maandag 30 maart 2015

Tussen de regels, Donna Leon

Elk jaar verschijnt er weer een nieuw deel in de serie over Guido Brunetti die commissaris van politie in Venetië is. Ditmaal wordt hij bij één van de academische bibliotheken in Venetië geroepen, waar een Amerikaan blijkbaar zeldzame prenten en kaarten uit boeken heeft gesneden en heeft meegenomen. Dit lijkt een professionele dief te zijn en het onderzoek concentreert zich op deze man.
Maar dan wordt een vaste bezoeker van de leeszaal vermoord aangetroffen in zijn huis en moet Brunetti zijn onderzoek toch in een andere richting sturen.

Donna Leon woont al jaren in Venetië en dat is te merken, op allerlei momenten laat ze zien dat ze de stad en de inwoners en hun gebruiken goed kent. Je loopt mee met Brunetti door de smalle calle’s, ergert je samen aan toeristen en neemt ook de vaparetto om je te laten vervoeren.

De boeken van Donna Leon bevatten weinig verrassends, Guido Brunetti is een rustige en belezen man, enigszins filosofisch ingesteld die op een kalme manier de misdaden onderzoekt waar hij mee te maken krijgt terwijl hij lekker luncht of door de stad loopt. Je leest ze dan ook vooral voor de sfeer en voor Venetië. En voor Brunetti, want dat is een bijzonder fijne man. Gelukkig heeft zijn vrouw Paola in dit boek niet zo’n grote rol en zijn kinderen al helemaal niet, want die zijn vrij vervelend en irritant.

Tussen de regels heeft, net als de voorgangers, een lange aanloop, en dit leest bijzonder fijn. Het kabbelt soms wel een beetje heel erg, maar ik persoonlijk vind dit geen bezwaar. 
Toch had ik in dit geval het idee had dat de afloop een beetje gehaast was. Hier had ik graag iets meer uitwerking gezien.

Desondanks is Tussen de regels een boek waar ik een paar uur me heerlijk mee vermaakt hebt. Ik waande me weer even in Venetië.

Oorspronkelijke titel: By its cover
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2015 door uitgeverij Cargo
Nederlandse vertaling: Atty Mensinga
Bladzijdes: 270

zondag 29 maart 2015

Citaat: C.S. Lewis

Reik naar de Hemel en je krijgt de Aarde erbij. Reik naar de Aarde en je eindigt met niets.
C.S. Lewis (Iers schrijver 1898-1963)

zaterdag 28 maart 2015

Versailles

Versailles was het jachtslot van de koningen van Frankrijk. Een aantal kilometer buiten Parijs en goed bereikbaar, met omringend platteland waar veel wild was zodat er goed gejaagd kon worden. Lodewijk XIV wilde echter het kleine paleisje uitbouwen tot het symbool van zijn macht en daarmee van de macht van Frankrijk.
Hier kom je aan vanaf de voorkant
Aan beide kanten van het jachtslot werden vanaf 1668 nieuwe vleugels aangebouwd, waar de hele hofhouding kon verblijven. Ook de adel van Frankrijk werd geacht hier aanwezig te zijn, zodat de koning een oogje op hen kon houden zodat hij zeker wist dat er geen edelman dingen achter zijn rug aan het bekokstoven was.

Het nieuwe paleis was enorm groot, maar eigenlijk nog te klein om de vele mensen te herbergen die er woonden, op een gegeven moment zo'n 20.000.
Fijn detail was dat er bijna geen badkamers en wc's te vinden waren, zodat het vrij normaal was om een gravin of een markies te zien die in een hoekje even snel haar of zijn behoefte deed.

De koning en de koningin leefden in verschillende vleugels van het paleis, zodat de koning genoeg tijd had om door te brengen met zijn maitresses.
Boudoir van Marie Antoinette
De Spiegelzaal was en is nog altijd het hoogtepunt binnen Versailles. Om de spiegels te maken, werden glasblazers uit Murano bij Venetie weggehaald, de enige ambachtslieden die de kunst verstonden glaspanelen van deze omvang te maken. De spiegelende panelen weerkaatsten het licht van de vele kaarsen in de kroonluchters en de wervelende rokken van de dames en daarmee werd elk feest in een spektakel veranderd.

Ook na de Franse Revolutie bleef deze zaal geschiedenis schrijven, in 1871 kroonden de Duitse vorsten hier hun keizer en werd het Duitse keizerrijk uitgeroepen. In 1919 werd Duitsland hier juist weer vernederd en werden zij gedwongen het Verdrag van Versailles te ondertekenen, nadat zij de Eerste Wereldoorlog hadden verloren.


Buiten het paleis zijn de indrukwekkende formele tuinen te zien. Bij elkaar ongeveer even groot als de provincie Utrecht en vol bossen voor de jacht, maar dichterbij het paleis zijn er formele gedeeltes met fonteinen, geometrische paden en keurige rijtjes buxus. Symetrie is hier heel belangrijk en je ziet dat er vanuit het paleis allerlei geometrische lijnen naar buiten getrokken kunnen worden. Geen pad, geen boom, geen haag en geen fontein staat hier zomaar, overal is over nagedacht.
De tuin aan de zijkant
Een deel van het immense landgoed
Versailles van de achterkant

donderdag 26 maart 2015

Wat is de wat, Dave Eggers

De mens is een mens tot wolf, zei de Romeinse schrijver Plautus al. Mensen doen elkaar de meest vreselijke dingen aan, en in een burgeroorlog is dat maar al te goed te merken.

Soedan is een verscheurd land, al jarenlang. Sinds het land in 1952 onafhankelijk werd, is er bijna onafgebroken een burgeroorlog geweest. Soms is er een periode van vrede, maar al snel komen de verschillen tussen de verschillende groepen weer naar boven en gaat de oorlog weer verder.  

Het noorden van Soedan, waar ook de hoofdstad Khartoem ligt waar de regering zetelt, wordt beheerst door de Islamitische Arabieren. In het zuiden van Soedan wonen de Dinka, dit zijn negroide Afrikanen die vaak het Christelijk geloof hebben aangenomen en dit vermengen met de oude Afrikaanse tradities.

Na een vrede die elf jaar geduurd had, brak in 1983 brak opnieuw burgeroorlog uit, waarin de Dinka in het zuiden het idee hadden dat de Arabieren uit het noorden probeerden om hen te onderdrukken en de Islamitische manier van leven op te leggen.

De regering stuurde het leger, het zuiden had het Bevrijdingsleger (SPLA) en duizenden burgers waren de dupe. Huizen werden in de brand gestoken, hele dorpen werden uitgemoord, vrouwen werden verkracht en kinderen werden als slaaf of als kindsoldaat meegevoerd.

