maandag 30 juni 2014

Teleurstellende boeken, deel II

The Notebook, Nicolas Sparks
Het is dat de treinen tegenwoordig geen raampjes meer hebben die open kunnen, maar ik vrees dat ik anders dit boek regelrecht naar buiten had gegooid.
 
Meestal is het zo dat ik eerst het boek lees, en als ik weet dat er een film van is, kijk ik daarna de film. Deze keer ging het echter andersom. Een paar weken gelezen heb ik de film The notebook gezien en die vond ik mooi. Ik zag dat dit gebaseerd was op een boek van Nicolas Sparks en aangezien ik nog nooit een boek van de goede man had gelezen, besloot ik dan maar eens te beginnen met dit boek. Soms wil je iets of iemand best een kans geven, nietwaar?

Sommige dingen moet je ook eigenlijk gewoon niet doen.

De film had een prachtge sfeer en was romantisch zonder heel klef te zijn, ook door de twee verhaallijnen in de twee verschillende tijden die in elkaar overliepen en die zorgden voor ontroering en enige diepgang.

En waar de film mooi was geweest, was het boek helaas een vreselijke tegenvaller. Wat een drakerig, van clichés aan elkaar hangend geneuzel. Wat een ellende, wat een complete verspilling van tijd en energie, want ik heb het boek verdorie nog uitgelezen ook! Waarom? Ergens hoopte ik dat waar ik in de film van had genoten toch nog tot uiting zou komen in het boek. In de film ging het over twee sterke persoonlijkheden die ondanks hun problemen van elkaar hielden op een manier waar de vonken vanaf kwamen.
In plaats daarvan kreeg ik bladzijdes lang gezwijmel over Noah’s sterke armen en een liefdesscene waar ik het benauwd van kreeg.
Vooruit, laat ik een voorbeeld geven (als ze samen in een roeiboot zitten en zij naar hem kijkt):
'It was him she came to see, not the creek. His shirt was unbuttoned at the top, and she could see his chest muscles flex with every stroke. His sleeves were rolled up, too, and she could see the muscles in his arms bulging slightly. His muscles were well developed there from paddling every morning.'

Af en toe een fluffig boek, een boek dat geen literatuur is, maar gewoon lekkere ontspanning, is heerlijk. Zeker in een periode als ik het druk heb, zoals de laatste weken van het schooljaar, is een luchtig of romantisch verhaal waar ik niet al te veel over na hoef te denken heel fijn. Ik had gehoopt dat The notebook mij in dat opzicht een paar aangename uurtjes zou verschaffen, maar ik vrees dat dit niet het geval was.

Ik geef geen waarderingen in sterren, maar als ik het wel zou doen zou dit voor mij één (1) ster zijn. Ik heb geen geduld voor de speciale drakerigheid van meneer Sparks en ik zal dan ook nooit meer een boek van hem lezen.

Uitgegeven in 1996
Bladzijdes: 189

Letters from Skye, Jessica Brockmole
In 1912 krijgen Elspeth, een dichteres die op Skye woont en de Amerikaanse student Davey een briefwisseling, die erop uit draait dat ze verliefd op elkaar worden.

Ondertussen zijn er wel een aantal dingen die hun relatie bemoeilijken. Zo heeft Elspeth watervrees en komt ze nooit het eiland af, de Eerste Wereldoorlog breekt uit en Elspeth is getrouwd met een andere man.

Letters from Skye is een roman die volledig opgezet is in briefvorm. Dit is een vorm die je tegenwoordig niet zo heel vaak meer ziet, maar een paar jaar geleden is het wel gedaan, in het heerlijke Het literaire aardappelschiltaart genootschap van  Guernsey van Mary Ann Schaffer.

Terwijl ik aan het lezen was, zag ik steeds meer overeenkomsten tussen beide boeken. In het boek van Mary Ann Schaffer krijgt een schrijfster in Londen een brief van een jongeman op een eiland, die haar om literair advies vraagt. De briefwisseling groeit, de liefde groeit en zo gaat het verder en dat alles tegen de achtergrond van een door de nazi’s bezet Guernsey. Zelfs de namen van de mannelijke hoofdpersonen lijken op elkaar; Davey en Dawsey.

Het verhaal en de opzet van Letters from Skye zijn dus beslist niet origineel te noemen. En waar Guernsey (ik kort het even af) charmant en grappig en intelligent van opzet en uitvoering is, voelde voor mij Letters from Skye een stuk geforceerder aan, alsof de schrijfster probeerde om de stijl van Guernsey te benaderen zonder daar echt goed bij in de buurt te komen.

Het verhaal van Elspeth en Davey begon halverwege trouwens behoorlijk te vervelen doordat vooral Elspeth vreselijk vaak van gedachten veranderde en zeurde of ze Davey nu wel of niet wilde, wel of niet met hem samen verder wilde, wel of niet van haar man hield enzovoort.
Letters from Skye begon aardig, maar Jessica Brockmole kon mijn aandacht niet vasthouden. Misschien kan ze een volgende keer proberen een origineler boek te schrijven.

Uitgegeven in 2013
Bladzijdes: 287

Het meisje dat de hemel aanraakte, Luca di Fulvio

Heb ik de vorige twee boeken nog wel uitgelezen, al vielen ze tegen, bij dit boek is me dat niet gelukt.

De achtergrond, het speelt zich af in Rome en Venetie in de 16e eeuw, sprak me erg aan. Ik hoopte dan ook op een mooi verhaal met een boeiende historische achtergrond. Wat ik echter kreeg waren bordkartonnen personages (alle armen zijn vuil, de priester is een antisemitische vuilspuiter, de Jood is een bedrieger) en een flinterdun verhaaltje.

