maandag 30 november 2015

Illuminations, Mary Sharratt

De jonge Hildegard is nog maar acht jaar oud als ze door haar moeder wordt beloofd aan een klooster. Ze zal de volgelinge worden van de hooggeboren Jutta von Sponheim die in het Benedictijner klooster in zal treden als kluizenares, ingemetseld in een kleine ruimte.

Voor de jonge Hildegard die geen idee had waar ze aan begon, zijn deze jaren verschrikkelijk. Jutta is vooral bezig met bidden en wordt bij leven al als heilige gezien. Haar vasten en haar penitenties worden steeds extremer. 

De enige troost die Hildegard heeft zijn de boeken die de monnik Volmar aan haar geeft en de planten die ze dank zij zijn hulp kan laten groeien op hun kleine binnenplaatsje.

Er komen steeds meer oblaten (kinderen die zijn toevertrouwd aan een klooster) bij en de faam van de heilige vrouwen verspreidt zich. Als Jutta sterft, wordt Hildegard gekozen tot de nieuwe magistra.

Hildegard ziet visioenen, maar het is moeilijk om bij een visioen te zeggen of dit van de duivel of van God komt. Pas als zowel de paus als Bernardus van Clairvaux zeggen dat haar visioenen van God komen, is Hildegard vrij om ze op te schrijven. 

Dit geeft haar ook de steun om te zorgen dat ze weg kunnen uit het klooster om hun eigen klooster op te richten, met Hildegard als hun abdis, hoewel er dan nog vele moeilijkheden zijn die overwonnen moeten worden.

Hildgard von Bingen (1098-1179) was een bijzondere vrouw. Ze heeft boeken geschreven over helende kruiden en edelstenen, ze componeerde muziek, was abdis van een klooster en had haar hele leven visioenen die ook zijn opgeschreven. In 2012 is ze officieel heilig verklaard en tot kerklerares verheven.

Het lastige van zo’n historisch figuur is dat de enige bronnen die we hebben over hun levens hagiografieën zijn, oftwel heiligenlevens. En die zijn interessant en mooi om te lezen, maar niet per se historisch correct. Dat was het doel niet van een hagiografie, die moest alleen overbrengen hoe heilig de heilige was.

Van Hildegard weten we alleen iets door de Vita Sanctae Hildegardis (Het leven van de Heilige Hildegard) en dit is de bron voor Mary Sharratt’s roman Illuminations.
In deze Vita spreekt Hildegard zich sterk uit tegen de praktijk om kinderen als oblaten aan te nemen.

Is dit de waarheid? We weten het niet. In 1991 kwam namelijk de hagiografie van Jutta von Sponheim aan het licht, die doet vermoeden dat de jeugd van Hildegard toch iets anders is verlopen dan ze zelf altijd heeft gezegd.

Dit maakt voor Illuminations echter niets uit. Dit is namelijk een prachtig verhaal waarin de zaken die we niet weten met geloofwaardige aannames worden ingekleurd. Dat Mary Sharratt zich hier soms wat kleine vrijheden in veroorloofd is geen probleem. Dat is het voorrecht van een romanschrijfster, zolang het gebeurt met eerbied voor onderwerp en tijd en dat is hier zeker het geval.

Mary Sharratt weet de tijd uitstekend te treffen, net zoals het leven in het klooster en de psychologie van zowel Jutta als Hildegard en de veranderingen die zij doormaken. Fijn ook dat er een balans zit in bijna alle karakters, zo is Abt Cuno misschien geen sympathieke man, zijn oprechte devotie voor Jutta zorgt ervoor dat hij toch geen karikatuur wordt.

Illuminations is een zeer mooie historische roman die recht doet aan de bijzondere vrouw die Hildegard von Bingen was.

Uitgegeven in 2012
Geen Nederlandse vertaling beschikbaar

zondag 29 november 2015

Citaat: Anton Tjechov

Eigenlijk moest er achter de deur van ieder tevreden en gelukkig mens iemand staan met een hamertje die er door zijn geklop gedurig aan herinnerde dat er ook ongelukkige mensen bestaan.
Anton Tjechov (Russisch schrijver en arts 1860-1904)
Citaat uit: De kruisbessen


vrijdag 27 november 2015

De droom van Constantijn in Amsterdam

Hoofd van Constantijn
In 313 kreeg de Romeinse keizer Constantijn de Grote vlak voor een veldslag een droom. Als hij het Christelijke teken zou voeren, zou hij de veldslag tegen Maxentius winnen. 

