vrijdag 20 oktober 2017

Niet gepland

Ik had voor vandaag een heel ander stukje willen schrijven. Ik wilde vandaag een artikeltje inplannen over de mooie serie die ik laatst heb gezien, of over Saint Denis in Parijs (ik was er nog niet helemaal uit).

Maar het liep een beetje anders deze week. Niet alleen kon/mocht ik deze week onverwacht mee met de schoolreis naar Parijs waardoor ik in korte tijd toch weer heel wat moest regelen, afgelopen zondag kwam ik erachter dat we vlooien hadden. Silvia is weliswaar een binnenpoes, maar het schijnt dat ik ook een loslopende vlo mee naar binnen heb kunnen nemen. En één is genoeg.

In plaats van de zondagmiddag te kunnen besteden aan uitrusten, en lekker op mijn gemak de laatste dingen voor Parijs bij elkaar te zoeken, heb ik bijna onafgebroken moeten sprayen, stofzuigen en zo'n beetje alles gewassen wat er in huis maar te vinden was.

Mijn grote angst is dat ik vanmiddag thuis kom in een huis dat is overgenomen door de vlooien omdat ik niet genoeg heb gedaan, maar ik hoop dat mijn inspanningen genoeg zijn geweest en dat ik de vlooien te pakken heb.

Ik heb iig hopelijk wel weer een mooie reis naar Parijs achter de rug, dat is heel erg fijn.
De stukjes over Saint Denis en die geweldige serie krijgen jullie nog van me te goed! Voor vandaag alleen een foto. Niet van een vlo.
Parkje in Parijs (zomer 2017)

woensdag 18 oktober 2017

Stationshal

Stationshal in Porto, met de karakteristieke tegeltjes (maart 2017)

maandag 16 oktober 2017

De acht bergen, Paolo Cognetti

Volgens een Nepalese legende staat er in het middelpunt van de wereld een berg, Sumeru, en daaromheen zijn acht zeeën en acht bergen. Sommige mensen reizen langs alle acht bergen, anderen bereiken de top van de Sumeru. 

De vraag is wie er meer van de wereld heeft gezien of wie een voller leven leidt; degene die alleen de top van één berg ziet die wel het centrum vormt, of degene die alle bergen beklimt?

De ouders van Pietro houden van de bergen en hoewel ze in Milaan wonen, huren ze in de zomer een huisje in een dorp in de Italiaanse alpen. Zijn moeder hoopt hier een mooier en eenvoudiger leven terug te vinden dat ze nooit hebben gehad omdat ze naar de stad zijn verhuisd, en voor zijn vader is het de gelegenheid om eindelijk zijn geliefde bergen in te trekken. Tegelijkertijd wordt ook duidelijk dat het leven in zo’n dorp weinig toekomst kent en hard en gevaarlijk kan zijn.  

Pietro’s vader is geen gemakkelijke man; hij heeft een hekel aan zijn werk en het leven in de stad en is eigenlijk alleen maar echt gelukkig als hij in de bergen is. Hij neemt zijn zoon als die oud genoeg is mee, maar erg gezellig zijn die tochten niet. Voor vader telt alleen het bereiken van de top en klagen over vermoeidheid of een te lang stuk is streng verboden. De strijd om de top te bereiken lijkt wel een beetje op de strijd die vader constant in zijn leven voert.

Pietro sluit in het dorp vriendschap met een jongen van zijn eigen leeftijd, Bruno en deze vriendschap zal de komende jaren blijven bestaan. Voor de vader van Pietro is Bruno eigenlijk de zoon die beter bij hem past, net zo zwijgzaam en gericht op het bergleven.
Als ze ouder worden, komt Pietro niet meer elke zomer naar het dorp en groeien de jongens uit elkaar.

Bovendien zet Pietro zich af tegen zijn vader en als hij zestien is, weigert hij nog langer mee te gaan op diens uitputtende bergtochten. De verwijdering tussen vader en zoon wordt zo groot, dat ze uiteindelijk jarenlang bijna niet meer met elkaar praten.