Een aantal zwerfkinderen en bedriegers vluchten naar Venetie nadat ze in Rome per ongeluk een Jood hebben vermoord. Hier komen ze een Joodse nep-dokter en zijn dochter tegen. De dochter en een van de zwerfjongeren worden verliefd, maar zij worden tegengewerkt door de andere zwerfjongeren en een priester die alle Joden in een getto wil opsluiten.

Cliché na cliché en moeizame scenes wisselden elkaar af en na 87 pagina’s gelezen te hebben en hier en daar nog een hap en een snap, had ik er genoeg van, ik heb het boek weggelegd.

Het is een Italiaans boek, maar als ik het goed begrijp dan hebben we in Nederland de vertaling van de Duitse versie. Waarom daarvoor is gekozen is mij een raadsel, maar ik had ook geen zin om het uit te zoeken, want ik had hier al tijd genoeg aan verspild.

Vertaling van: Das Madchen, das den Himmel berurhte
Uitgegeven in 2013
Nederlandse uitgave door uitgeverij Mistral
Nederlandse vertaling: Erika Venis
Bladzijdes: 954

zondag 29 juni 2014

Citaat: Ernest Hemingway

World War I was the most colossal, murderous, mismanaged butchery that has ever taken place on earth. Any writer who said otherwise, lied. So the writers either wrote propaganda, shut up or fought.
Ernest Hemingway (Amerikaans schrijver 1899-1961)

zaterdag 28 juni 2014

Men moet geen slapende katten wakker maken

Zo heeft Silvia daadwerkelijk een aantal uren geslapen, bijna op haar kop staand in de kussens geleund.

donderdag 26 juni 2014

Poirot and me, David Suchet

In 1988 werd een vraag gesteld waarmee televisiegeschiedenis geschreven werd.
David Suchet werd gevraagd om Hercule Poirot te spelen in een nieuwe serie verfilmingen van de verhalen van Agatha Christie met in de hoofdrol haar schepping, de Belgische detective.

Verschillende verhalen zijn eerder verfilmd en onder andere Albert Finney en Peter Ustinov hebben de kleine Belg gestalte gegeven (in Ustinovs geval was de Belg echter niet meer zo klein)

Nu werd echter de kans gegeven aan theater en karakteracteur David Suchet, die uiteindelijk in de vijfentwintig jaar die zouden volgen alle korte verhalen en boeken over Poirot zou verfilmen. Daarmee is David Suchet voor velen dan ook de enige echte Poirot geworden, net zoals Jeremy Brett de enige Sherlock Holmes is en Joan Hickson de enige Miss Marple.

In Poirot and me beschrijft David Suchet hoe zijn eerste kennismaking met Poirot verliep. Hij had namelijk nog nooit een boek van Poirot gelezen voordat hij het aanbod kreeg om de rol te spelen. Maar al snel werd hij door hem gegrepen en besloot hij om Poirot zo goed mogelijk neer te zetten. Hij bestuurde Belgisch Frans om het accent zo goed mogelijk te treffen, maakte lijsten van alle eigenschappen die in de verhalen genoemd worden en probeerde om als Poirot te denken, zodat hij Agatha Christie’s schepping zoveel mogelijk eer kon aandoen.

Voordat het filmen begon had David Suchet eerst een lunch met Rosalind Hicks, de dochter van Agatha Christie. Zij gaf hem advies dat hij al die vijfentwintig jaar ter harte heeft genomen. The audience can and will smile with Poirot, but we must never, ever laugh at him’.

Poirot and me is het verslag van de vijfentwintig jaar die Suchet met Poirot heeft doorgebracht. Hij vertelt over de manier van filmen, de veranderingen die er in die vijfentwintig jaar zijn opgetreden en de verschillende acteurs die hebben meegedaan in alle verhalen.

Natuurlijk heeft David Suchet ook nog ander werk gedaan tussen  Poirot door, zo heb ik zelf het geluk gehad hem eind jaren ’90 in Londen als Salieri in het toneelstuk Amadeus te zien. Hij was daarin absoluut geweldig, zoals ik hem ook als Poirot geweldig vind.

In latere jaren zijn de schrijvers soms van de originele plots afgeweken, en wat mij betreft heeft dat niet altijd goed uitgepakt, maar over het algemeen is de serie Agatha Christie’s Poirot een hoogtepunt in televisieland.
Poirot and me is dan ook een must-have voor elke fan van Agatha Christie in het algemeen en Poirot in het bijzonder.

Uitgegeven in 2013
Bladzijdes: 354

woensdag 25 juni 2014

Onderweg naar school

Zo onderweg, als ik vanaf het station naar school toe loop, kom ik soms langs muren en tussen stoeptegels mooie planten tegen. Ook in de gemeenteplantsoenen is er meer dan genoeg moois te zien. Leuk om te zien hoeveel natuur er is, ook in een grote stad, als je erop let.





maandag 23 juni 2014

Het geweten van Roberto Doni, Giorgio Fontana

Is het voldoende als je weet dat een rechtszaak volgens de regels is gegaan zelfs al is daarbij een onschuldige veroordeeld, of is rechtvaardigheid dan belangrijker? Is er in zo'n geval sprake van een hogere wet?