Duizenden mensen sloegen op de vlucht, naar Ethiopië en Kenia, in de hoop hier hulp te krijgen en een veilig leven.De tocht naar de kampen is vaak bar en boos en vergeven van de gevaren; krokodillen in de rivieren die men moet oversteken, leeuwen in de woestijn waar men door heen moet, verschillende milities, rebellengroepen en andere gewapende eenheden, honger, dorst en uitputting.
In de kampen is het maar afwachten wat er gebeurt, ook hier zijn er ziektes, voedseltekorten en ronselpraktijken van de SPLA.

Achak Deng is een kleine jongen als de burgeroorlog weer oplaait. Hij is een Dinka en woont in een klein dorpje in het zuiden van Soedan. Zijn vader is een gerespecteerde handelaar die een goede relatie heeft met de Arabische handelaars. Er is wederzijds respect, of tenminste, zo lijkt het. Als echter de geweldigheden en de vijandigheden oplaaien, is er weinig oog meer voor de vriendschapsbanden. Achak’s dorpje wordt platgebrand en veel mensen worden vermoord. Achak vlucht weg en dan begint een lange, barre tocht, vol gevaren en ziektes. Hij ziet dingen die een klein kind nooit zou mogen zien, maar hij ziet ze wel en moet ermee leren leven. Net zoals duizenden andere kinderen.

Hij komt in een kamp in Ethiopië en uiteindelijk in een vluchtelingenkamp in Kenia terecht, waar hij jaren zal verblijven. Uiteindelijk krijgt hij de kans om naar de Verenigde Staten te gaan, maar ook hier blijven de herinneringen hem achtervolgen en is het leven niet bepaald gemakkelijk.  

Achak vertelt zijn verhaal als een interne monoloog, gericht aan verschillende mensen die hij ontmoet in Amerika. Het begint ermee als Achak beroofd wordt in zijn flat in Atlanta en eindigt ermee dat hij nieuwe stappen wil zetten om zijn uitzichtloze situatie te veranderen.

Het boek zegt zowel de autobiografie van Valentino Achak Deng te zijn, als een subjectief verslag. Dit maakt het soms wat onduidelijk of iets werkelijk is gebeurd of dat de schrijver hier zijn fantasie de vrije loop laat.
Een echte (auto)biografie kan het natuurlijk niet zijn. Daarvoor is het verhaal te soepel lopend en zijn er te veel toevalligheden, zeker als je bedenkt dat de hoofdpersoon pas een jaar of zes was toen hij moest vluchten en pas op latere leeftijd scholing krijgt. Noodgedwongen zijn er feiten veranderd, dialogen ingevuld en gebeurtenissen bij-bedacht, om er een lopend geheel van te maken.

Af en toe krijgen we wat informatie over de achtergronden van het conflict, als een schoolmeester Achak en de andere jongens iets uitlegt, maar veel of diepgravend is dit niet en veel blijft ook onbesproken, zodat de het conflict wel erg oppervlakkig blijft.

Toch is Wat is de wat is een zeer indrukwekkend verslag van wat voor verschrikkingen een mens, een kind, meemaakt als zijn land in burgeroorlog is. Het leest bijzonder meespelend en je voelt mee met de hoofdpersoon die al die deze vreselijke gebeurtenissen heeft moeten meemaken. Dave Eggers is er wat mij betreft in geslaagd om uit de massa van stemmen en slachtoffers één verhaal als voorbeeld te geven en dit doet hij bijzonder goed, al ben je helaas na afloop niet echt hoopvol gestemd over de mensheid in het algemeen of Afrika in het bijzonder.

Oorspronkelijke titel: What is the what
Uitgegeven in 2006
Nederlandse uitgave 2006 door uitgeverij Lebowski
Nederlandse vertaling: Wim Scherpenisse en Gerda Baardman
Bladzijdes: 637

woensdag 25 maart 2015

The getaway (1971)

Carter ‘Doc’ MacCoy zit in de gevangenis en wil er graag uit. Zijn vervroegde vrijlating gaat echter niet door en pas als zijn echtgenote Carol de louche zakenman Benson overhaalt zijn connecties te gebruiken, komt Doc vrij.

Er is echter wel één voorwaarde, hij moet een bankoverval plegen voor Benson. Dit loopt helemaal mis en terwijl de mannen van Benson en de politie hen op de hielen zitten, moeten Carol en Doc weg zien te komen.

Sam Peckinpah was de regisseur en Steve McQueen had eerder met hem gewerkt, de beide mannen konden goed overweg samen.
Steve McQueen had op dat moment een nieuw kassucces nodig, de rol in Butch Cassidy and the Sundance Kid was niet doorgegaan en zijn film Le Mans (1971) was niet het succes waar hij op had gehoopt.

Verschillende actrices werden voorgesteld om de rol van Carol op zich te nemen, zoals bijvoorbeeld Cybil Shepard. Uiteindelijk werd het Ali MacGraw. Veel ervaring als actrice had ze niet, ze had daarvoor alleen in Love story gespeeld. Deze film was een groot succes en was daarom in trek, maar goed spelen kon ze zeker nog niet.

The getaway was de film die Steve McQueen en Ali MacGraw bij elkaar bracht. Zij was op dat moment getrouwd met iemand anders, maar verliet haar man om Steve McQueens tweede echtgenote te worden. Peckinpah hoopte alleen maar dat het schandaal geen invloed zou hebben op het succes van de film. Het huwelijk duurde trouwens niet heel lang, in 1978 zouden ze weer scheiden.

Er zijn nog een paar leuke weetjes over deze film te vertellen. De eerste scene laat Steve McQueen zien in de gevangenis. Dit is gefilmd in de gevangenis van Huntsville met echte gevangenen als figuranten.

Op een gegeven moment is er een scene waarbij Doc erachter komt dat Carol met Benson naar bed is geweest om ervoor te zorgen dat hij uit de gevangenis kon komen. Hij geeft haar een klap, maar die stond niet in het script. De geschokte reactie van Ali MacGraw was niet gespeeld.


Sally Struthers, vooral bekend als de dochter in Archie Bunker, speelt ook in deze film. Ze is hierbij zo irritant (vooral haar stem) dat je bijna juicht als Doc haar knock-out slaat.

The getaway is, ondanks het feit dat de film meer dan 40 jaar oud is, niet gedateerd of langdradig geworden. Het is nog altijd een goede en spannende actiefilm, een van de beste die Steve McQueen heeft gemaakt.