Pas als vader dood gaat, eenzaam in een auto langs de kant van de weg, wordt niet alleen de vriendschap met Bruno hersteld, maar kan Pietro ook in het reine komen met de herinnering aan zijn vader.

De acht bergen is een bijzonder mooie en fijngevoelige roman over volwassen worden, vriendschap en leren leven met verlies.

Ik vind het altijd fijn als de technische details van iets (in dit geval bergbeklimmen) het verhaal niet in de weg staan. Hier worden net genoeg details gegeven om het realistisch te maken, maar je bent geen handboek aan het lezen. De beschrijvingen van de wilde natuur en de bergwandelingen vormen een integraal onderdeel van het verhaal.

Mooi wordt de relatie tussen Pietro en zijn vader beschreven, moeizaam maar tegelijkertijd weet Pietro als hij zelf volwassen is bepaalde kanten van zijn vader weer te waarderen. De herinneringen die Bruno aan zijn vader heeft, helpen daar zeker bij.

Pietro en Bruno blijven al die jaren vertrouwd met elkaar, al spreken ze elkaar soms jarenlang niet. Hun levens liggen mijlenver uit elkaar. Bruno kent alleen het leven op de alm en wil voelt zich steeds minder thuis in het dal tot hij eigenlijk helemaal niet meer af wil dalen, terwijl Pietro weliswaar van het eenvoudige bergleven houdt, maar na een korte periode weer verder wil en op reis gaat. 

Voor Bruno is het leven in de bergen begin- en eindpunt, voor Pietro is het een rustpunt waar hij af en toe naar terug keert. Toch wordt ook hij natuurlijk gevormd door zijn ervaringen in de bergen en die liefde die zijn ouders hem hebben bijgebracht, als een rode draad blijft dit door zijn leven lopen.

Paolo Cognetti heeft al eerder boeken geschreven en is ook documentaire maker. Dit laatste is wel een beetje te merken in de beeldende manier waarop hij schrijft, de bijna lyrische manier waarop het berglandschap wordt beschreven. Vooral de tegenstelling tussen de eeuwige bergen die er al duizenden jaren zijn en nog duizenden jaren zullen blijven en hoe wij mensen proberen om invloed op ons leven uit te oefenen vormt de subtiele onderlaag van dit verhaal.

Prachtige zinnen en mooie beelden wisselen elkaar af en vormen met elkaar een schitterende roman. Het is naar mijn idee dan ook geen wonder dat De acht bergen de Premio Strega heeft gewonnen. 
Paolo Cognetti is een Italiaanse schrijver om in de gaten te houden.

Originele Italiaanse titel: Le otto montagne (2016)
Nederlandse uitgave 2017 door uitgeverij De bezige bij
Nederlandse vertaling: Yond Boeke en Patty Krone
Bladzijdes: 239

vrijdag 13 oktober 2017

Hollandse meesters, oogappels van de tsaren

Flora, Rembrandt
Sinds 7 oktober is in de Hermitage in Amsterdam een bijzondere tentoonstelling te zien. De tsaren van Rusland waren erg gecharmeerd van de Nederlandse schilderkunst en verzamelden die met veel enthousiasme.

Het begon al met Peter de Grote die een paar Rembrandts meenam naar huis, maar vooral Catharina de Grote was verwoede verzamelaarster die heel wat schilderijen heeft opgekocht. Deze schilderijen vormen een belangrijk deel van de expositie in de Hermitage in Sint Petersburg.

Maar voor de komende acht maanden zijn er meer dan zestig werken van zo'n vijftig Nederlandse schilders uit de 17e eeuw in Amsterdam te zien.

De waarde van deze schilderijen is enorm, en het transport moest dan ook in gedeeltes worden gedaan, om het risico van verlies of vernieling tegen te gaan. Sommige schilderijen zijn via het vliegtuig gekomen, het grootste gedeelte in verschillende vrachtauto's via de weg, mét politie-escorte.