Voor deze vraag ziet Roberto Doni zich gesteld. Doni is vijfenzestig en hij werkt als magistraat bij het gerecht in Milaan. Hij is gesetteld en twijfelt eigenlijk nergens meer aan. Hij doet zijn werk zo goed als hij kan en daarmee is hij tevreden, hij kan de wereld niet veranderen en dat is ook zijn taak niet. Hij en zijn vrouw gaan om met mensen die in dezelfde maatschappelijke positie zitten en gelijksoortige stabiele politieke opvattingen hebben.

Op een dag krijgt hij in hoger beroep de zaak van Khalid, die is veroordeeld voor een schietpartij waarbij een jonge vrouw verlamd is geraakt. Een journaliste neemt contact met Doni op, omdat ze wil dat hij echt goed naar de zaak kijkt. Volgens haar is Khalid namelijk onschuldig.

Roberto Doni zit niet op dit gezeur te wachten, rechtszaken gaan volgens hem niet over schuld en onschuld, maar of de wet goed uitgevoerd is. Uiteindelijk geeft hij toch gehoor aan het verzoek van de journaliste om haar te ontmoeten. Zij neemt hem mee naar de buurt waar Khalid, een immigrant uit Tunesië, woonde en leefde. Hier komt Roberto een wereld tegen die hij niet kent, maar die hem wel raakt. Hij begint ervan overtuigd te raken dat Khalid inderdaad onschuldig is, maar er zijn geen bewijzen en geen getuigen. En ondanks zijn aanvankelijke scepsis over de zaak begint bij Roberto Doni door te dringen dat hij een keuze zal moeten maken, want wat kan hij nog verantwoorden tegenover zijn geweten?

Ik heb genoten van Het geweten van Roberto Doni. Giorgio Fontana heeft met Roberto Doni een man gecreerd die in eerste instantie niet heel sympathiek is, maar ook niet onsympathiek. Hij is een beetje zelfgenoegzaam, maar hij is sinds zijn jeugd ver gekomen en hij geniet van wat hij allemaal heeft bereikt. Toen hij jonger was, had hij een grote bewondering voor Paolo Borsellino en het feit dat een vriend van hem is vermoord door de Rode Brigades heeft veel invloed op hem gehad.

De twijfel die hij bij deze zaak steeds meer krijgt aan alles waarvan hij dacht dat het vaststond, is begrijpelijk. Giorgio Fontana weet dit heel mooi over te brengen, in prachtige zinnen en beschrijvingen en met filosofische overpeinzingen die geen moment de vaart uit het verhaal halen of gekunsteld over komen. Tot het einde blijft eigenlijk onduidelijk wat de beslissing van Doni zal worden, welke kant hij zal kiezen.

Het geweten van Roberto Doni is weer een van die prachtige romans waar de Italianen soms patent op lijken te hebben. Absolute aanrader.

Oorspronkelijke Italiaanse titel: Per legge superiore
Uitgegeven in 2011
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Wereldbibliotheek
Nederlandse vertaling: Philip Supèr
Bladzijdes: 223

zondag 22 juni 2014

Citaat: Dorothy Parker

Résumé

Razors pain you,
Rivers are damp.
Acids stains you,
And drugs cause cramp.

Guns aren't lawful,
Nooses give.
Gas smells awful.
You might as well live.

Dorothy Parker (Amerikaanse schrijfster, 1893-1967)

zaterdag 21 juni 2014

Fibula

Deze fibula (sierspeld om een mantel mee dicht te maken) komt uit de late 8e eeuw en is gevonden in Dorestad. (Rijksmuseum van Oudheden in Leiden)

donderdag 19 juni 2014

Een avond bij Claire, Gajto Gazdanov

Weemoed en een verlangen naar huis en het land dat men verlaten heeft, zijn onlosmakelijk verbonden met het lot van een vluchteling.

Dat blijkt uit Een avond bij Claire, het tweede boek van Gajto Gazdanov dat ik heb gelezen. Ik heb deze schrijver leren kennen toen iemand mij Het fantoom van Alexander Wolf (hier) aanraadde. Dat vond ik zo’n mooi boek, dat ik dit boek van deze schrijver meteen daarna wilde lezen.

Het gaat over Kolja, die verliefd is op Claire, maar haar uit het oog verliest. Na de Russische Revolutie vlucht Kolja naar Parijs, zoals zoveel Russen. Hij hoopte vooral Claire terug te vinden en inderdaad is hem dat gelukt.
Zij is weliswaar getrouwd, maar haar man is vaak weg en dan is Kolja bij haar. Als hij echter bij haar is, komen ook de herinneringen terug aan Rusland, aan zijn jeugd, zijn opleiding en de keuze die hij maakte om te vechten in het leger van de Witten tijdens de burgeroorlog.

Een avond bij Claire is geen lang verhaal, in 176 bladzijdes wordt het verteld. De mooie stijl valt ook hier op, hoewel anders dan in Alexander Wolf, het is minder precies. Dat is ook niet verwonderlijk, Een avond bij Claire is bijna twintig jaar eerder geschreven.

Opvallend is het verlangen naar Rusland en de wereld die verloren is gegaan die uit dit boek zo duidelijk naar voren komt. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat Gazdanovs eigen ervaringen en gevoelens hier een rol spelen. Zijn situatie komt met die van Kolja overeen, ook hij heeft gevochten aan de kant van de Witten in de burgeroorlog en is daarna naar Parijs gegaan.

Prachtig wordt de jeugd van Kolja beschreven; zijn vader die van de wetenschap en van jagen houdt, zijn intelligente en gereserveerde moeder. Kolja is een jongen die vanaf een afstand kijkt en observeert en vaak pas later zijn ervaringen kan duiden. Kolja heeft niet veel belangstelling voor politiek en de Bolsjewieken ziet hij niet zitten, dus als de burgeroorlog uitbreekt kiest hij de kant van de Witten, vooral ook omdat zij waarschijnlijk zullen verliezen. Gelukkig is daar nog zijn oom Vasili, met wie Kolja een gesprek heeft vol levenslessen voordat Kolja naar het leger gaat.