Ter ere van Steve McQueen die gisteren, 24 maart, jarig zou zijn geweest en 85 jaar zou zijn geworden als hij nog geleefd had.

maandag 23 maart 2015

Perfecte akoestiek, Daria Bignardi

Sara en Arno zijn dertien jaar getrouwd en hebben drie kinderen. Hij is cellist bij de Scala in Milaan, zij is thuis gebleven om voor de kinderen te zorgen en heeft nu een parttime baan.

Het is een goed huwelijk, daar kan Arno een eed op doen. Arno en Sara leerden elkaar kennen toen ze tieners waren en een zomerlang hadden ze verkering. Arno had een gebroken hart toen zij het uitmaakte en heeft jarenlang Sara als ideaal in gedachten gehad. Toen ze elkaar weer tegenkwamen, jaren later in Milaan leek dat voorbeschikking te zien. Arno houdt zielsveel van zijn vrouw en hij weet dat ze allebei gelukkig zijn.  
Tot een paar dagen voor Kerst blijkt dat het een tikje anders zit. Sara vertrekt zonder enige uitleg, alleen dat ze een tijdje weg wil, weg moet. In de eerste instantie is Arno pissig, hij vindt dit een kinderachtige en egoïstische streek. De mensen om hem heen zijn er echter niet zo verbaasd over, ook de kinderen lijken er niet echt van ondersteboven te zijn. Zo af en toe stuurt Sara een email, maar nooit laat ze weten waar ze is en zeker niet wanneer ze terugkomt.

Zijn eigen moeder en zijn schoonvader komen Arno helpen met de kinderen, en langzamerhand krijgt Arno de indruk dat er meer achter Sara’s leven zit dan hij ooit heeft vermoed. Meer dan hij ooit heeft geweten. Meer dan hij ooit heeft willen weten. Zijn kwaadheid voorbij probeert  Arno erachter te komen wat zijn vrouw drijft en zo komt hij er ook achter welke rol hijzelf speelt en hoe hun relatie eigenlijk in elkaar steekt.

Perfecte akoestiek van Daria Bignardi is een van die zeldzaam mooie boeken waar de Italianen patent op lijken te hebben. Een prachtig verhaal van een man die er langzaam achter komt dat alles wat hij dacht wat waar was, anders in elkaar zit. Arno is geen heel sympathieke, maar zeker geen onsympathieke man, hij heeft alleen een beetje last van oogkleppen.

Het verhaal wordt verteld door Arno en Sara leren we nooit direct kennen, alleen via de observaties van anderen. Toch krijg je een goed beeld van haar en gaat ze voor je leven, net zoals ook Arno steeds meer ingekleurd wordt door de opmerkingen die anderen tegen hem maken.
Het einde is een goed einde, misschien geen sprookjesboek-einde, maar wel een levensecht einde. Mooi is te zien hoe Arno is gegroeid, hij is niet meer de oppervlakkige man die we in het begin hebben leren kennen.

Ik heb genoten van Perfecte akoestiek, maar eigenlijk zeg ik daarmee niet genoeg. Het is een boek dat ik langzaam heb gelezen, om er maar zo lang mogelijk van te kunnen genieten.

Het schijnt dat Daria Bignardi nog twee andere boeken heeft geschreven, maar die zijn nog niet uitgegeven in het Nederlands.
Hopelijk gebeurt dat nog wel en ook naar de volgende boeken kijk ik nu al uit, ik heb weer een Italiaanse auteur die ik in de gaten moet houden!

Originele Italiaanse titel: L’acustica perfetta
Uitgegeven in 2012
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Cargo
Nederlandse vertaling: Manon Smits

Bladzijdes: 235

zondag 22 maart 2015

Citaat: Audrey Hepburn

Parijs is altijd een goed idee.
Audrey Hepburn (Amerikaans actrice 1929-1993)

vrijdag 20 maart 2015

Vijf op vrijdag: Parijs

De afgelopen vier dagen ben ik in Parijs geweest. Niet helemaal voor mijn plezier, het was een schoolreis met de derde klassen , dus ik was er met vier andere collega's en vijftig leerlingen, maar het was wel heel erg leuk.
We hebben prachtig weer gehad, dinsdag waren we in Versailles en toen was het 20 graden, dus ik liep zonder jas en het picknicken in de tuinen is dan ook fijn.
We hebben heel veel gedaan en mooie dingen gezien en uiteindelijk hebben we geen grote incidenten of ongelukken gehad. Natuurlijk zijn er (vooral 's nachts) altijd een paar momenten dat je moet optreden, maar dat is geen probleem.
Gisteravond kwamen we allemaal gezond en in één stuk terug en dan noem ik een schoolreis absoluut geslaagd.

Enfin, dat was dus de reden dat ik de afgelopen dagen geen reacties kon beantwoorden en nergens op reageerde, maar dat kan nu weer wel.
Ik laat jullie achter met vijf mooie foto's uit Parijs, dan kunnen jullie ook een beetje meegenieten.
De Franse vlag wappert bij het graf van de Onbekende Soldaat in de Arc de Triomphe

De spiegelzaal in Versailles

De Moulin Rouge, het symbool van Montmartre, maar als je er voor staat,
stelt het niet heel veel voor. 

De Eiffeltoren is in de avond mooi verlicht. Deze is van onderaf genomen. 

De Seine met Musee d'Orsay op de achtergrond. Prachtige werken gezien daar.

donderdag 19 maart 2015

Teleurstellende boeken, deel 4

In de afgelopen tijd zijn er weer een paar boeken geweest waar ik me veel van had voorgesteld, om verschillende redenen, maar die helaas erg tegenvielen. Hier dan ook drie korte besprekingen van boeken die mij teleurstelden. 

Het puttertje, Donna Tart

Als we het over teleurstellende en tegenvallende boeken hebben, dan vrees ik dat ik het nieuwste boek van Donna Tart daar ook onder moet scharen.
Haar De verborgen geschiedenis is één van de mooiste en best geschreven boeken die ik ken, De kleine vriend daarentegen was een verschrikkelijke tegenvaller waar ik niet doorheen kon komen.
Ik wist dus niet helemaal wat ik moest verwachten van Het Puttertje, maar het onderwerp sprak me wel aan en het feit dat een Nederlands schilderij de hoofdrol heeft vond ik ook erg leuk. Ik hoopte dus op een herhaling van De verborgen geschiedenis of in ieder geval iets dat erbij in de buurt kwam.

