dinsdag 29 april 2014

Moestuintje op het balkon, lente 2014

Het is weer zover, ik ben weer bezig met mijn kleine moestuintje op het balkon. Vorige week was ik in het tuinentrum en daar hadden ze tomaten-, aubergine-, paprika- en courgetteplantjes. Ik heb wel eens geprobeerd om dat te zaaien, maar dat loopt niet echt op iets uit, dus vandaar dat ik nu de plantjes gekocht heb. Thuis heb ik ze in potten geplant en heb ik ook de boontjes gezaaid. Die doen het elk jaar goed.
Rechts in de hoek met de stokken erin is de pot met de boontjes. Daarvoor is een pot met twee aubergineplantjes. In het midden staan twee potten met elk een tomatenplantje en voor de bessenstruik zie je een pot met twee paprikaplantjes.

De Tayberry is al behoorlijk gegroeid. Er zijn allerlei knoppen te zien en al af en toe een schattig wit bloemetje. Kortom, het besje doet het goed.

Links staan de kruiden. Ik heb ze bijgesnoeid en ze zijn sinds die tijd al weer gegroeid. In de grote pot achter staan Tijm, Rode basilicum en Melisse. In het potje links voor is een Salie te zien die geweldig groeit. In het kleine potje rechts is een Rozemarijn die het denk ik niet haalt. Maar ik wacht nog even rustig af, misschien trekt het nog bij.

Ik ben in ieder geval blij dat mijn moestuintje weer klaar is, nu is het een kwestie van water geven en afwachten. Maar ook dit ziet er al goed uit!

maandag 28 april 2014

Schaduw over het meer, Cocco & Magella

Op het landgoed van een villa aan het Comomeer in Italië worden de overblijfselen van een lijk gevonden, een man die is neergeschoten. De villa is eigendom van een rijke familie en dat bemoeilijkt het onderzoek wat, de hoofdcommissaris wil dat het onderzoek zo beperkt mogelijk houden om deze familie Cappelletti geen last te bezorgen.

Inspecteur Stephania Valenti weet er al snel achter te komen dat het een lijk is uit de Tweede Wereldoorlog en het onderzoek spitst zich hierop toe. De villa werd eigendom van de familie Cappelletti aan het einde van de oorlog, maar was daarvoor van een Joodse familie. Ook heeft het een tijdje dienst gedaan als hersteloord voor gewonde Duitse soldaten en officieren.

Inspecteur Valenti weet de identiteit van de vermoorde man vast te stellen en voor haar superieuren is hiermee de kous af, de zaak is gesloten. Maar Stefania wil de zaak verder onderzoeken om erachter te komen hoe de man vermoord is en door wie.

Volgens de voorkant is Schaduw over het meer een literaire thriller. Dat klopt niet. Literair is het niet en een thriller al helemaal niet. (werkelijk, uitgeverij Anthos, roep toch niet bij elk boek dat het een literaire thriller is)

Giovanni Cocco schijnt een Italiaanse thrillerschrijver te zijn en Amneris Magella een forensisch patholoog, die dit boek samen hebben geschreven. Ik had dan eigenlijk wel wat meer en wat beters verwacht. Het is niet spannend, geen pageturner en het is zeker niet zo dat je het boek niet weg kunt leggen.

Er is in het boek veel aandacht voor het onderzoek, maar dit verloopt allemaal heel kabbelend en wordt geen moment echt spannend. Voor mij was al heel snel duidelijk hoe de zaak in elkaar zat en ver voor het einde had ik alle details al duidelijk, dat is voor mij altijd een duidelijk minpunt. Op het einde geen twist meer en geen enkele verrassing. De ontknoping was geen moment onverwacht.
Inspecteur Stephania Valenti is een aardig mens, maar helaas met een irritante dochter en haar huishoudelijke besognes krijgen wat mij betreft iets teveel aandacht.

Kortom: een aardig boek, maar ik denk niet dat ik het volgende deel in deze serie (is het een serie?) zal lezen.

Oorspronkelijke Italiaanse titel: Ombre sul lago
Uitgegeven in: 2013
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Anthos
Vertaling: Pieter van der Drift
Bladzijdes: 239

zondag 27 april 2014

Citaat: Confucius

Wijsheid kunnen we op drie manieren leren. Ten eerste door te overdenken, en dat is de mooiste manier. Ten tweede, door te imiteren en dat is de gemakkelijkste manier. Ten derde door ervaring, en dat is de meest bittere manier.

Confusius (Chinese wijsgeer, 551-479)

zaterdag 26 april 2014

Nog meer bloeiende bomen

Deze roze bomen vind ik altijd zo mooi als ze in bloei zijn. Als de blaadjes beginnen te vallen wordt het een zooitje, maar zolang ze bloeien zijn ze prachtig.

donderdag 24 april 2014

Stormvogel, Conn Iggulden

De Rozenoorlogen, de periode van burgeroorlogen tussen verschillende takken van het koninkijk huis in de 15e eeuw in Engeland, mogen zich verheugen in een grote belangstelling de laatste tijd (zou dat komen door het succes van Game of Thrones?) Philippa Gregory heeft een serie van vijf boeken geschreven die zich in deze tijd afspelen en hier is zelfs een televisieserie van gemaakt.

Conn Iggulden, die ik kende van een uitstekende serie over Julius Caesar, heeft met Stormvogel een eerste deel geschreven van wat ook een serie over de Rozenoorlogen gaat worden, maar daar houdt verder alle vergelijking op.