Een heel mooi en bijzonder verhaal.

Originele Russische titel: Vetsjer oe Kler
Uitgegeven in 1929
Nederlandse uitgave 1992/2013 door Uitgeverij Wereldbibliotheek.
Nederlandse vertaling: Helen Saelman
Bladzijdes: 176

woensdag 18 juni 2014

Boeken van Meulenhoff

De boeken die ik meekreeg bij uitgeverij Meulenhoff
Corrado kijkt er enigszins vermoeid naar, moet dit ook nog
allemaal gelezen worden?
Kennis maken met iets nieuws, hopelijk iets leren en nog mooie boeken mee krijgen ook? Daar krijg je niet vaak de kans toe en daarom hebben Joke van Boekhappen en ik afgelopen zaterdag het door uitgeverij Meulenhoff georganiseerde event voor boekbloggers bezocht.

Eerst hebben we lekker geluncht en bijgepraat op de hoek bij de uitgeverij, daarna gingen we nog even langs Waterstones en de American Book Center en om kwart voor 2 stonden wij present voor de deur van het monumentale grachtenpand waar de uitgeverij gevestigd is.

Er waren verschillende onderdelen georganiseerd die middag. Zo was er een uitleg over het schrijven van recensies (met een aantal goede tips) en werd er een boek besproken dat ons was opgestuurd. Ik vond het vooral apart om te zien wie en wat er zo allemaal blogt over boeken in Nederland, er waren zo’n 75 boekbloggers en we vormden een heel gemengd gezelschap.

Heel leuk was het dat we van Meulenhoff de gelegenheid kregen om drie prachtige boeken uit te zoeken die we mee mochten nemen. Ik vond dat bijzonder genereus van ze, één boek was ook al heel mooi geweest, maar drie is geweldig.
Er was meer dan genoeg keuze, voor ieder wat wils en ik ben bijzonder in mijn nopjes met de drie boeken die ik heb mogen uitkiezen. Dit zijn ze (alle drie in prachtige gebonden uitgave):

  • Honderd jaar eenzaamheid van Gabriel Garcia Marquez
  • Vondel, het verhaal van zijn leven door Piet Calis
  • De opkomst en ondergang van grootmachten door Tom Rachman

Met het boek over Vondel ben ik meteen die avond begonnen en dat leest heerlijk weg. Binnenkort zal die dan ook hier besproken worden en de andere twee lonken ook al naar me, een heerlijk vooruitzicht.

maandag 16 juni 2014

Landgoed Longbourn, Jo Baker

Sarah is een weesmeisje en ze werkt op het landgoed Longbourn voor de familie Bennet. Samen met Polly werkt ze onder de huishoudster mevrouw Hill en de butler meneer Hill. Omdat er altijd veel werk te doen is, krijgen ze hulp van de livreiknecht James, maar Sarah komt er al snel achter dat er meer achter James Smith schuilt dan hij wil loslaten.

Als een zekere meneer Bingley naar het dorp komt, is er ook nog zijn bediende Ptolmey die Sarah het hoofd op hol brengt. Ondertussen zijn er ook allerlei andere onzekerheden: wat zal er bijvoorbeeld van de bedienden worden als meneer Collins het landgoed zal erven?

Als dit je bekend voorkomt, dan klopt dat. We herkennen allemaal hierin het verhaal van Pride and Prejudice door Jane Austen. De meesten van ons zullen bij het lezen van haar romans, of bij de verfilmingen daarvan, weleens hebben gewenst dat we in die tijd leefden. We denken dan vooral aan de mooie jurken, de elegante maaltijden en de bals.

Wie waren echter degenen die de haarden aanmaakten, de maaltijden bereidden, de vele brieven naar het postkantoor brachten en de modder uit de rokken wasten? Dat was de groep die in de boeken van Jane Austen bijna niet voorkomt; de bedienden. Voor hen was het leven in deze tijd beslist niet prettig. Vroeg opstaan en hard werken tot je ’s avonds doodmoe in bed rolde, elke dag opnieuw. Rekening werd er op geen enkele manier met je gehouden en altijd was er de angst dat je ontslagen zou kunnen worden.

Jo Baker heeft dit gegeven gebruikt om haar verhaal te schrijven, ze wilde het verhaal vertellen achter Pride and Prejudice. De bekende verhaallijn loopt als het ware op de achtergrond door, terwijl we in Landgoed Longbourn het verhaal leren kennen van de andere kant, de bedienden die het allemaal mogelijk maken.

Jo Baker is er zeker in geslaagd om dat te doen, door de ogen van Sarah zie je hoe zwaar het leven van een dienstmeisje in die tijd geweest moet zijn.
Dat Sarah daarbij wel heel moderne ideeën heeft over gelijkheid en dat het verhaal zelf wel heel erg op een soapserie begon te lijken, zijn dan echter wel een paar minpuntjes.

Landgoed Longbourn is daardoor zeker geen opvolger van Pride and Prejudice, maar ik vond het een fijn boek dat ik met plezier heb gelezen. Goed voor een paar uurtjes ontspannen leesplezier en dat was net wat ik nodig had.