Constantijn liet het teken op alle schilden zetten en hij won inderdaad de slag. Dit is een belangrijk omslagpunt in de geschiedenis van het Christendom.

Vanaf het begin was het Christendom een relatief kleine groep binnen het Romeinse rijk en er was geduchte concurrentie van allerlei andere religies, culten en geloofsrichtingen. Bovendien werden de Christenen door verschillende keizers flink vervolgd.
Het zag er die eerste eeuwen dan ook niet naar uit dat het Christendom eens de dominante religie in het rijk zou worden.

Maar na de droom van Constantijn veranderde dit. Constantijn (die zelf trouwens pas op zijn sterfbed gedoopt werd) stopte de vervolgingen en was actief in zijn steun van de Christenen. Nieuwe kerken werden gebouwd en langzamerhand kreeg het Christendom een leidende rol. 

Waar eerst nog elementen van het Christendom gemengd werden met elementen van andere religies, veranderde dit snel en bleef in veel gevallen alleen het Christendom over. Binnen enkele decennia was Rome veranderd in het centrum van de Christelijke wereld en zou het invloed uitoefenen tot in alle eeuwen daarna.

In de Nieuwe Kerk in Amsterdam is tot 7 februari 2016 een tentoonstelling te zien over deze verandering van Rome in de 4e eeuw. De tentoonstelling is mooi opgezet en voert je van een multireligieuze samenleving, via de vervolgingen naar de triomf van het Christendom. Leuk is de gratis audiotour waarbij bijzondere gidsen als Rosita Steenbeek of Antoine Bodar uitleg geven bij verschillende objecten.

De tentoonstelling is indrukwekkend, vooral door de grote hoeveelheid bijzondere stukken die er bijeengebracht zijn, bijvoorbeeld uit het Vaticaan en de Capitolijnse Musea.

Zo is bijvoorbeeld het grote hoofd en de hand te zien van het enorme beeld van Constantijn dat in Rome stond, maar ook een beeld van Mithras, een beeld van de Goede Herder en vroege afbeeldingen van Jezus bijvoorbeeld op de sarcofagen van de begraven Christenen.

Een bijzondere tentoonstelling waar je een beetje stil van wordt. 

woensdag 25 november 2015

Herfst in Parijs

Parijs is in elk jaargetijde mooi, maar zeker ook in de herfst. Ik was zo gelukkig hier eind oktober een paar dagen te zijn en ik mocht echt niet klagen over het weer; het was droog en zacht genoeg om op de vele bankjes te zitten in de mooie parken en plantsoenen die de stad rijk is.
Bovendien kon ik genieten van de prachtige herfstkleuren die al overal goed te zien waren.





maandag 23 november 2015

Zwarte lelies, Michel Bussi

Er woonden eens drie vrouwen in een dorp. De eerste was gemeen, de tweede was een leugenaar, en de derde dacht alleen maar aan zichzelf.

Zo begint de bijzondere literaire thriller Zwarte lelies van de Franse schrijver Michel Bussi

Ik had nog nooit van deze schrijver gehoord, maar de beginzinnen pakten mij zo, dat ik de gok nam en het boek gewoon meenam. Daar heb ik geen spijt van gekregen, ik heb dit boek gisteren (het regende bijna de hele dag) in één middag uitgelezen.

Het speelt zich af in het dorpje Giverny, waar Claude Monet de laatste helft van zijn leven heeft gewoond. Een man wordt vermoord gevonden in de rivier.

De jonge inspecteur Lauranç Sérénac heeft de leiding van het onderzoek en heeft een wat flamboyante manier van doen, die goed aangevuld wordt door de gedegenheid van zijn adjudant. Inspecteur Sérénac wordt verliefd op de onderwijzeres van het dorp, maar dit is niet volgens de regels, omdat zij betrokken is bij het onderzoek.

De vermoorde man in de rivier was een Monetbewonderaar wiens grootste wens het was eens zelf een Monet te bezitten. Bovendien had hij meerdere affaires gehad in de afgelopen jaren. 

Er zijn dus meer dan genoeg richtingen waar het politieonderzoek zich in kan begeven; is het een jaloerse echtgenoot, of is er sprake van kunstdiefstal? 

En dan blijkt dat er vele jaren geleden ook al iemand op dezelfde manier is verdronken, een jongen van elf, en dat oude misdaden lange schaduwen hebben.