In de proloog zijn we aanwezig in de sterfkamer van koning Edward III in 1377, waarbij zijn drie zonen aanwezig zijn. De nazaten van deze zonen zouden het koninkrijk een aantal jaren later verscheuren in hun ambitie en hun honger naar de troon.

Toen Hendrik V stierf, liet hij een enorm rijk achter met grote bezittingen in Frankrijk. Zijn jonge zoontje, de nieuwe Hendrik VI, was geen man zoals zijn vader was. Hij groeide niet op tot een krijger of vechter, maar tot een simpele man die vooral zijn tijd doorbracht met bidden. Hij was niet in staat om de oorlog met Frankrijk door te zetten en de adviseurs van de koning zochten een oplossing.

Om een vrede met Frankrijk te bewerkstelligen moest er een verdrag gesloten worden en dat gebeurde in 1443. De overeenkomst was dat men voor de komende twintig jaar vrede zou sluiten. Verder zou Hendrik VI trouwen met een nichtje van de Franse koning; Margaret van Anjou en de Franse koning zou de gebieden Maine en Anjou terugkrijgen van de Engelsen.

Geen slechte ruil, alleen had niemand die gevraagd aan de vele Engelse boeren die een bestaan hadden opgebouwd in Maine en Anjou. Zij werden nu zonder pardon door het Franse leger van hun land gegooid. De meeste van deze boeren zijn oud soldaten en boogschutters, die nu de wapens weer opnemen om wat zij als hun land zien te verdedigen. De Franse koning echter ziet dit als schending van het verdrag en besluit om dan niet alleen Maine en Anjou terug te nemen, maar ook de andere gebieden die nog van Engeland waren zoals Normandië.

Ondertussen was de situatie in Engeland zelf ook niet erg zeker, met een koning die tot weinig in staat was nadat hij geveld werd door een ziekte. De koningin was intelligent en dapper, maar ook jong en onervaren en ze had nog weinig inzicht in wie er te vertrouwen was en niet.

In het land komen er opstanden en rellen en een leger van opstandige boeren valt op een gegeven moment zelfs Londen aan.

De enige die garen spint bij deze ontwikkelingen is Richard, hertog van York, die nu zijn kans schoon ziet om het land te gaan regeren.

Conn Iggulden is een goed schrijver, in zijn eerdere historische series heeft hij dat al laten zien.
Ook in Stormvogel weet hij moeiteloos de verschillende historische personen en ontwikkelingen tot leven te wekken, met oog voor detail, maar zonder ellenlange uitleg die de vaart uit het verhaal kunnen halen. Overduidelijk heeft Conn Iggulden heel veel research gedaan en een keurige historische verantwoording geeft precies aan waar hij de feiten een beetje heeft omgebogen voor het verhaal.

Hij heeft ook een paar heel fijne personages geschapen, zoals meesterspion Derrihew Brewer, de architect van het verdrag met Frankrijk en de man die wanhopig probeert om zijn koning te beschermen tegen de machinaties van de vileine Richard van York.

Kortom: een boek om in één keer uit te lezen om daarna met smart te wachten op het volgende deel.

Deze uitgave is nog een mooie gebonden editie met een leeslint en mooie getekende kaarten en een stamboom aan de binnenkant.

Originele titel: War of the Roses book one: Stormbird
Uitgegeven in 2013
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Luiting-Sijthoff
Nederlandse vertaling: VOF De taalscholver
Baldzijdes: 502

woensdag 23 april 2014

Stoker (2013)

Op haar 18e verjaardag krijgt India Stoker een nare schok, haar vader, met wie ze een zeer goede band had, verongelukt in zijn auto. Nu is er alleen nog haar moeder, Evelyn, met wie ze nooit erg goed overweg kon. Moeder en dochter staan elkaar niet erg na.

Op de begrafenis duikt een broer van haar vader oom, oom Charlie. Hij heeft altijd in Europa rondgereisd en daarom hebben India en Evelyn hem nog nooit ontmoet. Charlie biedt aan om een tijdje te blijven, een aanbod dat Evelyn maar al te graag aanneemt. Zij koestert zich in de aandacht en de afleiding die Charlie brengt.

India blijft in de eerste instantie op afstand, zij wil niet zoveel van deze vreemde man weten. Maar langzamerhand blijkt dat er iets sinisters met oom Charlie aan de hand is. In plaats van hard weg te lopen, raakt India geïntrigeerd.

Stoker is een visueel prachtige film, de manier waarop er is gefilmd, de manier waarop beelden in elkaar overlopen is ontzettend mooi. Een bijzonder voorbeeld daarvan is de scene waarin India het haar van haar moeder borstelt en dit haar verandert in gras. Maar er zijn nog veel meer van dit soort voorbeelden te noemen. Wat er mis is met Charlie en uiteindelijk ook met India wordt al door allerlei aanwijzingen duidelijk, van de jachtpartijen die India en haar vader hielden tot de kleine spin in de eerste scènes. Misschien niet heel subtiel, maar mij stoorde dit zeker niet.

Nicole Kidman speelt Evelyn en dat doet ze zoals altijd heel erg goed. Wat mij betreft had haar rol wel groter mogen zijn.
Mia Wasikowska had ik eerder gezien in de 2011 verfilming van Jane Eyre en ook hier is ze heel bijzonder. Ze weet de vreemdheid van India heel goed over te brengen zonder dat het een karikatuur wordt.
Matthew Goode speelde eerder in de filmversie van Brideshead revisited, maar die heb ik zelf niet gezien. Dit was dus de eerste film waarin ik hem leer kennen en dat viel niet tegen.