Originele titel: Longbourn
Uitgegeven in 2013
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Cargo
Nederlandse vertaling: Aleid van Eekelen-Benders en Marijke Versluys
Bladzijdes 425

zondag 15 juni 2014

Citaat: Augustinus

Ergens helemaal vanaf zien is gemakkelijker dan volmaakte gematigdheid.
Augustinus van Hippo (354-430, kerkleraar, heilige)

donderdag 12 juni 2014

Het fantoom van Alexander Wolf, Gajto Gazdanov

Een jongeman vecht tijdens de Russische burgeroorlog aan de kant van de Witten. Tijdens een tocht over de steppe komt een man op een paard hem tegemoet en nadat de man eerst op hem schiet, schiet de jongeman de andere man dood. De jongeman komt uiteindelijk in Parijs terecht, zoals zoveel Russische vluchtelingen, en probeert met allerlei baantjes zijn hoofd boven water te houden.

Hij is het incident op de steppe nooit vergeten en hij krijgt dan ook een schok als hij een boek van de Engelse schrijver Alexander Wolf leest waarin deze gebeurtenis tot in detail beschreven wordt.

De jongeman probeert om meer over deze Alexander Wolf te weten te komen en dat is nog niet zo gemakkelijk. De uitgever zegt dat Wolf een Engelsman is die nooit buiten Engeland is geweest en brieven die de jongeman stuurt, blijven onbeantwoord. Hij leert een Rus in een Russisch restaurantje kennen die Alexander Wolf kent, maar hem verder weinig kan vertellen waar Wolf nu is. Als uiteindelijk de jongeman Alexander Wolf ontmoet, neemt het noodlot zijn loop. 

Gajto Gazdanov is een Russische schrijver die na de Russische burgeroorlog naar Parijs vluchtte, waar hij allerlei baantjes had en ondertussen schreef. Dit boek is uitgegeven in 1947 en de eerste Engelse vertaling kwam uit in 1950. Daarna zijn de schrijver en zijn boeken een beetje in de vergetelheid geraakt.

Tot een Duitse uitgever het boek een paar jaar geleden weer ontdekte en via de Frankfurter Buchmesse ook twee Nederlandse uitgevers het boek leerden kennen. Ze waren er allebei zó van onder de indruk dat ze besloten om het dan maar samen uit te geven.

Gajto Gazdanov
Het fantoom van Alexander Wolf is geen lang verhaal, slechts 172 bladzijdes. Het gegeven is bijzonder, een man die een andere man neerschiet en de enige is die dat weet, tot hij het terugleest in een boek. In deze 172 bladzijdes wordt op een heel precieze manier het verhaal verteld, er is geen woord teveel en als je je soms verbaast over een bepaalde gebeurtenis die veel aandacht krijgt, dan heeft dit altijd een functie. Op de achterkant staat de vergelijking met John Williams en in dit opzicht klopt dat denk ik wel.

Hoewel je op een gegeven moment bepaalde dingen wel ziet aankomen, is het einde onverwacht, maar wel helemaal kloppend. Het schijnt dat Gazdanov drie verschillende eindes heeft geschreven en dat hij uiteindelijk deze heeft ingeleverd, omdat dit het juiste eind was. Het had ook inderdaad niet op een andere manier kunnen eindigen. Ik kan hier niet meer over vertellen, want dan geef ik teveel weg, ik kan alleen maar aanraden om dit kleine, maar tegelijkertijd grootste verhaal zelf te lezen en verrast te worden.

Wat is het toch fijn dat sommige boeken opnieuw in de belangstelling komen en dat je nieuwe (oude) schrijvers leert kennen. Er is nog een boek van Gazdanov verschenen, Een avond met Claire, en dat heb ik natuurlijk ook meteen aangeschaftJ. Volgende week zal ik dat boek hier ook bespreken.

Originele Russische titel: Prizrak Aleksandra Wolfa
Uitgegeven in 1947
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij Cossee en Lebowski publishers (met een absoluut prachtige kaft!)
Nederlandse vertaling: Yolanda Bloemen
Bladzijdes: 172

woensdag 11 juni 2014

Warm weer = groeiende plantjes

Door het mooie weer dat we de laatste tijd toch steeds hebben, doen de plantjes op het balkon het erg goed.

Een paar weken geleden kwamen de boontjes al keurig op en zagen ze er zo uit.


Binnen een aantal weken is het al zo gegroeid en anderhalve week geleden zagen de boontjes er al zo uit. Dit begint er al op te lijken, nietwaar? Ik vind het zo geweldig om te zien dat er uit die kleine gladde boontjes zulke plantjes kunnen groeien. De natuur is soms erg leuk!

 
Alle plantjes die in de meivakantie door mij gepoot zijn, zijn al een heel stuk groter. De tomaten doen het uitstekend en de paprika en de aubergine zien er ook goed uit. Goed water geven en hopen op nog meer mooie dagen, dan denk ik dat ik deze zomer wel een leuke kleine oogst binnen kan halen!
Zo zag het er anderhalve week geleden uit:
 
Dit is een foto van dit weekend, je ziet hoe hard het gaat:
Ondertussen zijn de boontjes al echt hoog geworden, ze hebben zich al tot bovenaan de stokjes gewonden. De tomaten bloeien met gele bloemetjes en in de paprika zijn ook bolletjes te zien (geen foto van, want dit kreeg ik niet scherp). Geen idee of dat bloemen worden of vruchtjes, maar het ziet er erg leuk uit.