Ondertussen is er een oude vrouw die alles aanziet en er het hare van denkt, een jonge vrouw die erbij betrokken raakt en een jong meisje die alleen maar wil schilderen; de waterlelies van Monet, maar dan op haar eigen manier. Elk van de drie weet een deel van de puzzel, maar hoe komen die bij elkaar?

Heel knap worden de verschillende elementen van deze zaak door elkaar gevlochten. De schilderijen van Monet spelen een grote rol en werpen vragen op. Is het mogelijk dat er ergens in één van de huizen in het dorp nog een vergeten Monet aanwezig is? Is het zelfs mogelijk dat ergens een schilderij van zwarte waterlelies is, geschilderd door de man die nooit zwart gebruikte, maar misschien wel in het laatste schilderij voor zijn dood? 

Of moet het onderzoek een heel andere richting op, moet men kijken naar alle kinderen van elf jaar oud en lopen zij gevaar? Wat is dan het motief?

Zwarte lelies is een bijzondere en uitstekend in elkaar zittende thriller. De interacties tussen Sérénac en zijn adjudant zijn vermakelijk en leuk en de opbouw is afwisselend en goed gedaan. De stukken over Monet zijn geen moment belerend en halen nergens de vaart uit het verhaal, het zijn de elementen die de politie tijdens hun onderzoek te weten komt en daarmee wij ook.

Op het einde, als alles in elkaar begint te vallen, zie je hoe het in echt in elkaar zit en dan sla je jezelf voor het hoofd omdat je het niet eerder hebt begrepen, ondanks dat sommige dingen wel wat vreemd leken.

Erg, erg goed.

Originele Franse titel: Nymphéas noirs
Uitgegeven in: 2010
Nederlandse uitgave in 2015 door uitgeverij Signatuur
Nederlandse vertaling: Marga Blankestijn
Bladzijdes: 384

zondag 22 november 2015

Citaat: Anoniem

Het is niet de tijd die de wonden heelt, maar wat je doet in die tijd.

vrijdag 20 november 2015

Schotse jongens in Assen

Het Drents Museum is er opnieuw in geslaagd om een bijzondere en interessante tentoonstelling samen te stellen. 

In het voorjaar was ik hier al voor mij onbekende werken van Kazimir Malevich, nu waren een aantal Schotse schilders aan de beurt. Deze schilders waren goede vrienden van elkaar noemden zichzelf ‘the boys’. Zo refereerden ze ook aan elkaar als ze elkaar schreven. Regelmatig troffen ze elkaar in Glasgow, vandaar de naam The Glasgow boys.

De Glasgow boys haalden hun inspiratie uit de Franse impressionisten en vanuit Nederland, maar ook een schilder als Whistler werd gezien als voorbeeld.

Ze wilden niet de romantische Schotse landschappen schilderen die zo populair waren geweest onder de vorige generatie, maar ze wilden de mensen vastleggen en het landschap zoals het was. 

Ze schilderden in de open lucht (en plein air), net zoals de Franse impressionisten, al was dat natuurlijk in het winderige en natte Schotland niet altijd gemakkelijk of prettig.

Ze wilden het moment, de impressie vastleggen, zoals hun stijl duidelijk maakte en ook hierin volgden ze de Fransen.

Langzaam zie je dat er een verandering komt in de onderwerpen, ook de middenklasse wordt geschilderd en het moderne leven wordt zichtbaarder.

De tentoonstelling in Assen laat heel duidelijk de invloeden en de verbanden zien tussen de Schotse schilders en hun collega’s in andere landen. Ook werken van Jozef Israels en Anton Mauve of de Franse landschapsschilder Jules Bastien-Lepage hangen hier, zodat de Schotten in een groter geheel geplaatst worden en dit werkt heel goed. 

Zo’n tachtig schilderijen en veertig tekeningen geven in Assen een prachtig overzicht van de Glasgow boys.
Ik had nog nooit van deze schilders gehoord en hun werken waren dan ook volkomen onbekend voor me, maar juist daarom wilde ik deze tentoonstelling zo graag zien. Ik houd van de Franse Impressionisten en ik stelde me veel voor van deze tentoonstelling.

Ik ben absoluut niet voor niets naar Assen afgereisd; ik heb genoten van de mooie landschappen, de impressies van de Schotse natuur, de portretten en de vele andere onderwerpen. Aan de ene kant zijn de schilderijen heel herkenbaar door de stijl die ik ken van de Franse Impressionisten, maar toch hebben ze een eigenheid die heel mooi is om te zien. 

Mooi ook om invloeden van anderen te herkennen zoals de Japanse invloeden via Whistler of de Hollandse luchten, maar ook te zien hoe elke schilder het toch weer op zijn eigen manier deed.