Om Stoker in een bepaald genre te plaatsen is moeilijk, misschien een soort psycho/drama/thriller? Ik vond het in ieder geval een zeer interessante film waar ik met veel plezier naar gekeken heb.

maandag 21 april 2014

Donderdagskinderen, Nicci French

Een klasgenoot van vroeger zoekt Frieda Klein op en wil dat zij met haar dochter praat. Het meisje is ongelukkig en boos en vertelt Frieda iets dat haar doet denken aan wat ze zelf heeft meegemaakt. Iets waar ze al bijna drieëntwintig jaar niet over heeft gesproken, maar waar ze nu weer mee geconfronteerd wordt.

Frieda besluit om terug te gaan naar de plaats waar de opgroeide, om te zien of ze erachter kan komen wat er nu precies gebeurd is. Ze praat met haar vroegere vrienden en haar moeder, allemaal mensen die ze in drieëntwintig jaar niet gesproken heeft. De meesten zijn op hun hoede, sommigen ronduit vijandig, want niet iedereen is blij met haar komst en bijna iedereen heeft wel iets te verbergen.

Donderdagskinderen is het vierde deel in de serie over psychotherapeute Frieda Klein. Oude bekenden maken hun opwachting, zoals inspecteur Karlsson (fijne man), Joseph (ook fijne man), Sandy (een beetje een zeurpiet) nichtje Chloe (beetje een tuttebel), maar ook nieuwe mensen komen erbij. Het is een mooi moment om meer te weten te komen over de achtergrond van Frieda, al blijft hier nog meer dan genoeg te raden over.

Frieda blijft haar kalme en rationele zelf, iemand die aan de ene kant op afstand wil blijven, maar aan de andere kant er niets aan kan doen dat ze een fatsoenlijk en behulpzaam mens is waardoor ze constant allerlei mensen om zich heen heeft die ze helpt en die haar op hun beurt helpen.

De zaak van de donderdagskinderen is misschien een beetje vergezocht, maar ook weer niet zo dat het storend is. Goed geschreven en spannend is het in ieder geval wel, leuk ook hoe sommige dingen van vorige boeken weer terugkomen en ongetwijfeld ook in de volgende boeken terug gaan komen. Wat dat betreft kijk ik nu al weer uit naar het volgende deel.

Ik denk alleen wel dat Nicci French zich een beetje in de voet geschoten heeft door een serie te willen maken met de dagen van de week, de titel in dit geval is er met de haren bijgesleept. Maar goed, dat is een kleine kanttekening bij een verder adequate en goed geschreven thriller. (en nee, literair is dit ook niet, maar ja, uitgeverij Anthos noemt elk boek een literaire thriller geloof ik)

Originele titel: Thursday’s children
Uitgegeven in: 2014
Nederlandse uitgave: 2014 door uitgeverij Anthos
Nederlandse vertaling: Caecile de Hoog en Irving Pardoen
Bladzijdes: 379

vrijdag 18 april 2014

De Evelyn Waugh verzameling

Sommige auteurs hebben bij mij een eigen plankje in de boekenkast. Virginia Woolf heeft haar eigen plankje en John Irving heeft ook een plank voor zichzelf.

Sommige andere schrijvers, zoals Jo Nesbo of Ian Rankin, hebben bijna een plankje voor zichzelf. Ik vind dit goede schrijvers, maar heb bij hen niet de obsessie dat ik alles van ze wil lezen, over hun vrienden wil lezen en boeken wil hebben met hun dagboeken en brieven.

Evelyn Waugh is een schrijver die ik sinds vorig jaar erg ben gaan waarderen, vooral sinds ik Brideshead revisited weer gelezen heb. Dit prachtige boek was voor mij de aanleiding om een groot deel van het oevre van Waugh te willen lezen en om meer óver hem te willen lezen.

Ik besloot dat ik wilde proberen om de meeste van zijn romans aan te schaffen, zodat ik die in de goede volgorde kon lezen. En dan zal je net zien dat het toeval je te hulp komt. Diezelfde week kwam ik in de English book shop in de Kalverstraat in Amsterdam, waar boeken van Waugh in de aanbieding waren. Een tientje per stuk en drie voor 25 euro. Ik heb er natuurlijk een aantal meegenomen.

Nu ik toch in het centrum was, besloot ik langs Waterstones te gaan en te kijken of ze een mooie versie van Brideshead revisited hadden. Ik heb een lelijke Nederlandse versie (poema pocket) en een Penguin classic paperback. Ik wilde echter een mooie, gebonden versie. Die was er niet, maar kon wel besteld worden.

Het was de uitgave (erg duur) wel waard, want het is een heel mooie versie, zoals jullie hier kunnen zien. Ik vind het leuk om een boek dat ik zó mooi vond in een speciale editie te hebben. Ik ben er dan ook erg blij mee. Mijn Evelyn Waugh verzameling ziet er al keurig uit en de nieuwe versie van Brideshead revisited (dit is het enige boek waar ik dus drie versies van heb) past er heel mooi tussen.
Een prachtige omslag voor deze mooie,
gebonden editie.

De dagboeken van Waugh,
een paar non-fictie boeken en de meeste van zijn romans.

donderdag 17 april 2014

Morgenzee, Margaret Mazzantini

Libië werd in 1911 door Italië op de Turken veroverd, die het vanaf dat moment beschouwde als een Italiaanse kolonie. In 1938 stimuleerde Mussolini de verhuizing van duizenden Italianen naar Libië, die hier hoopten hier een betere toekomst op te bouwen. Toen in 1969 kolonel Khadaffi een staatsgreep pleegde, werden alle Italiaanse kolonisten en hun nakomelingen het land uit gezet. In 2011 verviel het land in chaos toen de Arabische lente ook in Libië begon en vele mensen de straat opgingen om tegen Khadaffi te protesteren. Deze protesten werden met harde hand neergeslagen.