In de Tayberry zijn besjes te zien, ze moeten nog groeien en kleuren, maar dit begint er al op te lijken!

maandag 9 juni 2014

Drama op de jacht, Anton Tsjechov

Een redacteur krijgt op een dag een bezoeker die hem een manuscript geeft. De redacteur gooit het eerst in een la, maar leest het uiteindelijk toch en besluit het uit te geven, voorzien van kanttekeningen en verbeteringen.
Het is het verhaal over een verlopen graaf die terugkeert naar zijn landgoed en een vriend bij hem laat komen. De vriend is Ivan Petrovitsj Kamysjev, de gerechtelijk rechercheur in het district. Kamysjev minacht de graaf, maar bezoekt hem toch en samen met een paar anderen geven ze zich over aan allerlei uitspattingen.

Ondertussen is er op het landgoed een meisje in het rood, Olga, de dochter van de boswachter die gek geworden is. Zij trouwt met Oerbenin, de rentmeester van de graaf, een vriendelijk en goed mens. Het huwelijk is niet erg gelukkig, Olga is verliefd op Kamysjev en krijgt uiteindelijk een verhouding met de graaf.
Als er een heel gezelschap bij elkaar komt op het landgoed voor een jachtpartij komt Olga om het leven. Zij is vermoord, maar door wie?

Anton Tsjechov schreef Drama op de jacht toen hij nog maar vierentwintig was. Het is langer dan zijn gebruikelijke verhalen, je zou het een novelle kunnen noemen. De uitgever noemt het een ‘whodunnit’, maar ik weet niet of ik die term wel zo goed vind passen, bijna vanaf het moment dat de moord is gepleegd, is duidelijk wie de dader is. J

Tsjechov was op deze leeftijd al goed in zijn beschrijvingen van mensen, vooral van ellendelingen zoals de graaf en Kamysjev. Kamysjev is geen aangename man, hij drinkt, hij beledigt zijn vrienden, hij is bot en grof.

Ik vond het wel interessant om te zien hoe anders mijn reactie was op dit boek dan op Madame Bovary. Ik heb beide boeken tegelijkertijd gelezen, maar wat me in Madame Bovary stoorde (de onaangename mensen die onaangename dingen deden zonder enige zelfreflectie), stoorde me hier niet.
Het verschil zit, voor mij, in het feit dat dat bij Kamysjev weet dat hij een slecht mens is. Kamysjev minacht de graaf omdat die nog meer verdorven is dan hijzelf, maar hij kan zich ook niet van hem losmaken. Hij herkent de goedheid bij zijn vriend de dokter en bij Oerbenin en hij schaamt zich er dan ook voor hoe slecht hij hen behandelt, hoewel hij niet in staat is (door trots en zwakheid) om zijn gedrag te veranderen. Kamysjev werd verliefd op Olga en idealiseerde haar, om tot de ontdekking te komen dat zij niet zo’n goed karakter had als hij had gehoopt. Hij krijgt vervolgens een hekel aan haar, terwijl hij tegelijkertijd weet dat dit niet eerlijk van hem is, hij is zelf immers geen haar beter.
Anton Tsjechov op 29 jarige leeftijd.
Kortom, Tsjechov is er in geslaagd om van Kamysjev een man te maken vol tegenstrijdigheden die je kan verbazen en met wie je, ondanks zijn slechte karakter, soms ook medelijden kan hebben.
Drama op de jacht is geen verhaal over een moord en de oplossing daarvan, de moord is maar bijzaak. Het is een verhaal over  teleurstelling, over liefde, goedheid, slechtheid en foute keuzes.
Een aanrader, zoals alles van Tsjechov.

Uitgegeven in 1885 in Rusland
Deze Nederlandse uitgave als apart boek: 2010 door uitgeverij van Oorschot (De Russische bibliotheek)
Nederlandse vertaling uit het Russisch: Anne Stoffel
Bladzijdes: 182

zondag 8 juni 2014

Citaat: Anton Tsjechov

Als je een goede opvoeding hebt gehad betekent dat niet dat je geen saus morst aan tafel, maar wel dat je het niet opmerkt als een ander saus morst.
Anton Tsjechov (Russisch schrijver 1860-1904)

vrijdag 6 juni 2014

Vijf op vrijdag: Mooie boeken uit het archief

Sommige boeken heb ik al hier besproken, maar die breng ik graag nog eens onder de aandacht. Deze vrijdag dus vijf boeken uit het archief van Bettina schrijft, die de moeite waard zijn om gelezen te worden en die misschien aan je aandacht zijn ontsnapt.

1/ Terugkeer naar Baraule, Salvatore Niffoi. Hier
Een prachtig, indringend verhaal over een man die terugkeert naar het dorp waar hij is geboren om eindelijk het mysterie van zijn afkomst te ontrafelen. Dit grijpt je bij de keel en laat je voorlopig niet meer los.

2/ De tovenaar van Petersburg, Roel Smits Hier
Een professor heeft een moeizame verhouding met zijn zoon en dit komt tot een confrontatie tijdens een expeditie naar Siberie. Dit mooie en bijzondere verhaal speelt zich af in Sint Petersburg in 1905.


3/ Mr. Vertigo, Paul Auster Hier
De eerste Auster die ik las en die meteen een onuitwisbare indruk op me maakte. Walter wordt opgeleid als levitatiekunstenaar door meester Yehudi en net als alles lijkt te lukken slaat het noodlot toe.  

4/ Stad der dieven, David Benioff Hier
Twee jongens moeten tijdens het beleg van Leningrad op zoek naar voedsel, in een stad waar niets meer te krijgen is. Ondanks hun tegengestelde karakters ontstaat er tussen Kolja en Lev een soort vriendschap. Heel mooi.

