaal opgepakt.

3/ Mochten er dertien mensen aan een diner zitten, dan zal één van hen binnen een jaar overlijden.
Om dit te voorkomen heeft het Savoyhotel in Londen een beeld van een gelukbrengende zwarte kat om een extra plaats aan tafel te bezetten als er toevallig dertien mensen in een gezelschap bijeen komen.
Meestal wordt een zwarte kat gezien als een
dier dat ongeluk brengt. In Engeland brengt
een zwarte kat juist geluk en moet je
oppassen voor witte katten.

4/ Hotels zonder verdieping 13, huisnummers die van 12 via 12 ½ naar 14 gaan, loterij loten zonder het nummer 13, vliegtuigen zonder rij 13 en paarden die niet racen onder nummer 13, het komt allemaal voor. Op vrijdag de 13e worden opvallend veel minder zakendeals gesloten. Alles om dat ongeluksgetal maar te vermijden.

5/ Voor sommige mensen is het nog sterker, zij hebben last van triskadekafobie, de angst voor nummer 13. Deze angst is soms zo sterk dat zij op vrijdag de 13e hun huis niet durven verlaten.
Echt bang hoef je niet te zijn op vrijdag de 13e, volgens de gegevens van de verzekeringsmaatschappijen blijken er juist minder ongelukken te gebeuren dan op andere dagen.

De meeste informatie komt uit Magic and Superstition door Paul Hamlyn, uitgegeven in 1968

donderdag 12 september 2013

De scheepjongen, John Boyne

In december 1788 vertrok het schip HMS Bounty onder leiding van kapitein William Bligh richting naar wat we nu Tahiti noemen. Bligh was op dat moment nog maar 32 jaar oud en had een mooie carrière achter de rug in de marine, en was zelfs met kapitein James Cook op reis geweest.

De reis van de Bounty zou eerst naar Tahiti gaan om broodvruchten te halen, die vervolgens naar West Indie gebracht zouden worden om als goedkoop voedsel voor de kolonisten en de slaven te kunnen dienen.

De meeste matrozen vonden het leven op Tahiti, met het zachte klimaat en de losse seksuele moraal van de inwoners, echter zo heerlijk dat zij het eiland niet wilden verlaten. Onder leiding van Fletcher Christian en enkele andere officieren besloten ze te muiten. 

Kapitein William Bligh werd met een aantal bemanningleden die hem trouw bleven in een sloep gezet. Ze kregen roeispanen, wat eten en drinkwater mee, maar verder alleen een kwadrant. William Bligh wist echter met deze kwadrant, zijn horloge en wat hij zich herinnerde van de scheepskaarten de mannen in de sloep in 47 dagen naar Timor in Nederlands Indië te brengen, een reis van bijna 7000 kilometer. Een bijzonder knap staaltje zeemanschap.

Een aantal muiters bleef op Tahiti en werden hier later gearresteerd. Anderen vertrokken naar Pitcairn eiland en stichtten hier een nederzetting. Waarschijnlijk is Christian hier uiteindelijk vermoord.

Over dit beroemde verhaal zijn verschillende boeken verschenen en een aantal films. De meeste films zijn positief over de muiters en schilderen William Bligh af als een wrede kerel en de muiters als goede mannen die tegen een tiran in opstand kwamen.

In werkelijkheid was Bligh geen wrede tiran, er werden op zijn schip zelfs minder straffen uitgedeeld dan op andere schepen. Discipline was streng in de Britse marine, dat moest ook wel want het grootste deel van de bemanning was tuig van de richel. Maar Bligh veroordeelde zelfs deserteurs niet tot de strop, omdat hij wel begreep waarom ze waren weggelopen. Dat nam niet weg dat hij vond dat de Britse zeelieden gewoon hun plicht aan God en de koning moesten volbrengen, zonder gezeur.

John Boyne geeft met De scheepsjongen zijn kijk op deze zaak. Hier is de hoofdpersoon John Jacob Thurnstile. Hij is een jonge dief, die wordt veroordeeld tot een jaar gevangenisstraf. 

Om zijn straf te ontlopen wordt hem de keuze geboden om, in plaats van naar de gevangenis te gaan, dienst te nemen als scheepsjongen op het fregat van zijne majesteit de Bounty. John heeft weinig goede herinneringen die hij in Engeland achterlaat en hij besluit mee te gaan op het schip. Het is zijn taak om voor de kapitein te zorgen en hij is dan ook vaak in de kajuit van de kapitein te vinden. John heeft geen idee van het doel en de reden van de reis, maar hij is zeker geen domme jongen en langzamerhand weet hij zijn plekje aan boord te veroveren. 