In de tentoonstelling is een belangrijke plek is ingeruimd voor in totaal zeven schilderijen van Rembrandt, waaronder De jonge vrouw met de oorbellen en natuurlijk Flora. Deze werken hebben echt een ereplek gekregen in de grote zaal. Op de tweede verdieping is de verzameling een beetje thematisch gehouden, zoals ook de schilders in de Gouden Eeuw zich specialiseerden in verschillende onderwerpen zoals stillevens, vogelgroepen (heel snoezig) of huiselijke tafereeltjes.

Ik vond de stillevens zoals altijd schitterend en heel fijn was het om een schilderij van Gerrit van Honthorst te zien. Sinds ik hem in Florence bij een tentoonstelling heb ontdekt, vind ik zijn werken steeds mooier worden.

In de vormgeving van de tentoonstelling zie je heel duidelijk dat de inspiratie komt van de schilderijen uit de Gouden Eeuw, zo zie je het mooie leerbehang terug en de geblokte tegelvloeren die je van elk schilderij herkent. Deze vloeren zijn voor de tentoonstelling met de hand gemaakt.

Er zijn niet alleen werken uit de Hermitage uit Sint Petersburg te zien, maar er zijn ook bruiklenen van onder andere het Rijksmuseum en het Mauritshuis. Dit zijn schilderijen die bijvoorbeeld eerst wel in Sint Petersburg waren en in de 20e eeuw door de communisten weer zijn doorverkocht en op die manier terug kwamen in Nederland, of het zijn schilderijen die horen bij één van de werken die uit Rusland zijn gekomen en zo een mooie aanvulling vormen.
Jonge vrouw met de oorbellen, Rembrandt
Het is een bijzondere tentoonstelling en voor mij was het bezoek dit jaar extra bijzonder, want ik ben dit jaar lid geworden van de Vriendenvereniging van de Hermitage. Van de opbrengst van de Vriendenvereniging kan het museum bepaalde zaken betalen, zoals de restauratie van een schilderij of nieuwe lijsten.

En als vriend heb je zelf natuurlijk ook bepaalde voordelen, zoals onbeperkte gratis toegang tot de grote tentoonstelling (en je hoeft niet in een eventuele rij te staan), korting in de winkel en het restaurant én bij een nieuwe tentoonstelling wordt er een zogenaamde 'Vriendendag' gehouden. Hier kun je als een van de eersten de nieuwe tentoonstelling bekijken en bij een korte lezing wat extra informatie horen over de achtergrond van het geheel.

Hier was ik dus afgelopen zaterdag en ik vond het heel mooi om zoveel mensen bij elkaar te zien die dit geweldige museum een warm hart toe dragen. Dat het vervolgens wel een beetje heel erg druk op de tentoonstelling zelf was, was iets minder, maar dat had ik kunnen verwachten.

Er wordt veel drukte verwacht, dus is er iets nieuws geïntroduceerd; het tijdslot. Online kun je kaarten reserveren voor een bepaalde tijd, op die manier wordt de entree een beetje gespreid.
Let wel op, de toegangsprijs is voor deze tentoonstelling ook iets verhoogd.
Maar ja, voor schilderijen die na meer dan 300 jaar weer even thuis zijn, mag je wel iets overhebben!

woensdag 11 oktober 2017

Groninger humor

Ik weet niet of er iemand die niet uit het noorden komt, deze grap begrijpt, maar ik heb er ontzettend hard om gelachen toen ik even doorhad dat het geen Indische naam is oid, maar dat je het hardop uit moet spreken...

maandag 9 oktober 2017

De trein naar Pavlovsk en Oostvoorne, Toon Tellegen

De grootvader van Toon Tellegen van moederskant, kwam uit Rusland. In 1918, na de Russische Revolutie, kwam hij naar Nederland met zijn gezin. 