Wat is het toch heerlijk dat we goede musea hebben zoals het Drents Museum in Assen die dit soort tentoonstellingen samenstellen en je kennis laten maken met iets nieuws.

Kortom, ga erheen en kijk zelf en vooral: geniet.

En vergeet niet om iets te gebruiken in Grand-café De krul, waar altijd een paar gerechten worden aangepast aan de tentoonstelling die er hangt. Bij Malevich kon je er blini's en bjorst krijgen, nu met de Glasgow Boys zijn het Cock-a- leekie en Schotse pasteitjes. Erg leuk bedacht! (en lekker)

De tentoonstelling is nog tot 7 februari 2016 te zien. Meer informatie HIER

maandag 16 november 2015

The Paris Winter, Imogen Robertson

Het is 1909. Maud Roberts is studente aan een kunstacademie voor jongedames in Parijs en heeft moeite om rond te komen. Dat is niet gemakkelijk, want Parijs is duur en haar familie in Engeland heeft het ook niet heel breed.

Het ziet er eigenlijk naar uit dat Maud niet in staat zal zijn een nieuwe winter in Parijs te overleven, totdat ze de kans krijgt om als gezelschapsdame bij de familie Morel te komen werken. Sylvie Morel is verslaafd aan opium en haar broer Christian wil dat er iemand is die op haar past.

De eerste weken lijkt het geluk van Maud gekeerd te zijn; ze heeft onderdak, goede maaltijden en een prettige werkgever. Maar dan blijkt dat er iets heel anders aan de hand is en dat Maud’s lot nog niet zo zeker is.

Ik vind het altijd leuk om als ik ergens naar toe ga, een boek te lezen dat zich op die plek afspeelt. Toen ik in de herfstvakantie naar Parijs ging, stopte ik dan ook The Paris Winter in mijn tas zodat ik het in de Thalys kon lezen.

Ik hoopte op een paar aangename uurtjes met dit boek, maar ik werd verrast omdat het boek zoveel beter en spannender was dan ik ooit had gedacht.

Ten eerste is de historische achtergrond bijzonder goed gedaan. Zowel in de manier waarop de personages beschreven zijn als in de manier waarop fictie met historische feiten is verweven, laat Imogen Robertson zien dat zij een zeer goede schrijfster is. 

Parijs is altijd interessant, maar de periode 1909-1910 die hier wordt beschreven is extra interessant en de overstroming van januari 1910 geeft het verhaal momentum en een dramatisch hoogtepunt.
In dit boek komt Parijs tot leven en je ziet de verschillende aspecten van de stad voor je; van de huizen van de armen in Montmartre tot de grote boulevards met de winkels voor de rijken.

De achtergrond voor de kunst wordt ook goed beschreven, met kleine technische details die waarheidsgetrouw aandoen en die het bijzonder interessant maken. Ook hier geven historische gebeurtenissen en personen een extra dimensie aan het verhaal.

De twist in het verhaal, het moment dat Maud in de problemen komt, was voor mij  onverwacht. Ik wist natuurlijk dat er iets zou gebeuren, maar het hoe en wat was echt een verrassing en één die bijzonder goed is gedaan. De manier waarop dit verder wordt uitgewerkt is levendig en spannend en maakt dat je het boek niet weg kunt leggen.

Echt leuk en origineel is de opbouw van het verhaal, met de beschrijvingen van schilderijen die extra informatie geven zonder dat je die meteen kunt plaatsen.

The Paris Winter is een uitstekende historische roman, met geloofwaardige personages en die een goed uitgewerkt plot af en toe mengt met elementen van een gotisch horrorverhaal.
Wat kun je nog meer willen van een boek? Absolute aanrader. 

Uitgegeven in 2013
Geen Nederlandse vertaling beschikbaar

zaterdag 14 november 2015

Citaat Goethe

Ieder mens heeft twee vaderlanden. Zijn eigen land en Frankrijk.
Mijn gedachten gaan uit naar Parijs en heel Frankrijk,
na de verschrikkelijke daden van afgelopen nacht.
Goethe (Duits schrijver 1749-1832)

donderdag 12 november 2015

Een paar aanpassingen

Hé, geen boekbespreking?
Nee, vandaag even niet. De vaste lezers weten dat ik elke maandag en donderdag een boek bespreek en dat er al een hele tijd op die manier een vast rooster is. Helaas merk ik de laatste tijd dat dit me een beetje teveel wordt.