Het is vanuit zijn (ongezouten) gezichtspunt dat we de verschillende mensen en de gebeurtenissen leren kennen. Beetje bij beetje komen we er ook achter welke achtergrond John heeft, en daarom geeft het einde heel veel voldoening. John Jacob Turnstile is iemand van wie je gaat houden en die je het allerbeste gunt.

De scheepsjongen is een bijzonder mooi boek dat recht doet aan de complexe man en geniale zeeman die kapitein William Bligh was.

Originele titel: The mutiny on the Bounty
Jaar uitgave: 2008
Nederlandse uitgave: 2008 door Arena Amsterdam
Vertaling: Carla Benink
aantal bladzijdes: 463

woensdag 11 september 2013

Gewoon een vraag...

Waarom, waarom doen poezen altijd van die vreemde dingen?
Ik had op het balkon een verroest plantenbakje staan dat nog weggegooid moest worden. Het had geregend en dit bakje stond vol. Op het moment dat de balkondeur open ging, stonden zowel Silvia als Corrado hierbij en begonnen ze hiervan te drinken. Elke dag zet ik vers  en schoon water voor ze klaar, maar waarom willen poezen toch per se vies water uit een vies bakje drinken?
Corrado. Silvia was alweer naar binnen toen ze mij
zag aankomen met het fototoestel.

maandag 9 september 2013

The kingmaker's daughter, Philippa Gregory

Engeland was in de 14e en 15e eeuw verwikkeld in een burgeroorlog die later bekend stond als de The war of the roses, ofwel de ‘Rozenoorlogen’. De familie Lancaster en York, beiden afstammelingen van koning Edward III, betwistten elkaar het recht op de troon. Lancaster had als symbool de rode roos en York de witte roos.

In 1422 werd Hendrik VI koning toen hij nog maar enkele maanden oud was, hij was een Lancaster. Regenten regeerden voor hem tot 1437 toen hij meerderjarig werd. Hij trouwde met Margareth van Anjou, een Franse prinses. Hendrik bleek echter niet heel bekwaam in het regeren en vanaf 1453 was hij zelfs volstrekt ongeschikt, omdat hij krankzinnig werd.

Ondertussen was de hertog van York ervan overtuigd dat hij nu koning moest worden en hij kreeg de steun van één van de machtigste edelen uit die tijd, de graaf van Warwick. Warwick steunde de hertog en toen die overleed, diens zoon Edward van York. Met behulp van Warwick werd Hendrik VI opgesloten en werd Margareta van Anjou met haar zoontje gedwongen om Engeland te verlaten. Vanaf nu was Edward IV koning van Engeland. Warwick kwam bekend te staan als ‘The kingmaker’, de koningsmaker. Zonder hem en zonder zijn steun kon een koning de troon niet krijgen of houden.

Edward werd echter verliefd op Elizabeth Woodville en trouwde met haar. Vanaf dat moment was het haar familie die steeds meer invloed kreeg aan het hof en Warwick kwam aan de zijlijn te staan. Warwick was er echte de man niet voor om lijdzaam toe te kijken en hij besloot Edward’s broer George te steunen in zijn claim op de troon. Dit mislukte en Warwick moest even inbinden. Dit duurde niet lang en al snel probeerde Warwick nog eens om een nieuwe koning op de troon te zetten. Hij wilde zelfs hiervoor Hendrik VI weer opnieuw installeren. Hij sloot hierom een verbond met Margareta van Anjou. Uiteindelijk zou Warwick op het slagveld sterven, de zoon van Hendrik en Margareta stierf daar ook. Edward IV werd in 1471 opnieuw gekroond.

Philippa Gregory is een serie aan het schrijven over deze gebeurtenissen. The white Queen is vanuit het oogpunt van Elizabeth Woodville, The red Queen vanuit het oogpunt van Margareth Beaufort, de laatste claimant van het huis van Lancaster, de moeder van de latere Hendrik VII. The lady of the rivers is het verhaal van Jaquetta van Luxemburg, de moeder van Elizabeth Woodville.