Toen Toon dertien was overleed zijn opa, maar in de jaren daarvoor had opa hem wel allerlei verhalen verteld. Verhalen over Rusland, over mensen die vreemde dingen meemaakten en andere, vreemde mensen ontmoetten.

Verhalen over de tsaar die een neushoorn cadeau kreeg, een koopman die ervan overtuigd was dat zijn ziel een blauwe vlinder was, een beer die een ontstopbare honger had, de koorddansers van het circus, de Judassen die zich met Pasen ophingen en de sigarenhandelaar die van Christus een opdracht kreeg. 

Er is een verhaal over een dichter, over een neef die gek werd, over een tsaar die de honden van Rusland inzette tegen de Zweden en hoe de sprookjes in Rusland precies anders lopen dan je zou verwachten.

Het zijn verhalen vol herinneringen over Rusland, over de geschiedenis van het land en de familieleden die zijn achtergebleven of zijn overleden. De verhalen lopen niet vaak goed af en soms lopen ze helemaal niet af, dan kan grootvader de woorden niet vinden om het verhaal af te maken. En kleine Toon is nog te jong om door te vragen wat opa nu precies bedoelt met zijn verhaal.

Ondanks de bizarre wendingen komen er in de verhalen mooie levenslessen aan bod en zijn er natuurlijk meerdere lagen te ontdekken.  
‘Als je je middenin het verdriet bevindt,’ zei hij, ‘kun je je je niet voorstellen dat je ooit niet verdrietig zult zijn. Maar als je je middenin het geluk bevindt, besef je altijd dat het zo weer voorbij kan zijn.’

Soms pakt opa de atlas om te vertellen over Rusland en bij elke stadsnaam geeft hij bijzonderheden, waar een veldslag was uitgevochten of waar de beste smeden van Rusland wonen.
‘Daar begint de steppe…’
Als hij het woord steppe zei wist ik dat hij de atlas dicht zou slaan en niet meer over de steden zou spreken.
Ik was toen nog klein en wist niet wat weemoed en verlangen waren. En de enige pijn die ik kende was die van een gat in mijn knie, een oorontsteking en een zwerende vinger.

Het zijn prachtige verhalen, vol verdriet en bitterheid, en inderdaad vol weemoed en verlangen. Het verlangen van iemand die gedwongen is in een ander land te leven dan zijn geliefde geboorteland, al was daar ook veel mis. 

De trein naar Pavlovsk en Oostvoorne is een bijzonder bundeltje met verhalen, dat sterk in de Russische traditie van bijvoorbeeld Tsjechov staat. Ik heb het met heel veel plezier gelezen en ik denk dat iedereen die van Russische verhalen houdt, hier van kan genieten.

Uitgegeven in 2000 door uitgeverij Querido
Bladzijdes: 187

vrijdag 6 oktober 2017

Pepergasthuis

Het Pepergasthuis is één van de oudste hofjes in de stad Groningen. Het werd in 1405 gesticht en was in de eerste instantie bedoeld voor de opvang van pelgrims, die de relikwie van Johannes de Doper in de Martinikerk kwamen bezoeken.

Er werd voor de pelgrims in het gasthuis een eigen kerkje gesticht, genoemd naar de heilige Gertrudis van Nijvel, beschermheilige van reizigers. De officiële naam van het gasthuis was toen ook Geertruidsgasthuis, maar de meeste Groningers kenden het als het Pepergasthuis, gelegen aan de Peperstraat.

Na de reformatie was het niet langer een plek voor pelgrims, maar konden oudere stadbewoners hier een huisje kopen om tot het einde van hun leven verzorgd te worden. Bovendien werd een deel in gebruik genomen als Dolhuis, dit duurde tot 1702 toen er voor hen een nieuw gasthuis kwam.