Het verhaal gaat over de jonge Theo, die met zijn moeder in New York woont, zijn vader heeft hen in de steek gelaten en met hem is geen contact meer. Moeder neemt Theo mee naar het museum, waar ze vooral bewondering heeft voor de Nederlandse meesters in het algemeen en voor Carel Fabritius, de schilder van Het Puttertje, in het bijzonder. Tijdens hun bezoek is er echter een bomaanslag, waardoor moeder omkomt en Theo in zijn verwarring wegloopt, maar niet zonder eerst het schilderij mee te nemen.
Tijdens zijn omzwervingen in de jaren erna neemt hij het schilderij steeds met zich mee, als een anker in een woelige wereld. En er zijn nogal wat omzwervingen en woeligheden. En daarin lag precies het probleem. Het is teveel. Het gedoe met Theo gaat maar door en gaat maar door en vaart zit er nergens in.  

Ik had het gevoel dat het boek zeker een derde korter had gekund, dat het dan aan scherpte had gewonnen. Nu zwalkte en zweefde het verhaal maar door en op een gegeven moment had ik er gewoon genoeg van. Het verhaal was niet zo onmogelijk om te lezen als De kleine vriend, maar kwam absoluut niet in de buurt van de pracht van De verborgen geschiedenis. Ik vrees dat Het puttertje me niet kon bekoren.

Originele titel: The goldfinch
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij De bezige bij

Een tijd als nooit tevoren, Nadine Gordimer

Ik ben geïnteresseerd in (de geschiedenis van) Zuid Afrika en ik wilde wel eens een boek van Nadine Gordimer proberen.
Een tijd als nooit tevoren gaat over Steve en Jabulile. Hij is blank en zij is zwart en tijdens het Apartheidsregime moesten ze hun huwelijk verborgen houden, want eigenlijk overtraden ze de wet. Nu is de Apartheid afgeschaft, maar de situatie is er niet duidelijker op geworden. Bij wie hoor je, bij wie wil je horen en op welke tenen trap je al je ergens niet bij wil horen? Steve denkt er zelfs over om te emigreren en Zuid Afrika achter zich te laten, maar de vraag is of dat een werkelijke oplossing is.
  
Ik weet echter niet of Nadine Gordimer een schrijfster is die mij niet aanspreekt, of dat ik gewoon pech heb gehad met dit boek, maar ik kwam hier niet doorheen. Op de een of andere manier werd de verhaallijn steeds onderbroken door allerlei bespiegelingen en opmerkingen van de schrijfster. Waarschijnlijk waren deze bedoeld om het verhaal duidelijker te maken, maar ze haalden vooral de vaart uit het verhaal zodat de personages geen enkel moment tot leven kwamen. Daardoor kon ik totaal niet in het verhaal komen.
Het gegeven was bijzonder interessant, de uitwerking was dat helaas niet. 

Originele titel: No time like the present
Uitgegeven in 2013
Nederlandse uitgave 2013 door uitgeverij De Geus/Oxfam Novib
Nederlandse vertaling: Eugene Dabekaussen en Tilly Maters

De duivel van Florence, Lucretia Grindle

Villa triste was mijn favoriete boek van 2012 en De verloren dochter vond ik ook goed. Toen ik het nieuwe boek van Lucretia Grindle in de boekwinkel zag liggen was ik dan ook enthousiast en nieuwsgierig. Ik hoopte op net zo’n mooie leeservaring, waar de sfeer van Florence gemengd zou worden met een spannend verhaal en een stukje geschiedenis.
Helaas, dit werd een grote teleurstelling.

Wat ik kreeg was een slecht geschreven verhaal vol clichés, met een irritante hoofdpersoon waarvan het me eerlijk gezegd weinig kon schelen of ze vermoord zou worden of niet. Bovendien kon ik de keuze voor de moordenaar niet serieus nemen; iemand die lid is van Opus Dei? Werkelijk? Dat is sinds Dan Brown wel heel erg uitgekauwd en nauwelijks meer origineel te noemen.
Kortom, mevrouw Grindle heeft zich er hier wel heel gemakkelijk vanaf gemaakt. Ik heb dan ook niet de moeite genomen dit boek uit te lezen.

Zonde van mijn geld was het al en ik wilde er niet ook nog mijn kostbare tijd aan verspillen.
Het schijnt trouwens dat dit een boek is dat geschreven is voor Villa Triste en De verdwenen dochter, maar dan moet je als uitgever misschien bedenken welke redenen er ook al weer waren om het boek in de eerste instanties te weigeren en  niet eerder uit te geven. De duivel van Florence is prut.

Originele titel: The faces of Angels
Uitgegeven in 2006
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij A.B. Bruna
Nederlandse vertaling: Saskia Peterzon-Kott

woensdag 18 maart 2015

Bloggen en plannen

In het bloggen probeer ik een ritme aan te houden. Ik heb twee blogs, één met vijf stukjes per week en één met twee tot drie stukjes per week, dus voor mij is een goede planning onontbeerlijk. Ik zou niet weten hoe ik er anders goed zicht op zou kunnen houden.

Ik heb een dummie waar ik altijd alles in opschrijf. Ik vind dit prettiger om in een boekje te schrijven dan bijvoorbeeld met de computer en een spreadsheet in Excell oid, gewoon omdat ik in dit boekje kan schrijven op het moment dat me iets te binnen schiet (vaak 's avonds voor de televisie) 
Ideeën, planningen, to-do lijstjes, alles komt hierin terecht en ik kan er naar hartenlust in verschuiven, krassen en doorstrepen.
Het begint met een bijna lege planning voor 6 weken
Vast staan de citaten op zondag en de boekbesprekingen op maandag en donderdag. Ik houd dit ritme aan, zodat mensen ook een beetje weten wat ze kunnen verwachten.
Ik schrijf een boekbespreking bijna meteen nadat ik een boek uit heb, zodat alles nog goed in mijn geheugen zit. Dan plan ik de bespreking in, en daarbij probeer ik erop te letten dat ik niet twee dezelfde soort boeken in één week bespreek. Dus niet twee non-fictie boeken achter elkaar, of twee Nederlandse boeken of twee boeken die zich in Rusland afspelen etc. Ik probeer dit te spreiden.

Als ik de boeken heb ingepland, komen de andere onderwerpen. Als ik een vijf-op vrijdag wil doen, dan moet er dinsdag of woensdag een kort stukje of een foto komen, maar als ik een foto op zaterdag plaats, schrijf ik een algemeen artikeltje voor de dinsdag of de woensdag.