The kingmaker’s daughter is het verhaal van Anne Neville, de jongste dochter van Warwick. Warwick had grootste ambities en wilde niet alleen bepalen wie er koning was, maar wilde het liefst zelf een koningin van Engeland leveren. Zijn oudste dochter trouwde hij daarom met George van York. Anne trouwde in de eerste instantie met Edward van Lancaster, maar toen hij stierf op het slagveld  en haar vader ook, bleef Anne achter als de dochter en de weduwe van verraders, zonder erfenis en zonder inkomen. Ze verbleef in het huis van haar zuster en zou uiteindelijk trouwen met de jongste York broer, Richard van Gloucester, de latere Richard III.

De serie van Philippa Gregory is geschreven vanuit het oogpunt van de vrouwen in dit verhaal. Dit is wat lastig, want vrouwen speelden in die tijd nu eenmaal een veel kleinere rol. Dochters waren vooral bedoeld om bondgenootschappen mee te smeden om de familie meer macht en aanzien te geven. Dit is de reden dat Warwick zijn beide dochters uithuwelijkte aan troonpretendenten. 

Anne is zich er ook altijd van bewust dat zij de dochter is uit een nobel geslacht en dat zij en haar familie bestemd zijn om Engeland te regeren. Haar ambitie is misschien niet altijd duidelijk, maar manifesteert zich wel. Haar huwelijk met Richard schijnt een huwelijk uit liefde te zijn geweest, al zullen de rijke erfenis die Anne uiteindelijk mee bracht en de machtsbasis in het noorden die aan haar naam verbonden was, ook belangrijke redenen zijn geweest waarom Richard met haar wilde trouwen.

Ik heb de eerste twee boeken in de serie ook gelezen en hiervan genoten en ook The kingmaker’s daughter heb ik in één ruk uitgelezen. Philippa Gregory schrijft beeldend en vol vaart en het leuke van deze serie is dat je de gebeurtenissen steeds vanuit een ander gezichtspunt kan bekijken. Zeer fijne historische fictie over een periode in de Engelse geschiedenis die ik erg interessant vind.

Er is van dit boek op dit moment nog geen Nederlandse vertaling
Jaar uitgave: 2012
aantal bladzijdes: 428

zondag 8 september 2013

Citaat: spreekwoord

Als je de situatie begrijpt, dan is het zoals het is. Als je de situatie niet begrijpt, dan is het zoals het is.

Zen spreekwoord.

zaterdag 7 september 2013

Syrie, aanvallen of niet?

Als je de kranten en de nieuwsberichten hoort en leest, dan is de oorlogsretoriek bijna op volle sterkte. Ze komen er nog net niet mee aan dat het zoet en eervol is om voor het vaderland te sterven, maar de boodschap is duidelijk: voor de verdediging van vrijheid en democratie moet het westen in actie komen, we moeten Syrië binnenvallen.
De vraag is echter of we dan inderdaad moeten.

Bewijs
Laten we beginnen met de gasaanval zelf. In de eerste instantie was er weinig over bekend. Er waren maar een paar beelden en het was nog niet duidelijk wat er was gebeurd. Foto’s van dode kinderen zijn altijd afschuwelijk, maar op basis daarvan kun je nog geen beslissingen nemen. Op dat moment was namelijk nog niet duidelijk óf er een gasaanval had plaatsgevonden en zo ja, wie daar verantwoordelijk voor was.

Elke historicus weet dat je een bron altijd moet beoordelen op de betrouwbaarheid. Wie heeft de foto gemaakt of wie vertelt het nieuws en natuurlijk: wat is het doel erachter. Is de foto of het bericht om te informeren, of zit er een ander motief achter? Wie kan er belang bij hebben om de situatie op een bepaalde manier af te schilderen?

Na een aantal dagen kwamen er echter ook berichten van Artsen zonder Grenzen, een neutrale organisatie. Zij bevestigden dat er hoogstwaarschijnlijk een gasaanval is geweest. Wie hiervoor verantwoordelijk is weten we echter nog altijd niet. Het kan Assad zijn, maar ook anderen die toegang hebben tot deze vreselijke middelen.

De Verenigde Staten zegt bewijs te hebben dat Assad verantwoordelijk is. Wat dat bewijs nu precies inhoudt is echter nog niet duidelijk. Het doet een beetje denken aan het bewijs dat men had dat Sadam Hoessein beschikte over massavernietigingswapens.

Mogelijkheden
Laten we er even vanuit gaan dat er inderdaad bewijs is voor een gasaanval en dat het regime van Assad ervoor verantwoordelijk is. Welke mogelijkheden zijn er dan voor de rest van de wereld?

We hebben drie keuzes. Niet aanvallen, beperkt aanvallen en aanvallen met het doel om het regime volledig omver te werpen.