Tegenwoordig is het hofje nog altijd in gebruik, de huizen zijn gerenoveerd en opgeknapt en het is een heerlijke plek om te wonen. Maar het is ook heel fijn om er als bezoeker even rond te lopen en te genieten van de rust van dit prachtige hofje.





woensdag 4 oktober 2017

maandag 2 oktober 2017

Het verlangen te zijn als alle anderen, Francesco Piccolo

Een mens staat nooit alleen, een mens wordt gedefinieerd in zijn of haar relatie ten opzichte van andere mensen. De gebeurtenissen uit de grote wereld hebben invloed op het leven van zelfs de meest teruggetrokken mensen. 

Een kind heeft hier nog geen weet van, voor een kind begint en eindigt de wereld met zichzelf. Maar er komt een moment dat ook een kind beseft dat het deel uitmaakt van iets groots en dat je nooit alleen staat, nooit alleen leeft.

De hoofdpersoon van dit verhaal beseft zich dit als hij negen is en ’s avonds met zijn vriendjes het park is ingeslopen. Hij was niet de eerste of de enige en zou ook niet de laatste zijn die op dat bankje zat en opeens was hij verbonden met al die andere mensen die in het park kwamen.

Daarna blijkt dat de wereld van invloed is op hemzelf, als door een choleraepidemie de vakantie wordt afgebroken, of als hij communist wordt als hij samen met zijn vader de wedstrijd tussen West- en Oost-Duitsland ziet en medelijden krijgt met de Oost-Duitsers.
En er was nog iets: de trainer en de spelers op de bank van Oost-Duitsland droegen een doodeenvoudig lichtblauw trainingspak, zoals ik ook zou kunnen hebben, met een enorme opdruk DDR, die eruitzag alsof de moeders van de spelers die erop hadden genaaid, precies zoals mijn moeder een rugnummer op mijn shirt naaide.

Het boek is verdeeld in twee gedeeltes, in het eerste deel gaat het over de jeugd van de hoofdpersoon, van wie we de naam trouwens niet te weten komen. De politiek wordt steeds belangrijker voor hem en de gebeurtenissen in Italië vormen zijn geweten en persoon. Zijn communisme verlaat hem niet meer, net zo min als zijn bewondering en genegenheid voor Berlinguer, de leider van de Italiaanse communistische partij. Vooral de oprechtheid van Berlinguer spreekt hem aan.

De communistische partij was sinds de Tweede Wereldoorlog behoorlijk groot in Italie, maar was steeds uitgesloten bij het regeren. In de jaren ’70 is er kans op een compromis, als Aldo Moro van de Christendemocraten onderhandelt met Berlinguer, maar dit eindigt in het niets als de Rode Brigades Aldo Moro ontvoeren en vermoorden, een gebeurtenis waardoor iedereen wel partij moet kiezen.
Die ochtend zou geen enkele Italiaan zijn eigen afzonderlijke bestaan kunnen onttrekken aan zijn deelname aan de gemeenschap. Iedereen, zelfs de meest onbewuste mensen, werd die dag noodgedwongen voor de tweede keer geboren.

In het tweede deel van het boek is de hoofdpersoon volwassen geworden en ziet hij steeds meer de smerigheid van de politiek. Het idealisme van de jeugd is een beetje verdwenen, niet alleen door de opkomst van Berlusconi en het netwerk van corruptie dat werd blootgelegd tijdens de Operatie Schone Handen, maar ook omdat hij volwassen wordt en trouwt. En praktisch wordt.

Wat bijzonder grappige dilemma’s oplevert als je illegaal wat tussenverdiepingen in je huis hebt gebouwd. Stem je links zoals je geweten het zegt, terwijl je dan waarschijnlijk je eigen tussenverdiepingen moet afbreken, of stem je rechts in de hoop dat die tussenverdiepingen met rust gelaten worden? Of stem je links in de hoop dat rechts wint?

Op allerlei momenten komen politiek en persoonlijk leven en de tegenstellingen en de overeenkomsten hiertussen aan bod, en dan ook nog eens heel mooi verwoord. Hoe was de politieke situatie in Italië in de jaren ’70, ’80 en ’90 en hoe kun je je als mens daarin zo goed mogelijk staande houden? En hoe verander je als je ouder wordt, wat voor invloed heeft de wereld dan nog op jou en jij op de wereld om je heen?