Langzaam raken de weken gevuld
Voor mijn Engelse blog Impressions notebook zijn de boekbesprekingen op Bettina schrijft leidend. Niet alle boeken die ik bespreek komen op mijn Engelse blog terecht, maar als ik weet welke boekbesprekingen ik heb ingepland, kan ik kijken naar de andere artikelen die ik daar wil plaatsen. Soms is dat eenzelfde artikel als hier verschijnt, maar regelmatig is het een compleet ander onderwerp.

Ik probeer 3-4 weken in het voren te plannen en zelfs 2-3 weken van tevoren  geschreven en ingepland te hebben. De ene week besteed ik hier veel uren aan, de week erop wat minder. Dat ligt er soms ook aan hoe druk het is op school of welke andere afspraken ik heb.
Mijn planning is niet rigide, ik kan met gemak artikelen schuiven als er een nieuw boek tussendoor komt dat ik meteen wil bespreken, of als er een artikel tussendoor komt over iets actueels.

Strepen, schuiven en veranderen
Op dit moment werkt dit voor mij en vind ik het leuk om mijn schema en planning aan te houden, maar ik kan me voorstellen dat dit in de toekomst kan veranderen. Voorlopig blijft mijn opschrijfboekje onmisbaar voor mijn blogs. 

maandag 16 maart 2015

Jevgeni Onegin, Aleksandr Poesjkin

Jevgeni Onegin is een rijke man, die geniet van alles wat de mondaine wereld in de hoogste kringen hem te bieden heeft. Hij is gevat en geldt als een goed causseur:

En hij kon citeren:
Twee regels uit de overvloed
Van de Aeneis, bijna goed

Onegin was geliefd ook bij de dames, al ging het hem op den duur wel vervelen.

Hij bezat ze en het verheugde hem niet.
Hij verliet ze en het bedrukte hem niet.

Onegin vertrekt naar het platteland en raakt bevriend met Lenski, een oprechte en eerbare man. Ook zijn daar de zusjes Tatjana en Olga, de laatste is verloofd met Lenski.
Tatjana wordt verliefd op Onegin en schrijft hem een brief, maar hij wijst haar vrij bot af, berispt haar zelfs dat ze zich op deze manier gedraagt. Voor hem, die zoveel avontuurtjes heeft gehad, bezit Tatjana geen enkele aantrekkingskracht.
Vervolgens flirt hij zo met Olga, dat Lenski zich gedwongen ziet Onegin uit te dagen tot een duel, helaas met fatale afloop voor hemzelf.

Geschokt door deze gebeurtenissen gaat Onegin op reis, hij wil alles vergeten. Maar als hij later in Moskou op een bal Tatjana weer ontmoet, die nu getrouwd blijkt te zijn met een generaal, wil hij haar weer voor zich winnen. Zij wijst nu echter hem af, en zegt fijntjes:

Destijds-nietwaar? – op ’t platteland, waar
De achterklap niet triomfeert,
Wees je mijn liefde van de hand, maar
Hoe kom je nú opeens bekeert?
Je achtervolgt me, schrijft, geeft seinen…
Is ’t soms omdat ik moet verschijnen
In de grand monde? Is ’t omdat
Ik rijk ben en vorstin? Omdat
Mijn man verminkt is op het veld en
Het hof ons met zijn gunst vereert?
Of heb je soms geredeneerd
Dat ‘men’ het merkt en rondvertelt, en
Dat jij allicht door een schandaal
In aanzien stijgt, terwijl ik daal?

Aleksandr Poesjkin geldt als één van de bekendste, zo niet dé bekendste, dichter en schrijver van Rusland. Elke Rus kan grote delen van het werk van Poesjkin citeren en Jevgeni Onegin wordt beschouwd als zijn beste werk. 
Het duel tussen Lenski en Onegin, schilderij van Ilja Repel
Het verhaal is daarbij niet zo bijzonder, dat is vrij mager en in twee zinnen eigenlijk wel verteld. Het gaat vooral om de manier waarop het wordt verteld.
Jevgeni Onegin verscheen in delen in tijdschriften vanaf 1829 en voor het eerst als boek in 1833. Zoals al is opgevallen is dit een roman in versvorm, een soort tussenstap tussen de poëzie die de Russische literatuur tot die tijd vooral uitmaakte en de proza die daarna opgang zou doen.
Poesjkin wendt zich tijdens het vertellen ook regelmatig tot de lezer, hij wijdt uit over hoe hij de bals heeft ervaren (toen hij nog in Moskou ronddanste), vertelt breedsprakerig over Olga om dan tot de conclusie te komen dat zij hem verveelt en dat hij het nu over Tatjana wil hebben en hij verontschuldigt zich voor sommige zijpaadjes.

Deze vertelvorm is niet altijd gemakkelijk om te lezen, je moet er een bepaald ritme in zien te vinden, maar als dat lukt, dan zijn er veel mooie uitspraken en regels te vinden.
De moeite waard om deze Russische klassieker eens gelezen te hebben.

Uitgegeven in boekvorm in 1833
Deze Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Van Oorschot
Nederlandse vertaling (vanuit het Russisch) Wim Jonker, met aantekeningen van Charles Timmer

Bladzijdes: 220

zondag 15 maart 2015

In memoriam, Terry Pratchett 1948-2015

Terry Pratchett 1948-2015
Afgelopen donderdag 12 maart is Terry Pratchett overleden. Een geweldige schrijver, die ons de geweldige humoristische Diskworld heeft gebracht. Heel grappig, heel scherp en vooral heel origineel. Een wereld vol bijzondere personages, zoals de Librarian en DEATH, en verder tovenaars, heksen, helden en allerlei gewone inwoners die soms heel wat te stellen hadden met elkaar.

En tussen alle grapjes en woordspelingen door vind je dan ook nog de kritiek op allerlei maatschappelijke ontwikkelingen en parodieën op bekende zaken.

Terry Pratchett leed al sinds 2007 aan Alzheimer, maar bleef schrijven.

Vandaag dus niet maar één citaat, daarmee zou ik Terry Pratchett geen recht doen, maar een aantal mooie of grappige uitspraken van deze zeer gewaardeerde schrijver.

The pen is mightier than the sword, if the sword is very short and the pen is very sharp. 

They say a little knowlegde is a dangerous thing, but not half as bad as a lot of ignorance. 

Most Gods throw dice, but Fate plays chess, and you don't find out til too late that he has been playing with two queens all along. 

Build a man a fire, and he will be warm for a day, set a man on fire and he will be warm for the rest of his life. 

It is often said that before you die, your life passes before your eyes. It is in fact true. It is called living. 

If cats looked like frogs we'd realize what nasty, cruel little bastards they are. Style. That's what people remember.