Veel mensen proberen vanuit Afrika met wrakke boten naar Europa te komen, Italië is daarbij het land dat het gemakkelijkst te bereiken is. Deze mensen hopen armoede, oorlog en ellende achter zich te kunnen laten.
Jamila en haar zoontje Farid willen ook vluchten voor de troepen van de kolonel, vooral omdat Jamila’s echtgenoot zonder reden door hen vermoord is.
De tocht over de Middellandse zee is vreselijk;  te veel mensen op te kleine boten die amper zeewaardig zijn, terwijl voedsel maar vooral vers water steeds schaarser worden.

Aan de andere kant van de Middellandse zee woont Vito, een jongen van 18 die niet helemaal weet wat hij met zijn leven aan moet. Zijn moeder is geboren in Tripoli en is met haar familie in 1969 naar Italië teruggekeerd.
Haar ouders hoopten altijd nog dat ze weer terug kunnen naar het leven dat ze in Libië hadden. Hoopten altijd nog dat ze eens compensatie zouden krijgen voor het leven dat ze hadden verloren. Maar toen de Italiaanse repatrianten terugkeerden, was Italië te druk bezig met haar eigen ellende en was er weinig belangstelling of compassie voor wat men een beschamend stukje Italiaanse geschiedenis vond.

In een klein verhaal, slechts 124 bladzijdes, weet Margaret Mazzantini deze twee verhalen in Morgenzee met elkaar te verbinden en te verweven. Verlies en hoop, moed en wanhoop, liggen allemaal dicht bij elkaar. Elke zin, elk woord staat op zijn plek, elke beschrijving is af.
Indrukwekkend.

Originele Italiaanse titel: Mare al mattino
Gepubliceerd in: 2011
Nederlandse publicatie: 2013 door Uitgeverij Wereldbibliotheek
Nederlandse vertaling: Miriam Bunnik en Mara Schepers
Bladzijdes: 124

woensdag 16 april 2014

Bloeiende boom

Door de warme winter is de lente al vroeg aangebroken en zijn veel bomen al in bloei die anders pas over enkele weken zouden beginnen. Volgens mij is dit een meidoorn die dus al eind maart, begin april begon met bloeien. Mooi, maar wel heel vroeg.

maandag 14 april 2014

Schitterende ruines, Jess Walter

Aan de Italiaanse kunst, net onder Cinque Terre woont Pasquale. Sinds zijn vader is overleden hoopt Pasquale Amerikaanse toeristen te trekken om van het familiehotel een succes te maken.
De kans is vrij klein, het dorpje waar hij woont is vergeten door de moderne wereld die overal aanklopt, het is alleen bereikbaar via de boot, of via een smal bergpad.

Toch komen er twee Amerikanen in het hotel. De een is een schrijver die er al jaren komt sinds hij in de oorlog in Italië heeft gevochten. Hij hoopt in het hotel zijn boek af te kunnen schrijven. Tot nu toe heeft hij één hoofdstuk af.

De tweede Amerikaanse toerist komt op een ochtend in 1962. Ze wordt gebracht door de boot en Pasquale denkt dat het een vergissing moet zijn. De Amerikaanse blijkt een actrice te zijn en ze had een bijrolletje in de productie van Cleopatra. Helaas heeft ze net een vreselijke diagnose gekregen en nu zoekt ze rust en vergetelheid.

Vijftig jaar later komt Pasquale bij een filmproducent in Hollywood binnen. Hij wil een dame opzoeken die hij vroeger enkele dagen heeft gekend. Pasquale heeft haar nooit kunnen vergeten en hij wil haar vinden.

Het is lastig om meer te vertellen, omdat je al snel teveel vertelt. Alle verhalen van alle betrokkenen worden namelijk op een meesterlijke manier door elkaar gevlochten. Een film-pitch, herinneringen aan vroeger, een verhaal over de oorlog, een hoofdstuk uit een autobiografie en de gebeurtenissen van nu worden afgewisseld. Alle verhaallijnen hebben een doel, er is geen hoofdstuk dat er niet tussen past. Op het einde zijn alle losse eindjes weggewerkt, zonder dat dit kunstmatig is.

Toen ik Schitterende ruines kocht dacht ik dat ik een lekker ontspannen verhaal in handen te hebben over een liefde in Italië, maar tot mijn grote verrassing (en vreugde) bleek dit zoveel meer te zijn.

Jess Walter schrijft vol humor, maar vooral vol liefde. Schitterende ruines is prachtig verhaal vol lagen, over mogelijkheden die je hebt, keuzes die je maakt en de spijt die dit kan opleveren. Elk leven laat een restant, een ruïne na en sommige zijn mooier dan andere.
Een prachtig boek. 

Oorspronkelijke titel: Beautiful ruins
Gepubliceerd in: 2012
Nederlandse uitgave: 2014 door uitgeverij Marmer
Nederlandse vertaling: Nicolette Hoekmeijer
Bladzijdes: 392

zondag 13 april 2014

Citaat: Augustinus

Het was trots die engelen tot duivels maakte, en het is nederigheid die mensen tot engelen maakt.
Engel op de brug richting de Engelenburcht, Rome
foto door mij gemaakt in 2011
Augustinus van Hippo (Kerkleraar, heilige 354-430)

zaterdag 12 april 2014

Meeuwenvergaderingen

Waar zullen ze het over hebben?
 Deze meeuwen hadden zich eerst verzameld bij elkaar in een soort teamvergadering.
Om vervolgens in kleine werkgroepjes verder te discussieren.

donderdag 10 april 2014

Een vervelende geschiedenis, Anton Tsjechov

Een vervelende geschiedenis: een alom gerespecteerde arts en professor weet dat hij niet lang meer te leven heeft. Hij maakt zich zorgen over zijn colleges en weet dat hij niet meer in staat is zo goed les te geven als vroeger. Toch wil hij er ook niet mee stoppen. Thuis maakt hij zich zorgen over zijn familie en zijn kinderen en vooral over geldgebrek. Bovendien is er zijn pleegdochter Katja die niet echt in staat is om iets van haar leven te maken. De man beseft dat hij alleen is en eigenlijk bij niemand echt terecht kan.  