Ik lees nog altijd genoeg, maar het maken van besprekingen kost tijd en aandacht en ik merk dat het me niet altijd goed lukt om een bespreking te maken waar ik tevreden over ben. En over sommige boeken die ik op dit moment lees is dat helemaal lastig.

Ik wil boeken bespreken die óf nog weinig anderen besproken hebben, óf waar ik een andere zienswijze aan toe kan voegen óf waarbij ik iets origineels kwijt kan. En als dat me niet lukt, dan wil ik liever geen bespreking plaatsen. Ik wil geen dertien-in-een-dozijn bespreking, maar één die wat toevoegt, al is het maar voor mezelf.

Daarom gaat vanaf nu een nieuw schema draaien (want ik houd zelf altijd wel van een vast schema); op de maandag een boekbespreking, op woensdag een foto en op vrijdag een algemeen artikel zoals een tentoonstelling of iets dergelijks. In het weekend kan er nog een extra postje komen als ik daar behoefte aan heb, maar vaak zal dat niet gebeuren.

De citaten zullen ook grotendeels verdwijnen en in ieder geval na het einde van deze maand niet meer elke zondag te lezen zijn. Ook goede citaten raken een keer op :-)

Op deze manier wil ik zowel de afwisseling als de kwaliteit hier bewaren, maar het ook leuk voor mezelf houden en zonder de druk (die ik toch weer begin te voelen) dat ik elk boek dat ik lees ook moet bespreken. (gek he, dat dat toch elke keer weer de kop op steekt)

woensdag 11 november 2015

Dit en dat, november 2015

Nu de herfst bezig is en regelmatig de regen tegen de ramen slaat terwijl de wind hard waait (dat gaat vast nog komen), moet je het binnen gezellig maken.

Breien
Ik houd ervan om in de herfst en de winter creatief bezig te zijn en vaak zoek ik hiervoor een handwerkproject uit. Borduren, haken of breien, alles is mogelijk. Zo'n project hoeft niet per se af te komen, ik vind het leuk op het moment dat ik ermee bezig ben kan het vervolgens met het grootste gemak twee jaar in de kast laten liggen voor ik er weer aan verder werk.

Deze herfst ben ik bezig met breien. Ik riep altijd dat breien niets voor mij was, maar enige tijd geleden kreeg ik er toch enorme zin in. Mijn oplossing is dan een basisboek te kopen en enige goedkope materialen. Dan kan ik lekker experimenteren en als het mis gaat is er nog niets aan de hand.

Tot nu toe kan ik zeggen dat ik er veel plezier aan beleef. Averecht vind ik wel erg lastig, maar de sjaal die ik aan het maken ben (welk eerste project van een beginnende breister is nu géén sjaal?) begint al aardig te vorderen. Of de sjaal afkomt deze winter? Geen idee, maar ik heb er in ieder geval heel veel lol in.
Gezellig, zo'n handwerkmand.
Het breisel is ondertussen al iets verder gevorderd. 

Falco (2013-) 
Een goede serie op DVD kan ook helpen en de Franse serie Falco is erg goed. Het gaat over de politieinspecteur Alexandre Falco die in 1991 tijdens een arrestatie neergeschoten wordt en in coma raakt. Tweeentwintig jaar later ontwaakt hij.

Hij moet nu in het reine zien te komen met de wereld die veranderd is, maar ook met zijn persoonlijke leven. Zijn vrouw heeft ondertussen al twaalf jaar een relatie met een ander en zijn dochtertje is opeens een volwassen vrouw. Ook in het politiewerk zijn er allerlei nieuwe dingen waar Falco niets van weet. Toch weten hij en zijn nieuwe partner al snel elkaars sterke punten te benutten en lossen ze goed samen zaken op.

De serie heeft humor, de zaken zijn spannend en het dramatische persoonlijke verhaal geeft de serie diepte. Heel fijn is het ook nog dat Falco (gespeeld door Sagamor Stévenin) een heel leuke man is!

Sint Maarten 
Vandaag is het de dag van Sint Martinus, de bisschop van Tours. Hij was een zoon van Romeinse ouders en nam dienst in het Romeinse leger. In Amiens gaf hij de helft van zijn mantel aan een bedelaar die bij de stadspoort stond. Hij kon niet de hele mantel weggeven, want de andere helft was van het leger, Martinus gaf zijn eigen deel weg. Volgens de overlevering was de bedelaar Christus en Martinus bekeerde zich tot het Christendom.