“I meant," said Ipslore bitterly, "what is there in this world that truly makes living worthwhile?"
Death thought about it.
CATS, he said eventually. CATS ARE NICE

If you have enough book space, I don't want to talk to you.

Don't think of it as dying, said DEATH, Just think of it as leaving early to avoid the rush.   

Terry Pratchett zal gemist worden door al zijn fans.

vrijdag 13 maart 2015

Bijna veertig jaar geleden...

Op mijn verjaardag wilde ik jullie deze lieve foto niet onthouden.
Dit porkje ben ik, op de schoot van mijn moeder, veertig jaar geleden. Deze foto is natuurlijk niet helemaal op de dag van mijn geboorte genomen, maar een paar maanden later, maar het komt toch aardig in de buurt.

donderdag 12 maart 2015

Leven of dood, Michael Robotham

Audie Palmer ontsnapt uit de gevangenis. Dat is op zich niets bijzonders, maar in dit geval is het vreemd, hij zou namelijk de dag erop worden vrijgelaten.
Audie heeft tien jaar gezeten voor medeplichtigheid aan een overval op een geldtransport. Zeven miljoen is daarbij spoorloos verdwenen, maar Audie weet waar het geld is. Al deze jaren heeft hij zijn mond gehouden en zich in de gevangenis van niets of niemand iets aangetrokken.

Er zijn echter heel wat mensen die willen weten waar Audie het geld verstopt heeft en die bereid zijn om heel ver te gaan om hier achter te komen. Ze sturen zelfs een maat uit de gevangenis achter Audie aan, maar toch begint bij sommige mensen te dagen dat het misschien heel anders in elkaar zou kunnen zitten dan men denkt.

Ik ken Michael Robotham goed van zijn thrillers waarin psychiater Joseph McLoughlin en oud-inspecteur Vincent Ruiz een rol spelen. Het was dus voor mij even wennen om een boek te lezen waar zij geen rol in spelen en dat zich zelfs afspeelt in de Verenigde Staten en niet in Engeland.

Hoewel de thrillers met McLoughlin en Ruiz hoog op mijn lijstje met favorieten staan, begrijp ik dat een schrijver niet eeuwig dezelfde hoofdpersonen kan gebruiken. Op een gegeven moment hebben ze alles wel meegemaakt en wordt een nieuw verhaal ongeloofwaardig, of misschien wordt een schrijver het zelfs wel zat om steeds dezelfde mensen op te voeren.

Leven of dood is een compleet andere richting, maar een die me zeker goed bevallen is. Michael Robotham is een zeer goede thriller schrijver, die zijn vak verstaat. Het verhaal wordt goed opgebouwd, zodat pas op het einde helemaal duidelijk is hoe het zit en dat vind ik altijd wel prettig. Ik houd niet van verhalen waarin ik op bladzijde dertig al weet hoe de vork in de steel zit.
Audie is een innemende en fijne hoofdpersoon, die ondanks de gevangenis niets van zijn menselijkheid heeft verloren. Naarmate je meer over hem weet, ga je meer met hem meeleven en duim je dat het goed komt.

Ik heb Leven of dood in één ochtend (op een zondag) uitgelezen, ik kon het boek niet wegleggen. Kortom, als je een goed geschreven thriller met een knap opgezet plot zoekt voor een paar uur heerlijke ontspanning, zoek dan niet verder, maar lees Leven of dood

Originele titel: Life or death
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2015 door uitgeverij Cargo
Nederlandse vertaling: Paul Witte

Bladzijdes: 413

woensdag 11 maart 2015

Mr. Turner (2014)

Enkele weken geleden heb ik in de bibliotheek (waar een filmhuis gevestigd is) de film Mr. Turner gezien, over de Engelse schilder William Turner (1775-1851). Aangezien ik over het algemeen de schilderijen van Turner erg mooi vind, was ik benieuwd naar deze biografische film.

Laat ik beginnen te zeggen dat de film er schitterend uit ziet, de beelden van de landschappen waar Turner doorheen loopt zijn absoluut prachtig. Je herkent hierin de landschappen die Turner heeft geschilderd.

Ook mooi is te zien hoe Turner probeerde om zo goed mogelijk te schilderen, bijvoorbeeld door zich tijdens een storm op zee aan de mast te laten binden, zodat hij de storm goed kan weergeven. Dat schilders in die tijd zelf hun verf moeten maken wordt ook leuk zichtbaar.

Er waren heel interessante delen, de verhouding tussen Turner en zijn vader was ontroerend, de relatie tussen Turner en Mrs. Booth, een pensionhoudster uit Margate met wie hij later een verhouding kreeg was mooi.
Leuk zijn ook de verwijzingen naar de veranderende tijd; de treinen en de fotografie die steeds belangrijker worden. 

Turner op reis

Helaas bleef het daar een beetje bij, de film bestond vooral uit fragmentarische scènes waar je af en toe Turner op reis zag, een scene waarin hij ruzie had met zijn vrouw en dochters wiens bestaan hij vaak ontkende, Turner in een bordeel, Turner op reis, Turner op de Academie, Turner op reis, Turner en de schurftige huishoudster en Turner in Margate. Er is vaak weinig onderling verband te zien en sommige scenes zijn zelf volkomen overbodig en veel en veel (en veel) te lang. Het schijnt dat het niet de bedoeling van regisseur Mike Leigh was om een echte biografie te filmen, nou, dat is dus gelukt.

Timothy Spall speelde Turner, maar ik ken hem alleen als Pettigrew uit Harry Potter, dus het duurde even voor ik dat beeld uit mijn hoofd had. Als Turner zet hij een vaak morsige man neer die vooral gromt en kucht in plaats van spreekt, maar daarnaast toch zeker sympathieke kanten heeft.

Hoewel Mr. Turner wel een mooie film was om te zien (als die schurftige huishoudster niet te dicht in beeld kwam), is het geen film waar je meer te weten komt over Turner zelf, en dat vond ik persoonlijk wel jammer. 
Turner in zijn atelier

maandag 9 maart 2015

Het drievoudig verbond, Conn Iggulden

De prachtige cover van de gebonden versie.
Mooi hoor (met leeslint!).
Het is 1454, koning Hendrik VI is al bijna anderhalf jaar verzonken in een lethargie die het onmogelijk maakt om met hem te communiceren. Richard, hertog van York heeft de taak om Engeland te besturen op zich genomen, tegen de wil van koningin Marguerite.

Richard van York is geen erg aangename man, maar een slecht bestuurder is hij niet, hij weet de rust te bewaren en de precaire financiële situatie in het koninkrijk te herstellen.