Als we uitgaan van aanvallen (beperkt of onbeperkt) moeten de regeringsleiders zich misschien eerst afvragen of dat wel zo verstandig is.
In de afgelopen jaren zijn er in Irak en Afghanistan invallen uitgevoerd om regimes omver te werpen en vrijheid en democratie te brengen. Dit bleken langdurende en slopende conflicten te zijn die heel veel geld en levens kostten, en waar de bevolking tot op de dag van vandaag niet leeft in die zo gewenste vrijheid en democratie. (je kunt je trouwens afvragen wie dat precies wenst, maar dat is een ander verhaal)

Als het Westen inderdaad aanvalt, wat is dan het doel van deze aanval? Assad dwingen tot aftreden? De kans is groot dat er dan een burgeroorlog uitbreekt in Syrië. De oppositie vormt tenslotte geen eenheid en zullen waarschijnlijk eerst elkaar bevechten voordat het land ook maar enigszins geregeerd kan worden.
In de oppositie bevinden zich ook heel enge groepjes moslim fundamentalisten en het is maar de vraag of je er goed aan doet die lui in het zadel te helpen.

En als Assad niet wordt gedwongen te vertrekken, wat dan? Langdurige stationering van troepen in Syrië? En dan? Moeten we daar eeuwig blijven?

Maar wat gebeurt er als Assad wint van een inval? Dat zou een geweldige opsteker zijn voor zijn regime en de situatie zou dan alleen nog meer levens hebben gekost.

Hulp
Volgens mij is het enige wat je op dit moment kunt doen de vluchtelingen in de omringende landen opvangen en humanitaire hulp bieden. Ook steun aan de oppositie is een mogelijkheid, als men hier een bepaalde groep uit kan halen die een meerderheid van de mensen aanspreekt en fatsoenlijk is.

Mocht men toch besluiten om aan te vallen, dan kan dat alleen met toestemming van de Veiligheidsraad. Maar ik hoop van harte dat het zover niet komt, want volgens mij kan het nog gruwelijk mis lopen. Niet alleen in Syrië, maar voor de hele regio en waarschijnlijk zelfs de hele wereld.

vrijdag 6 september 2013

Vijf op vrijdag: 5x Italiaanse websites

De Sint Pieter vanaf het dak van de Engelenburcht
foto door mij genomen, Rome 2011
Om het nieuws uit één van mijn favoriete landen een beetje bij te houden, om op de hoogte te blijven van boeken en leuke dingen en om maar niet te spreken van het opsnuiven van de sfeer heb ik een aantal blogs en websites over Italie die ik regelmatig bezoek. Sommige zelfs dagelijks.
Hier dus in deze Vijf op vrijdag: mijn 5 favoriete Italiaanse websites en blogs.

1/ Met stip op deze plaats staat voor mij Ciao tutti van Saskia Balmaekers. Elke dag opnieuw een interessant en lezenswaardig artikel over Italie. Achtergronden, nieuws, boeken en reisverslagen met vaak mooie foto's. Twee boeken zijn er ondertussen verschenen Ciao tutti en Ciao tutti Rome, en beide zijn net zo leuk, lezenswaardig en interessant als het blog.

2/ Dagelijks verschijnt er ook een nieuw bericht op Orpheus kijkt om van Willemijn van Dijk. Vaak historische achtergronden en een leuke invalshoek. Opnieuw lezenwaardig en interessant met even mooie foto's.

3/ Interessant en leuk is ook Miriam Bunnik blogt. Miriam Bunnik is taaldocente en vertaalster Italiaans en heeft het dus vaak over de taal en over de dingen die ze meemaakt.

4/ Over a Tuscan stove is het blog van de Amerikaanse kookdocente Judy die woont in Toscane en smakelijk vertelt over eten, koken, recepten en alles wat erbij komt kijken. Dit blog is in het Engels.

5/ Nieuw is het blog Vita Romana van Angelo van Schaik. Schetsen en fragmenten over het leven in Rome. Erg leuk.

woensdag 4 september 2013

Yoga in de zon

De zomervakantie is afgelopen en dat betekent dat ook de yoga lessen weer zijn begonnen. Vorige week hadden we een heerlijke les in de grote tuin van de docente. De zon scheen, maar niet fel. De temperatuur was heerlijk en er stond een zacht windje. De tuin was groot en beschut en stond vol struiken en zelfs enkele bomen en er was een vijver met waterlelies.
Onze matten lagen op het nog natte gras en wij deden onze asanas, terwijl de duiven in de boom koerden en er af en toe een miertje over mijn mat heen liep.