Hij had een kleurrijke carrière, en stichtte onder andere het eerste Franse klooster. In 371 werd hij in Tours tot bisschop gekozen. Hij vond zichzelf echter niet waardig voor dit ambt en verstopte zich in een ganzenhok. De ganzen wilden ook dat Martinus bisschop werd en verraadden zijn schuilplaats aan de mensen die hem zochten door hard te kwaken.

Hij stierf op 11 november in 397 en al snel na zijn dood kwam de verering van de Heilige Martinus op gang.
Tegenwoordig is het in grote delen van Nederland een volksfeest waarbij de kinderen met lampionnen langs de deuren gaan en in ruil voor een liedje snoep krijgen.
Sint Maarten en de bedelaar

maandag 9 november 2015

Rode liefde, Maxim Leo

Hoe was het om op te groeien in een totalitaire staat? Een staat waar voor jou werd bepaald of je mocht studeren of niet en welke richting je op moest gaan. 

Een staat die zijn burgers in de gaten hield en waar elke uitspraak of handeling een reden kon zijn om opgepakt te worden. 

Een staat die zijn burgers gevangen hield en hen vertelde dat dit juist bescherming was. 

Een staat waar de waarheid verdraaid werd en de mensen verteld werd dat dit vrijheid was.

Maxim Leo groeide op in de DDR. Zijn moeder Anne was lid van de partij en geloofde heilig in de idealen van de socialistische staat dankzij haar vader die bij de oprichting van de DDR betrokken was.
Pas nadat ze erachter kwam hoe ze als journalist de waarheid moest verdraaien begon ze te twijfelen, al kon ze de basis van haar bestaan nog altijd niet loslaten.

Maxim’s vader Wolf was een kunstenaar die niet in de DDR geloofde en probeerde om binnen het systeem zijn eigen weg te gaan. Dit leverde vaak ruzies op met zijn schoonvader.

Maxim zelf wilde als kind vooral naar het westen. Een favoriete bezigheid van hem en zijn vrienden was om ‘West Duitser’ te spelen, door in een westerse spijkerbroek en met een kaart van Berlijn rond te lopen en dingen te zeggen als ‘goh, dit ziet er toch heel anders uit dan bij ons’.

Toen de muur viel, kwam voor hem de kans om eindelijk naar het westen te gaan. Een van de eerste dingen die hij regelde was een West-Duits paspoort zodat hij geen probleem zou hebben als de muur plotseling weer dicht zou gaan.

In de jaren erna werd hij journalist, net zoals zijn moeder en grootvader. En langzaam begonnen de vragen te komen. 
Hoe kwam het dat grootvader Gerhard zo heilig geloofde in de DDR? Hoe kwam het dat zijn grootvader van vaderskant van nationaal-socialist communist werd? Hoe verliep het leven van zijn vader en moeder en op welke manier werd dit beïnvloedde door de staat?

Maxim neemt het op zich om met zijn familieleden te spreken en te kijken of hij zijn familiegeschiedenis kan reconstrueren. 
De muur is verdwenen, maar op vele manieren nog altijd zichtbaar in Berlijn
Wat de Nederlandse, maar ook de Engelse uitgevers hebben gedacht toen ze de Duitse titel vertaalden met Rode liefde weet ik niet, want het klinkt als jaren ’70 soft porno. Gelukkig had ik de bespreking bij Erik al gelezen en wist ik waar het boek over ging, anders had ik het boek om de titel laten liggen. Toen ik echter naar Berlijn ging, vond ik het leuk om dit boek te lezen.

Rode liefde is een bijzonder interessant verhaal over een stuk geschiedenis dat nog helemaal niet zo heel ver achter ons ligt, maar ons toch heel vreemd voor komt. Ik weet nog dat ik als 14 jarige voor de televisie zat en de mensen over de muur zag klimmen in 1989. Dat was een historisch moment dat veel indruk maakte. 

In Rode liefde weet Maxim Leo niet alleen de DDR goed weer te geven, maar ook de mensen die erin woonden en leefden. Duidelijk wordt waarom sommigen er zo rotsvast in geloofden en hoe anderen probeerden zo goed mogelijk met het systeem om te gaan.

Extra bijzonder voor mij is het dat ik het boek las terwijl ik in Berlijn was, zodat ik heel veel kon herkennen en het nog meer binnenkwam. 
Eigenlijk een must-read voor iedereen die geïnteresseerd is in Europese geschiedenis.