Schoonheden: De hoofdpersoon beschrijft een schoonheid die hij nu op het station ziet en herinnert zich de eerste keer dat hij als kleine jongen voor de eerste keer besefte dat een meisje dat hij zag een schoonheid was.  

Anjoeta: Een medisch student ziet niet wat Anjoeta allemaal voor hem doet en hoe ze hem bijstaat. Hij ziet alleen dat ze beneden zijn stand is en dat ze niet bij zijn leven zal passen als hij is afgestudeerd en een voornaam man is geworden.

Narigheid: Een arts krijgt tijdens de ronde in het ziekenhuis ruzie met een assistent en dit loopt uit de hand. De rest van de tijd maakt hij zich zorgen over hoe hij deze narigheid op moet lossen.

Het verhaal van een onbekende. Een man neemt een baan aan als lakei bij meneer Orlov . Dit baantje is een dekmantel, want hij heeft nog een appeltje met de familie Orlov te schillen en hij hoopt in deze betrekking iets te weten te komen dat hij kan gebruiken. Ondertussen heeft Orlov het probleem dat zijn maîtresse haar man heeft verlaten en bij hem is ingetrokken, iets waar Orlov beslist niet op zit te wachten. Uiteindelijk beseft deze vrouw dat er van Orlov niets te verwachten valt, maar de man die lakei was kan een uitweg bieden.

Slaap. Een jong kindermeisje kan het doorlopende gehuil van de aan haar zorgen toevertrouwde baby niet meer aan en doet is vreselijks.

Nadat ik het boek Het brilletje van Tsjechov van Michel Krielaars had gelezen (hier), wilde ik per se meer weten over deze Russische arts en schrijver. Dit boekje met zes van zijn verhalen was mijn eerste kennismaking met deze grote schrijver. Want dat Tsjechov een groot schrijver was is absoluut duidelijk. Hoewel korte verhalen over het algemeen niet mijn favoriete genre zijn, heb ik genoten van deze. In een paar zinnen kan hij een situatie schetsen of een karakter neerzetten. Verder heeft hij mooie beschrijvingen en geweldige observaties. De mensen in deze verhalen zijn niet erg gelukkig en vaak loopt het ook niet erg goed met ze af, maar Tsjechov weet elk van hen zo te beschrijven dat ze je bijblijven.

Een vervelende geschiedenis is een speciale uitgave van uitgeverij Bright Lights, dat is opgericht om mensen kennis te laten maken met beperkt verkrijgbare meesterwerken. Het heeft een leuk, apart formaat en is gedrukt op mooi glad papier.
Een heerlijke eerste kennismaking en ik kan nu al met volle overtuiging zeggen: volgens mij is Anton Tjsechov een van de grootste schrijvers die ooit geleefd heeft. Ik wil nu al zijn verhalen lezen. Ik heb een deel van zijn verzamelde werk (er zijn vijf delen met verhalen in totaal) uit de Russische bibliotheek van uitgeverij Van Oorschot ondertussen ook besteld en binnengekregen en daar zal ik binnenkort meer over vertellen.

Oorspronkelijk gepubliceerd tijdens Tsjechovs leven in 1886, 1888, 1889 en 1893
Vertaald uit het Russisch door: Tom Eekman, Anne Stoffel en Aai Prins.
Uitgegeven in deze versie in 2008 door uitgeverij Bright Lights, in samenwerking met uitgeverij Van Oorschot.

woensdag 9 april 2014

Julius Caesar door Het Zuidelijk Toneel

In 1599 was de situatie in Engeland niet heel zeker, koningin Elizabeth had geen opvolger en weigerde er een aan te wijzen, ondanks haar vergevorderde leeftijd. William Shakespeare wilde een toneelstuk schrijven over een onzekere tijd en een onzekere erfopvolging, maar kon dit niet plaatsen in zijn eigen tijd. In plaats daarvan koos hij ervoor het verhaal te vertellen over het oude Rome toen Caesar daar de macht had. Hij gebruikte een historisch gegeven, maar het was niet zijn bedoeling een historisch verhaal te vertellen, het is alleen het middel om zijn eigen punten duidelijk te maken.

In het toneelstuk Julius Caesar is Caesar al enige tijd de machtigste man in Rome. Tijdens de Lupercaliafeesten biedt zijn vriend en bondgenoot Marcus Antonius hem de kroon enkele malen aan, maar Caesar weigert de kroon. Toch maken de senatoren zich zorgen. Vooral Brutus krijgt het gevoel dat Caesar teveel macht heeft en dat dit niet goed is voor de Republiek.

Andere senatoren, zoals Cassius, Caska, Decius en Cinna, weten Brutus over te halen mee te doen met hun samenzwering. Ze weten dat Brutus het vertrouwen van het volk heeft en dat ze zijn steun nodig hebben om hun daden te rechtvaardigen.