Tijdens de meditatie zat ik wel met een grote zonnebril op omdat ik toen net recht in de zon zat, maar de ontspanning erna was één van de fijnste die ik ooit heb gehad.

Dit was heerlijke yoga.

Deze foto van de waterlelies is gemaakt door mijn moeder, Anne
Dit zijn niet de waterlelies bij mijn yogadocente in de tuin, maar andere
Bron voor de foto
 

maandag 2 september 2013

Jij bent het kwaad, Roberto Costantini

Het is 1982 en Italië moet de finale spelen tegen Duitsland. Commissaris Michele Balistreri krijgt bericht dat Elisa Sordi, een jonge vrouw vermist wordt. Hij wil echter de finale zien en weigert deze melding serieus te nemen. 

Pas als de finale gewonnen is wordt de omvang duidelijk van deze keuze, de jonge vrouw wordt gemarteld en vermoord terug gevonden.

Balistreri heeft een duidelijk idee welke richting het onderzoek op moet gaan en richt al zijn aandacht op één verdachte, met een verschrikkelijke uitkomst.

Vierentwintig jaar later in 2006 speelt Italië opnieuw in een finale, en opnieuw wordt er een misdaad gepleegd. De jonge studente Samantha wordt aangevallen en vermoord. 

Commissaris Balistreri is nu het hoofd van de speciale eenheid en hij moet deze zaak oplossen. Al snel wordt duidelijk wie er verantwoordelijk is, drie Roemenen worden opgepakt. Twee dingen beheersen de mensen; enthousiasme over de voetbalsuccessen en vreemdelingenhaat tegen de zigeuners en de Roemenen. 

Balistreri wil echter geen herhaling van de verschrikkelijke mislukking van 1982. Hij wil niet tevreden zijn met het aanwijzen van de gemakkelijkste dader, hij wil deze zaak tot de bodem uitzoeken. Is er een verband tussen de vermoorde studente en een verdwenen Roemeense prostituee? En welke verbanden zijn er te vinden met de moord op Elisa Sordi? Wie probeert het onderzoek te saboteren en welke rol spelen de politiek, de geheime dienst of zelfs het Vaticaan hierin?

Michele Balistreri is niet de meest voor de hand liggende hoofdpersoon als je hem leert kennen in 1982. Hij is opgegroeid als de zoon van rijk geworden Italiaanse kolonisten in Libië, heeft een bewogen jeugd vol geweld achter de rug en een carrière bij de neofascisten en daarna bij de geheime dienst om diezelfde neofascisten op te pakken. Daarna heeft hij filosofie gestudeerd en is hij bij de politie gegaan. 

Hij werkt op dat moment net twee jaar in de rustigste wijk van Rome waar geen moer gebeurt en eigenlijk vindt hij het baantje beneden zijn waardigheid. Het enige waar zijn functie goed voor is, is voor het oppikken van mooie vrouwen. Dat is, naast pokeren en whisky drinken, zijn grote hobby.

In 1982 is Michele Balistreri misschien charmant, maar hij is zeker geen aardige of zelfs maar een goede man. Hij mag dan bij de politie zijn, hij is niet een van de ‘good guys’. Hij is egocentrisch en hard en weigert zijn ongelijk te bekennen, iets dat het onderzoek absoluut geen goed doet.

Vierentwintig jaar later zien we een gelouterde Michele Balistreri terug. Een man die nog altijd gebukt gaat onder de fouten die hij heeft gemaakt en die weigert in het nieuwe onderzoek diezelfde fouten te maken.

Jij bent het kwaad is een zeer knappe en intelligente thriller, die moeiteloos verschillende verhaallijnen door elkaar laat lopen en bij elkaar laat komen. Roberto Costantini heeft met dit boek een indrukwekkend debuut afgeleverd en ik hoop dat het niet bij dit boek blijft maar dat we meer van hem zullen lezen.

Oorspronkelijke titel: Tu sei il male (Italiaans)
Uitgave: 2012
Nederlandse uitgave 2013 door de Wereldbibliotheek
Vertaling: Miriam Bunink en Mara Schepers
bladzijdes 445

zondag 1 september 2013

Citaat: anoniem

Elke dag iets leren is kennis, elke dag iets loslaten is wijsheid.
Anoniem (gehoord van mijn yogadocente)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...