5/ Absolutie, Patrick Flanery Hier
Een schrijver komt naar Zuid Afrika om een schrijfster te interviewen voor een biografie die hij over haar schrijft. Ondertussen schrijft zij zelf ook een boek over het verleden, waarbij de verschillende standpunten en groepen in Zuid Afrika met elkaar verbonden zijn. Prachtig boek.

donderdag 5 juni 2014

Cobra, Deon Meyer

Politie inspecteur Bennie Griessel wordt bij een moord geroepen, drie mannen, duidelijk bodyguards, zijn neergeschoten en een vierde man is ontvoerd. Wie de ontvoerde man is, is een tijd onduidelijk, hij had een valse naam en had beveiliging ingehuurd zonder verdere informatie te geven.

Als de Valken het onderzoek beginnen, komen ze erachter dat de kogels die gebruikt zijn in de schietpartij overeenkomen met een aantal zaken die door Interpol onderzocht zijn.
De vorderingen die het team van Bennie Griessel maakt, zijn genoeg om de Veiligheidsdienst te alarmeren, die het onderzoek wil overnemen. Het team vermoedt dat er smerige politieke spelletjes gespeeld worden en gaan op eigen houtje door met het onderzoek.

Ondertussen heeft de zakkenroller Tyrone iets gestolen waardoor hij de moordenaars ook achter zich aan krijgt en hij moet al zijn vindingrijkheid inzetten om aan hen te ontsnappen.

Deon Meyer heeft het opnieuw gedaan; een thriller schrijven waar je vanaf bladzijde twee door gegrepen wordt en die je niet meer loslaat. Ik was even bang dat door het onderwerp (het blijkt met financiële dingen te maken te hebben) ik er niet zoveel van zou begrijpen, maar gelukkig is dit geen enkel probleem. Het wordt wel zijdelings genoemd, maar verder speelt dat bijna geen rol.

Cobra is niet alleen een goed geschreven thriller, heel mooi komen ook de verschillende groepen in Zuid Afrika naar voren en de problemen waar de mensen daar mee worstelen. Vooral Bennie Griessel leren we weer beter kennen en dat is fijn. Hij schaamt zich nog altijd voor de afgelopen jaren, voor zijn alcoholisme en het feit dat hij politieman was tijdens de Apartheid. Dat nu zijn leven er beter uitziet en dat hij weer opnieuw geluk heeft gevonden is voor hem soms nog erg moeilijk te geloven, hij verwacht eigenlijk elk moment dat het weer mis zal gaan. Knap ook hoe Deon Meyer de andere mensen tot leven laat komen, ik was vanaf het begin fan van zakkenroller Tyrone en ik heb gejuicht toen op het laatst voor hem het geluk een goede wending nam.

Ik kijk nu al uit naar het volgende deel over Bennie Griessel en zijn team.

Originele titel: Kobra (Afrikaans)
Uitgegeven in 2013
Nederlandse uitgave 2014 door A.W. Bruna uitgevers
Nederlandse vertaling: Karina van Santen en Martine Vosmaer
Bladzijdes: 338

woensdag 4 juni 2014

Gouden Middeleeuwen in Leiden

Merovingisch glaswerk. Ik houd van glas.
Vorige week ben ik naar het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden geweest, voor  de tentoonstelling Gouden Middeleeuwen.

Veel mensen associëren de Middeleeuwen met onbeschaafdheid en achtergeblevenheid, het worden tenslotte niet voor niet de Donkere Middeleeuwen genoemd. De vroege Middeleeuwen moeten volgens deze mensen dan helemaal verschrikkelijk geweest zijn. Langharige barbaren bevolkten het land en van beschaving was natuurlijk geen sprake meer. De Romeinen waren weg, Karel de Grote was er nog niet met zijn Karolingische renaissance, dus de mensen konden niets en het leven was armzalig.

In werkelijkheid zie je dat de mensen in de Nederlanden in de periode 400-700 juist een periode van relatieve rust genoten.
Nederland bestond natuurlijk nog niet, het zuiden maakte deel uit van het Merovingische Rijk dat haar centrum had in Frankrijk. In het noorden van ons land woonden de Friezen en de Saksen.

De meeste mensen woonden in boerderijen en oefenden verschillende ambachten uit. Ze genoten ervan om mooie sierraden te dragen en ook wapens werden prachtig versierd.
Er was handel, ook op lange afstand, want er zijn uit deze tijd sierraden gevonden die in Engeland gemaakt werden, maar ook kettingen met stenen uit India of Pakistan.

Merovingische sierraden.
Ik zou hier zonder problemen meerdere dingen kunnen uitzoeken
De medische wetenschap was behoorlijk, staaroperaties werden met succes uitgevoerd en gecompliceerde botbreuken werden met goed gevolg geheeld.
De kindersterfte was hoger dan tegenwoordig, maar over het algemeen waren de mensen gezonder dan in de Romeinse tijd en in de eeuwen erna.

Over deze fascinerende tijd is in het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden dus een tentoonstelling. In de eerste zaal is er aandacht voor het dagelijks leven, in de tweede zaal zie je hoe de Nederlanden deel uit maakten van een groter rijk en hoe dit ook in de Nederlanden zichtbaar werd.

Houten emmer met bronzen? beslag en hengsel
Prachtige voorwerpen zijn er verzameld, van de mooie kettingen tot de houten emmers en de glazen potjes, van de munten tot de handwerkjes en de zwaarden. Erg leuk vond ik het dat het zwaard van koning Childerik in bruikleen uit Parijs over was gekomen voor deze tentoonstelling, maar de meeste indruk maakten de gewone dagelijkse voorwerpen.