Als echter de koning weer ontwaakt uit zijn lethargie, is de rol van York uitgespeeld. De koningin ziet de kans schoon om hem weer uit zijn positie van macht te manoeuvreren en mannen die haar trouw waren opnieuw te benoemen.

Dit zorgt voor een felle strijd, met aan de ene kant York die geholpen wordt door de graaf van Salisbury en diens zoon de graaf van Warwick en aan de andere kant de koningin die nauwlettend haar echtgenoot in de gaten houdt, angstig voor elk teken van een nieuwe terugval.
Om de beurten proberen de partijen mannen bijeen te brengen voor de strijd, die zal worden uitgevochten in verschillende veldslagen. En de uitkomst zal beslissen wie de macht in Engeland heeft; de zieke koning, te zwak om te regeren, of de hertog van York.

Wat de ziekte van koning Hendrik VI inhield, weten we niet precies. Vroeger lette men natuurlijk op andere tekenen en symptomen dan men nu zou doen en het is lastig om aan de hand van de bronnen een moderne diagnose te stellen. Zijn grootvader van moederskant, koning Karel VII van Frankrijk was krankzinnig, dus het is mogelijk dat het een erfelijke kwaal was, verder zijn schizofrenie of depressie mogelijkheden.

Wat het ook is geweest, het zorgde in ieder geval ervoor dat de troon in Engeland niet zeker was en daardoor was de rust in het land niet gegarandeerd. Toch was het niet gemakkelijk om de koning af te zetten, in deze tijd was de vorst een plaatsvervanger van God en tegen de koning in opstand komen was in opstand komen tegen de orde die God had ingesteld.

Wat je ook over Richard van York kunt zeggen, hij was een bekwaam bestuurder die Engeland goed regeerde tijdens de ziekte van de koning. Conn Iggulden is er in dit boek in geslaagd om van Richard van York niet alleen maar een schurk te maken, hij weet de twijfels van de hertog goed weer te geven. Wel of niet gaan voor de troon, wel of niet de koning steunen en als je de koning eindelijk in je macht hebt, wat doe je dan?
Bovendien moest York rekening houden met zijn bondgenoten Salisbury en Warwick, die andere belangen hadden dan hijzelf.

Aan de andere kant is er de koningin die zichzelf staande moet zien te houden te midden van vechtende edelen om de troon voor haar echtgenoot en haar zoon veilig te stellen. Zij is ervan overtuigd dat York nooit en te nimmer te vertrouwen zal zijn en neemt elke maatregel die ze kan bedenken om die tak uit te roeien, wat de vijandelijkheden niet bepaald verminderde.

Het drievoudig verbond is het tweede deel van de serie over de Rozenoorlogen van Conn Iggulden. Net zo spannend als  het eerste deel, met oog voor details en historische feiten, personages die tot leven komen, veldslagen waar je middenin zit en dit alles gecombineerd tot een zeer vlot geschreven en prettig te lezen historische roman, door de zeer vaardige pen van Iggulden, want Conn Iggulden kan schrijven.

Ik had alleen een grotere rol voor meesterspion Derry Brewer willen zien, want ik vind hem zo interessant en leuk, maar ik heb goede hoop dat hij in deel drie ook weer op alle strategische punten te vinden zal zijn.
Dat is dan ook meteen het enige nadeel aan dit boek; wachten op deel drie zal me zwaar vallen.

Mijn bespreking van Stormvogel, deel één van de serie HIER

Originele titel: War of the Roses Book two: Trinity
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave 2015 door uitgeverij Luitingh-Sijthoff
Nederlandse vertaling: VOF De taalscholver
Bladzijdes: 442

zondag 8 maart 2015

Citaat Confusius

Wie de hemel beledigt, heeft niemand tot wie hij zijn gebeden kan richten.
Confusius (Chinees filosoof 551-479)

zaterdag 7 maart 2015

Nog meer Fabergé

Woensdag vertelde ik al over mijn bezoek aan de tentoonstelling van Fabergé eieren in het Drents Museum in Assen, maar ik wilde nog een paar foto's met jullie delen.
Fijntjes versierd email.

Een bedelarmband met mini-eitjes.

Kerken, kloosters en stadsgezichten.

De details zijn prachtig. 

Een eitje dat openklapt en een verrassing binnenin heeft

Glazen eieren.

De kleuren zijn schitterend.

Eieren zoals deze, met een monogram van de Tsaar, werden gegeven aan hovelingen en onderdanen met Pasen.

donderdag 5 maart 2015

Hotel Florida, Amanda Vaill

In Nederland is er over het algemeen weinig aandacht voor de Spaanse burgeroorlog. Vreemd eigenlijk, want je kunt deze oorlog beschouwen als de opmaat naar de Tweede Wereldoorlog.

In 1931 werd Spanje een republiek toen koning Alfonso XIII na vele opstanden het land moest verlaten. Er kwam in de nieuwe republiek een coalitieregering aan de macht van verschillende linkse groepen en republikeinen. Nieuwe maatregelen werden genomen waarbij de macht van de kerk, het leger en de grootgrondbezitters aan banden werden gelegd en er verregaande hervormingen werden aangekondigd. 

Ondertussen waren er ook ruzies tussen de verschillende linkse groeperingen en weigerde het leger zich neer te leggen bij de beperkte macht. Om een lang en ingewikkeld verhaal heel kort te maken: in 1936 kwam generaal Franco in opstand tegen de linkse regering en een burgeroorlog was een feit.

De Verenigde Staten en landen in Europa tekenden een non-interventieverdrag, waardoor zij niet zouden ingrijpen in dit conflict. De Sovjet-Unie echter steunde de communisten binnen de Spaanse regering en bepaalde voor een groot deel wat er ging gebeuren, terwijl de opstandelingen in het geheim geld en wapens van Duitsland en Italië ontvingen.

Ondertussen namen uit allerlei landen vrijwilligers deel aan de strijd, zij vormden de Internationale brigades. Hier waren marxisten, trotskisten, anarchisten, republikeinen, communisten en socialisten te vinden. En geen van hen vertrouwde elkaar.

Ook journalisten uit alle delen van de wereld kwamen naar Spanje, omdat het duidelijk was dat hier iets groots gebeurde. De meesten van hen kwamen terecht in Hotel Florida in Madrid, vanuit waar zij verder op pad gingen, op zoek naar een verhaal, om ook weer in Hotel Florida terug te keren.