Lees hier wat Erik en Lalagè over het boek schreven

Oorspronkelijke Duitse titel: Halter euer Herz bereit
Uitgegeven in 2009
Nederlandse uitgave 2014 door uitgeverij Cossee
Nederlandse vertaling: Lilian Caris
Bladzijdes: 269

zondag 8 november 2015

Citaat Harry Mulish

Sommige vragen zijn zo goed, dat het jammer zou zijn ze met een antwoord te verknoeien.
Harry Mulish (Nederlandse schrijver 1927-2010)

vrijdag 6 november 2015

Canal St. Martin

Dit Parijse kanaal is vijf kilometer lang en heeft negen sluizen om 27 meter verschil in waterpeil te overbruggen.


Het Canal St. Martin is een stukje Parijs waarbij je je even in de 19e eeuw kunt wanen. Het is in 1825 geopend en via dit kanaal konden schepen 12 kilometer afsnijden op hun tocht over de Seine. Tegenwoordig wordt het niet meer gebruikt voor de beroepsvaart, maar het karakter van deze buurt is nog wel grotendeels intact. Je ziet veel 19e eeuwse huizen en gebouwen die een duidelijk industrieel karakter hebben.

Langs het kanaal zijn er verschillende bankjes en ook bij de sluizen is het vaak mogelijk om te zitten. Verschillende gietijzeren bruggen vormen de verbinding tussen de ene en de andere oever.
Het is ontzettend leuk om langs beide zijden van het kanaal te lopen of ergens over te steken via een van die karakteristieke bruggen. Het Canal St. Martin is niet heel bekend, vandaar dat het er nog relatief rustig is, hoewel ik denk dat er in de zomer wel meer mensen zullen zijn. 
Niet moeilijk te bereiken, op slechts 10 minuten loopafstand van Gare de l'est, maar een absolute aanrader als je een volgende keer in Parijs komt. 



donderdag 5 november 2015

De hemel boven Parijs, Bregje Hofstede

Hoe sterk is de aantrekkingskracht van het verleden? 

Olivier krijgt hiermee te maken als hij tussen zijn studenten kustgeschiedenis de Nederlandse uitwisselingsstudente Fie ontmoet. Zij lijkt als twee druppels water op de vroegere geliefde van Olivier, Mathilde. Mathilde is de vrouw die hij nooit heeft kunnen vergeten en nu lijkt het erop dat hij een nieuwe kans krijgt. 

Hij raakt meer en meer betrokken bij het leven van Fie. 
Zo helpt hij haar eerst met haar essay en daarna met het vinden van een nieuw huis en tot slot met de rest van haar leven. En hoewel hij eerst doet alsof dit alles met tegenzin is, is het einde bijna onvermijdelijk.

De titel, de plek waar het verhaal zich afspeelt en het verhaal zelf lokten mij allemaal aan. Bovendien had ik alleen nog maar juichende kritieken gelezen en is het boek genomineerd voor verschillende literaire prijzen. De schrijfstijl werd geroemd, het boek werd geprezen als een bijzonder mooi debuut.

Waarom vond ik er dan toch zo weinig aan?

Het gegeven op zich, van iemand die zo sterk lijkt op iemand uit je verleden, was al niet heel geloofwaardig, maar dit hoeft op zich geen bezwaar te zijn als het verhaal dat hierop volgt interessant is en mooi geschreven. Voor mij was dit hier niet het geval.

Ik begreep wel wat de schrijfster bedoelde met de manier waarop Fie voor Olivier fascinerend is, maar het verloop van hun relatie en hoe ze met elkaar eindigen werd geen moment geloofwaardig of interessant.

Eigenlijk kon het met geen biet schelen wat er zou gebeuren, want zo weinig gaf ik om de hoofdpersonen. Ik vond ze namelijk absoluut niet sympathiek en hoewel ook dit niet altijd een voorwaarde is om een verhaal goed te vinden, helpt het wel als de personages op de een of andere manier voor me gaan leven en dat ik een gevoel bij hen krijg. In dit geval was er alleen een gevoel van verveling en lichte irritatie. 

Wat voor mij namelijk vooral bleef hangen was de indruk dat die Fie een gestoord grietje was die dringend therapie nodig had en dat die Olivier een vervelende zeur was die nodig een schop onder zijn kont moest krijgen.

Verder konden de weinig subtiele parallellen met Mathilde mij niet erg bekoren, net zomin als de opgelegde vergelijkingen van kunstenaars die zoeken naar de perfectie. Dit alles lag er te dik op.