Zij vermoorden Caesar, maar dan beginnen de problemen. Het volk staat niet achter hen, maar keert zich tegen de samenzweerders. De speech die Brutus houdt om de moord uit te leggen en te rechtvaardigen wordt teniet gedaan door de toespraak daarna van Marcus Antonius, die de motieven van de samenzweerders in een kwaad daglicht weet te stellen.

Er begint een burgeroorlog met aan de ene kant de moordenaars en aan de andere kant Marcus Antonius en Octavianus. De samenzweerders keren zich tegen elkaar, en uiteindelijk loopt het voor geen van hen goed af.

Ik heb afgelopen donderdag de voorstelling Julius Caesar gezien, uitgevoerd door Het Zuidelijk Toneel. De zaal was niet bepaald vol, dat vond ik erg jammer voor de spelers en de mensen die hebben meegewerkt, maar de ongeveer zeventig toeschouwers hebben wel twee uur geboeid geluisterd.

Ik was blij te merken dat, hoewel de aankleding modern en sober was, het verhaal zich nog altijd afspeelde in het oude Rome.

Cas Enklaar speelde Julius Caesar en die was voor mij perfect. Uiterlijk lijkt hij op Caesar en dat werkt voor mij goed, want ik kan er niet tegen als de Caesar die ik voor me zie niet overeenkomt met de Caesar in mijn hoofd. Hij speelde ook goed en wist, ondanks het feit dat hij halverwege het stuk al vermoord werd, er voor te zorgen dat dat de aanwezigheid van Julius Caesar tot het einde toe gevoeld werd.

Han Kerckhoffs speelde Brutus en zorgde ervoor dat ik met hem meevoelde. De historische Brutus hoeft bij mij op geen enkele sympathie te rekenen, maar bij deze Brutus voelde ik de worsteling die hij voelde toen hij een keuze moest maken tussen de liefde voor zijn vriend Caesar, of de liefde voor de Republiek.

Marcus Antonius werd gespeeld door Guy Clemens en hij leverde een geweldige speech na de dood van Caesar, die zo beroemd begint met: Vrienden, Romeinen, landgenoten, leen mij uw oor’. Een prachtige tekst waarin hij aan de ene kant niets kwaads zegt over de samenzweerders, maar tegelijkertijd twijfel weet te zaaien in niet mis te verstane bewoordingen.

Leuk gevonden waren de slagwerkers die het volk van Rome verbeelden, maar ook bijvoorbeeld de rouwdrums toen Caesar was gestorven of de oorlogsdrums toen het allemaal misliep. Het decor bestond uit een aantal grote hekwerken die eerst de zuilen van Rome verbeeldden, en toen op het einde in elkaar stortten, net zoals de dromen van de samenzweerders.

Op een gegeven moment zat ik zo in het stuk dat ik moeite had mijn mond  dicht te houden. Brutus vraagt tijdens zijn toespraak na de dood van Caesar aan het volk van Rome (het publiek) wie liever een levende Caesar zou hebben en leven als slaven, en ik had bijna geroepen ‘Nou, ik!’ Zoiets kon in Shakespeares tijd, toen klommen de toeschouwers desnoods op het toneel om een robbertje mee te vechten als de uitkomst ze niet beviel, maar ik heb het toch maar niet gedaan.

Ik heb twee uur lang geboeid gekeken en ik heb ervan genoten. In de dagen erna kwamen er nog regelmatig stukken in mijn herinnering naar boven, ik heb er nog lang over nagedacht.
Hadden de samenzweerders gelijk? Nee, zij deden alleen mee voor hun eigen gewin. Had Brutus gelijk? In dit verhaal was hij wel oprecht in zijn idee dat hij Rome moest behoeden voor wat hij zag als een groot gevaar. Hij wilde de Republiek beschermen tegen de ambitie van één man. Toch is dit ook een excuus dat hij zichzelf vertelt, omdat hij wel weet dat zijn redenering het niet klopt.
Iets slechts doen uit goede motieven blijft iets slechts.
En een Rome met Caesar is altijd beter dan een Rome zonder Caesar. 

maandag 7 april 2014

De geniale vriendin, Elena Ferrante

Elena wordt gebeld door Rino, de zoon van Lina, met de mededeling dat zijn moeder zomaar verdwenen is. Ze heeft zorgvuldig al haar sporen uitgewist en is zonder iets te zeggen weggegaan.

Door dit bericht komen de herinneringen terug aan die vriendschap tussen Elena en Lina, terwijl ze opgroeiden in een volkswijk in Napels in de jaren ’50.
Het is een wereld waarin de wonden van de oorlog nog altijd niet geheeld zijn. Een wereld vol armoede, waar de vrouwen vroeg oud zijn en de mannen de eer van hun zusters en verloofdes met geweld verdedigen.

De vader van Elena is conciërge op het gemeentehuis en de vader van Lina is schoenmaker. Hoewel beide meisjes erg slim zijn, is het Lina echt briljant en oorspronkelijk in haar denken en leren en is Elena, zoals ze zelf weet, een stuk minder slim dan haar vriendin. Bewondering en soms ook afgunst wisselen elkaar dan ook af in hun vriendschap.

Lina wil dolgraag ontsnappen uit de wijk waarin ze opgroeit, de wereld ontdekken en iets bijzonders met haar leven doen.
Na de lagere school mag Elena doorleren, maar Lina moet van school. Lina hoopt nog heel lang dat ze wel mag doorleren, maar haar ouders houden voet bij stuk. Op allerlei manieren probeert Lina om nog verder te leren op eigen houtje, zo leert ze zichzelf Grieks en Latijn door zelfstandig de grammatica te bestuderen.