Onder hen waren oorlogsfotografen Robert Capa en Gerda Taro. Hij kwam uit Hongarije en zij uit Polen en ze kwamen elkaar tegen in Parijs, waar ze hun namen veranderden en besloten samen naar Spanje te gaan om verslag te doen van de strijd. Ze namen grote risico’s om hun foto’s te nemen en het zou Gerda uiteindelijk fataal worden. 
Gerda Taro en Robert Capa
De meest bekende gasten in Hotel Florida waren de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway en Martha Gellhorn. Hij was op zoek naar actie en wilde weer de meest gevierde schrijver worden, zij was op zoek naar roem en faam. Beiden konden dit conflict goed gebruiken.
Ook anderen worden gevolgd, zoals de latere schrijver Arturo Barea die tijdens de oorlog op de afdeling censuur werkte en Ilsa Kulcsar die uiteindelijk zijn vrouw zou worden. Bekende mensen als George Orwell, Willy Brandt en Kim Philby komen ook allemaal nog even langs, (het was druk daar in Madrid).

Door beide kanten in het conflict werden tegenstanders opgepakt en deze verdwenen zomaar. Sommigen in gevangenissen, anderen werden zonder vorm van proces doodgeschoten.
Propaganda was een belangrijk middel aan beide zijden om de publieke opinie aan hun kant te krijgen. De waarheid was daarbij niet belangrijk, het ging om de boodschap die verteld moest worden.

Toen schrijver John Dos Passos hier vragen over stelde, haalde hij zich hiermee de woede van Hemingway op de hals, zulke dingen gebeuren in een oorlog en je stelt daar geen lastige vragen over.
Heminway, Gellhorn en iemand Joris Ivens hadden er geen enkel probleem mee de officiële, communistische partijlijn te volgen die gedicteerd werd door Moskou, en stelden daar geen enkele vraag bij.
 
Hemingway te midden van twee strijders in de burgeroorlog
In dit conflict hadden de meeste journalisten een kant gekozen en waren ze bereid deze kant ten alle tijden te verdedigen, terwijl de ogen werden gesloten voor de minder aangename kant van de zaak.
Bovendien logen de meesten in hun latere verhalen en verslagen over wat ze hadden meegemaakt. Martha Gellhorn beweerde dat ze alleen met een rugzak naar Spanje was getrokken, terwijl ze in werkelijkheid in comfortabele omstandigheden met vele stuks bagage had gereisd. Hemingway zou zich zo identificeren met de oorlog, dat hij deed alsof hij daadwerkelijk had meegevochten en hoogstpersoonlijk verantwoordelijk was voor allerlei gebeurtenissen.
                                                                                 
De film The Spanish earth die Joris Ivens maakte en die Hemingway zou inspreken, bevatte allerlei samengeraapte en soms zelfs nagespeelde scenes om de boodschap over te brengen. Met de werkelijke situatie in Spanje had de film weinig van doen.
De beroemdste foto van Robert Capa van een neergeschoten soldaat is niet bepaald onomstreden. Lang is gedacht dat de foto in scene is gezet, nu blijkt dat de foto wel van een neergeschoten man is, maar is de vraag nog altijd of het werkelijk in een gevecht plaatsvond, of dat dit een ongeluk was.
 
Robert Capa met een filmcamera
Hotel Florida, Idealisme, liefde en oorlogsjournalistiek in de Spaanse Burgeroorlog is daarmee niet alleen een mooi verhaal geworden over de liefde tussen Robert Capa en Gerda Taro, of een interessant verslag over de verrichtingen in de Spaanse burgeroorlog, het gaat ook over de vraag hoe objectief oorlogsjournalistiek eigenlijk is of kan zijn. Gezien de recente onthullingen van een aantal journalisten in de VS die hun reportages behoorlijk hebben aangedikt en de vele oorlogen die er nog altijd aan de gang zijn, is dit nog steeds een actuele vraag. 

Amanda Vaill is er in geslaagd een uiterst leesbaar en interessant verhaal te schrijven, waarbij niet iedereen er trouwens even sympathiek afkomt. Hemingway komt er hier wel heel slecht af, ik weet niet helemaal hoe verdiend dat is. Hij kon moeilijk zijn, maar of hij werkelijk zó onaangenaam was? 

Hotel Florida roept de gebeurtenissen heel levendig op en hoewel de grote hoeveelheid namen, gebeurtenissen en data soms wat overweldigend kan zijn, is er gelukkig achterin dit boek een uitstekend notenapparaat te vinden en ook een chronologische lijst van gebeurtenissen en een lijst met personen.
Kortom, een echte aanwinst.

Originele titel: Hotel Florida
Uitgegeven in 2014
Nederlandse uitgave: 2014 door uitgeverij Meulenhoff Boekerij
Nederlandse vertaling: Richard Kruis
Bladzijdes:439

woensdag 4 maart 2015

Een beetje Rusland in Drenthe

Vrouwenfiguur. Malevich.
Vorige week ben ik naar Assen gegaan om in het Drents Museum twee prachtige tentoonstellingen te bekijken. Ten eerste was daar de tentoonstelling over Malevich, met allerlei werken die ik nog niet eerder had gezien, maar die ik bijzonder mooi vond. Deze tentoonstelling is nog tot 15 maart te zien en is zeker de moeite waard.

De tweede tentoonstelling, waar ik eigenlijk voor heen ging, was Kostbare eieren uit het Tsarenrijk, met de prachtige eieren van Fabergé.
Niet alleen hadden tsaar Alexander III en Nicolaas II de gewoonte om met Pasen een prachtig ei van Fabergé aan hun echtgenote te geven, er werden ook eieren geschonken aan hovelingen en onderdanen en ook anderen dan de Tsaren kochten deze prachtige kunstwerkjes voor hun geliefden.

Er waren prachtige eieren te zien, gemaakt van email, van glas, van hout, van zilver en noem het maar op. Schitterend versierd met filigrain, edelstenen en fijne beschilderingen. Er waren eieren met religieuze voorstellingen of juist met art-nouveau versieringen.
Doordat het de laatste week was (de tentoonstelling duurde tot 1 maart jl), was het er helaas erg druk en dat zorgde ervoor dat ik niet alles zo goed heb kunnen zien als ik graag had gewild. En ook niet al mijn foto's zijn gelukt, jammer genoeg. Maar ik vond het geweldig om de verschillende soorten eieren te kunnen bewonderen, want dat is het enige wat je kunt doen als je deze magnifique kleine kunstwerkjes ziet.

De rest van het museum is trouwens ook aan te raden, ik heb mooie spullen en prachtige schilderijen gezien. Ik houd van musea waar ook meubels, kleding, serviezen en sieraden te zien zijn en die had het Drents Museum in overvloed. Kortom, een heerlijk uitstapje.
Enig servies uit de jaren '20 of '30.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...