De veelgeroemde schrijfstijl sprak mij ook niet aan. Zinnen als ‘Hij zoog zich vast aan haar gezicht en zijn pik stootte als een babyvoetje in haar buik’ doen mij alle lust tot lezen vergaan. Helaas was dit al bijna op het einde, dus ik had al heel wat achter de rug.

Het spijt me, maar uiteindelijk was De hemel boven Parijs voor mij een mager, niet bijster goed geschreven verhaal over twee bijzonder vervelende mensen en maakte het de verwachtingen die ik ervan had in ieder geval niet waar.

Laat dit voor anderen echter geen reden zijn het boek te laten liggen, ik geloof dat ik een minderheidsstandpunt inneem bij dit boek, gezien de recensies van anderen die veelal een stuk lovender zijn dan ik ben. 
Lees en oordeel zelf, zou ik zeggen.

Uitgegeven in 2014 door uitgeverij Cossee
Bladzijdes: 223

woensdag 4 november 2015

Herfst

Het uitzicht uit mijn klaslokaal. 



Paddestoeltjes

Ook deze boom zie ik vanuit mijn klaslokaal

maandag 2 november 2015

Boze geesten van Berlijn, Philippe Remarque

Sinds een paar jaar wordt Berlijn gezien als een hippe en trendy stad, maar dat is niet altijd zo geweest.

Berlijn werd in 1871 de hoofdstad van het nieuwe Duitse keizerrijk en de stad wilde zich meten aan eeuwenoude metropolen als Parijs en Londen. 

Dat is op de een of andere manier nooit helemaal gelukt; ondanks de grote appartementen aan lange, indrukwekkende lanen bleef de sfeer van een kleine provinciestad hangen.

Tegelijkertijd is Berlijn ook een stad die er elke keer weer bovenop krabbelt en een weg weet te vinden naar de toekomst, door het verleden heen.

Want verleden, daar heeft Berlijn genoeg van. Bijna de hele 20e eeuw is in deze stad vereeuwigd en zichtbaar gemaakt.

Dat die geschiedenis nooit ver weg is in Berlijn, kan soms knap lastig zijn. Geen land is zo welbewust democratisch en Europa-gericht als Duitsland, jarenlang hebben ze zich buiten elke NAVO-missie gehouden om elke associatie met ‘Duitse tanks in het buitenland’ te vermijden, maar toch worden de Duitsers nog elke keer met hun neus op het verleden gedrukt.

Geen gebouw voor de overheid kan gebouwd worden zonder dat men zich bewust is van het feit dat bij een te groot gebouw de wereld zal denken dat wereldoverheersing weer op agenda van Duitsland zal komen te staan.

Monumenten voor de slachtoffers van de nazi’s zijn door de hele stad te vinden, maar ook hier is verdeeldheid over. Moest er één groot monument voor alle slachtoffers komen, of juist verschillende kleine monumenten apart voor elke groep? Bij één groot monument gooi je alles op de grote hoop en bij allerlei kleine monumenten breng je een ranking aan van leed en is dat dan de bedoeling?

De verdeeldheid tussen oost en west is, ondanks de val van de muur, nog altijd voelbaar. De muur is bijna volledig weggevaagd, slechts een klein deel kon blijven staan om als monument en herinnering te dienen. Veel oud DDR bewoners voelen dat er weinig waardering is voor de goede dingen die er waren en kijken vol nostalgie terug op de tijd dat de wereld nog duidelijk was en de mensen elkaar nog groetten.

Philippe Remarque is tegenwoordig hoofdredacteur van de Volkskrant, maar was lange tijd correspondent in Berlijn.

Boze geesten van Berlijn is een heerlijk boek, vol anecdotes en beschrijvingen van (de overblijfselen van) de geschiedenis en de eigenaardigheden van Berlijn.
Hakenkruizen in het bos, Oost-Duitse nostalgie, straten die al drie keer van naam veranderd zijn, hippe undergroundparties, linkse activisten en oude nazi’s, bezorgde kanseliers en de gevaren van stadsvernieuwing, alles komt in dit uiterst interessante en erudiete, maar vooral grappige en informatieve boek voorbij.

Voor mij was het in ieder geval een geweldige voorbereiding op de schoolexcursie naar Berlijn en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er van heb genoten. 

Uitgegeven in 2005, in 2014 in Rainbow pocket
Bladzijdes 378

zondag 1 november 2015

Citaat: Augustinus

De dood moet niet als een kwaad worden gezien als het aan het einde komt van een goed leven.
Augustinus (kerkvader en heilige 354-430)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...