Ondertussen heeft ze ook het plan om schoenen te ontwerpen en te maken. Haar vader repareert alleen schoenen in zijn winkel, zij heeft grootste plannen om uit te breiden.
Al deze plannen komen echter tot weinig en Lina ziet nog maar één uitweg, een huwelijk op haar zestiende met Stefano, de zoon van de kruidenier.

Elena is ondertussen op het gymnasium bezig en denkt zelfs na over de universiteit. Maar hoewel zij doet wat Lina zo graag had gedaan, is er bij Elena vaak het gevoel dat Lena haar voorbij streeft op alle andere fronten.

Wie Elena Ferrante is, weten we niet. Het is een pseudoniem en dat is het enige dat bekend is. Zij heeft al drie eerdere boeken geschreven. 
De geniale vriendin is het eerste deel over Elena en Lina, er moeten nog meer boeken volgen waarin het leven van de twee vrouwen verder gaat. We zijn nu geëindigd bij het huwelijksfeest van Lina en Stefano, waar Lina tot een nare ontdekking komt. Ik wil heel graag weten hoe dit verder gaat en hoe Lina er uiteindelijk toe komt om jaren later volledig te verdwijnen, zonder een aanwijzing achter te laten.

Elena Ferrante heeft met De geniale vriendin een boek geschreven waarin moeiteloos de sfeer van Napels wordt opgeroepen. De jaren vijftig veranderen in de jaren zestig; oude waarden worden ingewisseld tegen iets nieuws en een nieuw soort maatschappij doet zijn opwachting. Dit alles zonder grootste uitleg, maar in terloopse vermeldingen. De stem en de blik van Elena die het verhaal vertelt, verandert in de loop van het boek. Van een naïef, jong meisje dat van niets weet wordt ze een gymnasiumleerlinge die misschien zelfs kan gaan studeren. En omdat ze jaren later over de gebeurtenissen schrijft, ziet ze nu dingen die ze toen nog niet begreep.
Bijzonder knap en mooi geschreven.

Oorspronkelijke Italiaanse titel: L’amica geniale
Oorspronkelijke uitgave: 2011
Nederlandse uitgave 2013 door Uitgeverij Wereldbibliotheek
Nederlandse vertaling: Marieke van Laake
Bladzijdes: 335

zondag 6 april 2014

Citaat: Shakespeare

Friends, Romans, countrymen, lend me your ears;
I come to bury Cæsar, not to praise him.
The evil that men do lives after them;
The good is oft interred with their bones.
Marcus Antonius in Julius Caesar van William Shakespeare.

vrijdag 4 april 2014

The white queen (2013)

Kersverse koning Edward IV van York trouwde in 1464 met Elizabeth Woodville, maar zijn troon was niet bepaald zeker. De laatste Lancaster koning, Hendrik VI en diens vrouw Margaret van Anjou, waren nog altijd niet voorgoed verslagen en konden een leger verzamelen om een opstand te beginnen.

Edwards beide broers George en Richard wilden de troon elk voor zichzelf en de laatste erfgenaam van het huis Lancaster Margaret Beaufort wilde de troon voor haar zoon Henry Tudor.
Bovendien speelde de graaf van Warwick een belangrijke rol omdat hij ervoor had gezorgd dat Edward koning kon worden en daarna tegen hem samenspande nadat zijn invloed was afgenomen.

Het was een onzekere wereld. Een wereld waarin land en een goede positie voor je familie verzekeren het enige was dat telde. Een wereld waarin trouw een schaars goed was. Iedereen kon van kamp veranderen, vijanden konden bondgenoten worden en even later konden familieleden opeens vijanden zijn geworden. Intriges waren aan de orde van de dag en niemands positie was ooit helemaal zeker.

Philippa Gregory heeft hier een serie boeken over geschreven en in 2013 is daar een televisieserie gemaakt. Met deze serie heb ik laatst een genoegelijk weekend doorgebracht. 
De drie boeken; The white Queen (vanuit Elizabeth Woodville), The Red Queen (vanuit Margaret Beaufort) en The Kingmakers daughter (vanuit Anne Neville, de dochter van Warwick en echtgenote van Richard) worden in tien afleveringen van een uur mooi samengevoegd.

Het verhaal van de boeken wordt netjes gevolgd en dit moet je een beetje in de gaten houden. Deze serie is namelijk geen historische documentaire, net zoals de boeken geen non-fictie zijn, maar historische fictie. Philippa Gregory heeft een spannend verhaal geschreven, maar zich natuurlijk wel allerlei vrijheden veroorloofd en dat zie je in de serie natuurlijk terug. Zo wordt het straatje van Richard III wel erg schoongeveegd en lijkt het in de serie alsof hij nergens schuld aan had.

Maar als je dit niet al te serieus neemt, is er genoeg te genieten.
Veel is in België (Gent en Brugge) gefilmd en ondanks wat vreemde kostuumkeuzes en allerlei kleine stomme fouten, is de aankleding over het algemeen heel aardig gelukt.
Edward IV (Max Irons) en Elizabeth (Rebecca Ferguson)

Heel knap geeft Amanda Hale een getormenteerde kwetsbaarheid aan Margaret Beauford mee, zodat je, ondanks haar bijna waanzinige fanatisme, toch sympathie voor haar voelt. Ook andere acteurs doen het goed, zoals Janet McTeer als Elizabeth’s moeder en James Frain als Warwick.