Wat er over is van het zwaard van Childrerik.
Foto is wat wazig door de lampjes in de vitrine.
Ik heb genoten van Gouden Middeleeuwen en het bracht weer helemaal terug waarom ik ook al weer voor een studie Middeleeuwse geschiedenis heb gekozen, het is gewoon de leukste historische periode die er is!
 
Gouden Middeleeuwen. Nederland in de Merovingische wereld, 400-700 na Chr. is nog tot 26 oktober in Leiden te zien.

maandag 2 juni 2014

De dagen van Gavrilo Princip, Guido van Hengel

De meeste mensen kennen de naam Gavrilo Princip als de man was die aartshertog Frans Ferdinand heeft doodgeschoten en daarmee de Eerste Wereldoorlog heeft doen beginnen.
De vraag is natuurlijk hoe hij tot zijn daad is gekomen. Was hij een eenling, een gek, een terrorist of een vrijheidsstrijder?

In De dagen van Gavrilo Princip probeert historicus Guido van Hengel een beeld te geven van Gavrilo Princip en zijn omgeving, om niet alleen te zien hoe hij tot de aanslag is gekomen, maar ook hoe de situatie in die tijd was en hoe dit heeft kunnen leiden tot een wereldoorlog.

Het boek begint met de situatie in Bosnië, dat tot in de 19e eeuw deel uitmaakte van het Turkse Rijk. Door allerlei omstandigheden waren de Turken echter niet in staat om alle gebieden vast te houden. Servië, een klein land met grote ambities, wilde Bosnië wel graag toevoegen aan hun land, maar Oostenrijk-Hongarije stak hier een stokje voor door Bosnië zelf te annexeren.

Zoals in bijna alle landen in de Balkan bestond Bosnië uit een ratjetoe van verschillende volkeren en religies. Orthodoxe Serviërs, katholieke Kroaten, Joden en Bosnische moslims woonden bij elkaar.

Onder de Turken was Bosnië een patriarchaal en agrarisch gebied geweest waar de boeren afhankelijk waren van de landeigenaar. Met de Habsburgers begon het land te moderniseren, er werden spoorwegen aangelegd, er kwamen moderne communicatiemiddelen, de steden groeiden en er waren kranten.

In de familie van Gavrilo Princip is deze ontwikkeling goed te zien, zijn grootouders waren arme boeren, zijn vader was boer, maar ook postbode en zijn oudere broer was handelaar in Sarajevo geworden.

Princip ging in Sarajevo naar school. Eerst naar de handelsschool, maar al snel stapte hij over naar het gymnasium.    
Hier maakte hij kennis met de nieuwe ideeën die overal in Europa, maar zeker op de Balkan rondgingen, over socialisme en over revolutie, over één groot Servisch rijk, of misschien wel één groot Slavisch rijk. Aanslagen en geweld waren in die tijd in de Balkan, maar ook in de rest van Europa en de wereld aan de orde van de dag.

Terroristen en revolutionairen kwamen samen in cafe’s om te praten over nieuwe aanslagen en de noodzaak om alles te vernietigen om een nieuwe wereld te kunnen stichten. De jonge Princip zag dit wel zitten. In 1912 meldde hij zich nog aan bij de Serven om mee te vechten tegen de Turken om de Albanezen te helpen. Zij konden hem niet gebruiken en stuurden hem terug, maar het ideaal bleef.

De algemene haat richtte zich vooral tegen de Oostenrijkers, die door velen als bezetters werden gezien. De troonopvolger Frans Ferdinand was een sleutelfiguur, als hij zou sterven zou het keizerrijk een probleem hebben.

Sophie en Frans Ferdinand in Sarajevo
Gavrilo Princip en een paar maten besloten een aanslag uit te voeren. Via via wisten ze aan wapens te komen die vanuit Servië gesmokkeld moesten worden.
Op de ochtend van 28 juni kwamen ze bij elkaar in een banketbakkerszaak, om de wapens onder elkaar te verdelen. Ook kreeg elk van hen cyaankali om in te nemen als ze gearresteerd zouden worden.
De eerste bom die gegooid werd, raakte niet Frans Ferdinand, maar enkelen uit zijn gevolg. Frans Ferdinand wilde vervolgens op bezoek in het ziekenhuis en toen was er een probleem met de bewaking van de route. De auto kwam stil te staan, net bij de hoek waar Gavrilo Princip stond met een pistool in zijn zak.  

De ontwikkeling van Bosnië, de situatie in de Dubbelmonarchie, de revolutionaire gedachten en ideeën die rondwaarden in Europa in die tijd, de oorlogen op de Balkan en de persoonlijkheid van Princip; alles heeft ertoe bijgedragen dat deze aanslag is gepleegd en alles heeft ertoe bijgedragen dat met deze daad een wereldoorlog begon. Er zijn zoveel verschillende factoren die meespeelden en bijna alles grijpt in elkaar en is met elkaar verbonden.
Dit maakt het een ingewikkeld stukje geschiedenis, maar Guido van Hengel is erin geslaagd om De dagen van Gavrilo Princip duidelijk en overzichtelijk te houden en heeft hiermee een fascinerend, goed geschreven en ontzettend interessant boek afgeleverd.

Uitgegeven in 2014 door uitgeverij AMBO
298 bladzijdes

zondag 1 juni 2014

Citaat: Virginia Woolf

Als je over jezelf niet eens de waarheid zegt, kun je zeker niet de waarheid vertellen over anderen.
Virginia Woolf (Engels schrijfster 1882-1941)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...