Wel heel vreemde fouten werden er gemaakt in de ondertiteling: als er gesproken wordt over  ‘to spike someones head’, dan bedoelen ze niet dat iemands hoofd vastgespijkerd wordt, maar op een staak wordt gezet. En een litter is geen mestvaalt, maar een dichte koets. J

donderdag 3 april 2014

Verloren grond, Murat Isik

Een klein dorp in het oosten van Turkije in de jaren ‘60 van de 20e eeuw. Er is geen school, er is geen arts, en bijna iedereen is boer of herder. Bijna niemand spreekt Turks; dat is de taal van de overheid en in het kleine dorp is er weinig reden om Turks te spreken. De dorpelingen zijn Alevieten en hangen daarmee een andere stroming binnen de Islam aan dan de meerderheid in Turkije.

Miran woont in dit dorp met zijn vader en moeder, grote broer en kleine zus. Vader Selim is een gerespecteerde man, hij is een goede herder en een verhalenverteller. Het vertellen van een goed verhaal is een kunst die hoog wordt aangeslagen in het dorp.

Op een gegeven moment komt er een leraar naar het dorp die in opdracht van de regering de kinderen Turks moet leren spreken en hen moet leren lezen en schrijven. Hij komt ook bij de ouders van Miran langs, Miran is geen Turkse naam en de leraar komt het gezin melden dat alle kinderen Turkse namen moeten krijgen. Voortaan zal Miran Mehmet heten.
Deze poging van de regering om grip te krijgen op deze achtergebleven gebieden duurt niet lang, na anderhalf jaar vertrekt de leraar weer en er komt nooit een nieuwe voor hem in de plaats. Miran blijft echter Mehmet heten.

Voor Mehmet en zijn familie lijkt het alsof er nooit iets in het dorp zal veranderen. Helaas gebeurt dat wel. Mehmets oudere broer Yusuf wordt door zijn ouders naar de stad gestuurd om daar een opleiding te krijgen. Zij zien in dat een opleiding nodig is om voortuit te komen en dat hun kinderen het niet zullen redden met alleen vee hoeden. Yusuf wordt in de stad echter alleen maar opstandig en dwars.

Het onheil begint helemaal als vader Selim een ongeluk krijgt waarbij de slager van het dorp het gebroken been verkeerd spalkt. Met moeite wordt hij naar het ziekenhuis gebracht waar het been niet meer gered kan worden. Met één been keert vader terug naar het dorp. Hij is nog maar een schim van de man die hij geweest was. Hij kan geen herder meer zijn en ook de verhalen blijven in zijn keel steken. Selim is zijn positie in het dorp helemaal kwijt. Hij besluit om zijn vee te verkopen en naar zijn geboortedorp terug te keren. Hier had zijn vader land en hij denkt hier weer een nieuwe toekomst op te kunnen bouwen.

In het geboortedorp wacht hen echter een onaangename verrassing. In de achttien jaar dat Selim is weggeweest, zijn er nieuwe mensen op het land gekomen en die zitten er niet op te wachten dat Selim en zijn familie het weer op komen eisen. Het welkom is minder dan vriendelijk en al snel blijkt dat de dorpelingen bereid zijn tot geweld om de mensen die zij als indringers beschouwen weg te jagen.

Over het algemeen houd ik niet zo van verhalen die zich in Turkije of het Midden Oosten oid afspelen, aangezien ik die plekken niet zo heel interessant vind. Toch heb ik dit boek met plezier gelezen.
Murat Isik heeft een zelfde soort schrijfstijl als Kader Abdolah, waarin je merkt dat ze uit een traditie van verhalenvertellers komen. Verloren grond wordt verteld uit het perspectief van Mehmet, die met een open blik naar de gebeurtenissen kijkt, maar ook niet altijd precies weet wat er aan de hand is.

De verloren grond is letterlijk de grond die vader Selim in zijn geboortedorp heeft verloren, maar is ook de grond die Mehmet verliest in het dorp waar hij is opgegroeid. Het is denk ik ook het gebied waarvan de Turkse staat niet in staat is er grip op uit te oefenen, en de grond die de boeren en de herders in die afgelegen dorpen langzaam verliezen als de moderne tijd en de moderne wereld langzaam maar zeker ook hun levens zullen veranderen.

Wat vooral door mijn hoofd speelde toen ik dit boek las, is het belang van goed onderwijs. In elk dorp ter wereld zou een school moeten staan, zodat ieder kind kan leren lezen en schrijven en daarmee verder kan komen. Zonder onderwijs, zonder een mogelijkheid om je te ontwikkelen, zonder een begrip van de taal die gesproken wordt in het land heb je geen begrip van wat er in de wereld om je heen gebeurt. En als je dat niet hebt, dan is eigenlijk alles bijna onmogelijk.

Uitgegeven in: 2012 door uitgeverij Anthos
Bladzijdes: 380

woensdag 2 april 2014

Bij Anne achterop

Deze prachtige foto van bloesem op een boomstam heb ik niet gemaakt, maar deze komt van de hand van mijn moeder. Zonder cursus of wat dan ook, maakt mijn moeder de mooiste foto's. Van bomen, van planten, mooie luchten of vergezichten, of van dieren, maar ook van allerlei zaken die haar opvallen zoals gekke plaatsnamen, graffiti, openbare kunstwerken of gebouwen. Meestal maakt ze deze foto's hier in de omgeving, maar soms ook op een andere plek.
Ze deelt deze foto's op haar blog: Bij Anne achterop. , waar nog veel meer moois te vinden is, zoals deze juweeltjes. Ik vind het altijd leuk als iemand van je het niet verwacht onvermoede talenten blijkt te hebben, ik wist niet dat mijn moeder zulke mooie foto's kon maken, maar ik ben wel super trots!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...