Het verlangen te zijn als alle anderen is een prachtige Italiaanse roman vol lagen, waarin het politieke gedeelte geen moment saai wordt, omdat het zo goed verteld wordt en zo goed past binnen het verhaal en zo mooi verweven is met het leven van de hoofdpersoon. Heel bijzonder en het is wat mij betreft dan ook geen wonder dat Francesco Piccolo met die boek in 2013 de Premio Strega won.

Originele titel: Il desiderio di essere come tutti (2013)
Nederlandse uitgave 2017 door uitgeverij Wereldbibliotheek
Nederlandse vertaling: Miriam Bunnik en Mara Schepers
Bladzijdes: 303

zondag 1 oktober 2017

Muziek op zondag (14)

Soms zit ik een beetje rond te neuzen op Youtube en van de week kwam ik deze weer tegen. Een prachtige melodie, een prachtige stem en een prachtige tekst.
Leningrad, van Billy Joel

vrijdag 29 september 2017

Planten-paradijs

In het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen doet iedere medewerker zijn of haar best om alles er zo authentiek en zo verzorgd mogelijk uit te laten zien. Niet alle huisjes in het complex zijn opengesteld, maar ook daar hangen gordijntjes voor de ramen én staan er bloemen en planten in de vensterbank om het geheel een bewoond uiterlijk te geven.

Bij toeval stuitten wij op de plek waar die planten verzorgd worden: Jos' planten paradijs. En een klein paradijsje was het. In deze kas werden ouderwetse planten als graslelies, geraniums, en citroengeraniums gekweekt en verzorgd.

Om de zoveel tijd worden de planten in de museumhuizen gewisseld met die uit de kas, die fris en gezond zijn en kunnen de planten uit het museum weer bijkomen in de kas. Met deze roulatie zijn er altijd mooie, verzorgde planten in de vensterbanken te zien en dit draagt enorm bij aan de mooie indruk die het museum maakt.

Ik had met alle plezier een hele middag in dit kasje doorgebracht met het verpotten en vertroetelen van planten, maar ons korte bezoek was ook al heel fijn.
Dank aan meneer Jos dat we mochten binnenkijken en dat hij ons wilde vertellen waar hij mee bezig was!






maandag 25 september 2017

Kolja, Arthur Japin

In 1893 stierf de grote Russische componist Pjotr Iljitsj Tsjaikovski vrij onverwacht in Sint Petersburg. De officiële lezing was cholera en dat was niet zo vergezocht, aangezien er een epidemie heerste. Maar waarom werden er geen van de wettelijk verplichte voorzorgsmaatregelen genomen na zijn dood en tijdens de begrafenis?

Nicolai (Kolja) Konradi komt in Sint Petersburg aan, net nadat Tsjaikovski is gestorven. Hij had een brief van de dode gekregen, die hem smeekte om de ruzie tussen hen goed te maken. Getroffen door de urgentie in de brief, was Kolja meteen gekomen, maar helaas te laat.

Allerlei vreemde voorvallen beginnen hem echter in zijn verdriet op te vallen. Niet alleen het ontbreken van de voorzorgsmaatregelen tegen de cholera, maar ook de elkaar tegensprekende verklaringen en de vreemde stiltes die er vallen. Wat is er werkelijk gebeurd en waar is de grote componist aan overleden?

Kolja kende de broers Pjotr en Modest Tsjaikovski erg goed, als klein doofstom jongetje van acht jaar oud was hij onder de hoede van Modest gekomen, die de jaren erna zou fungeren als zijn leraar, vriend en voogd. Modest was met hem naar een revolutionair instituut in Lyon gegaan dat dove kinderen met een rigoureuze methode leerde liplezen en zodanig articuleren dat zij goed verstaanbaar konden spreken.

In de jaren die volgden zou Kolja zijn ouders bijna niet meer zien, maar samen met Modest en zijn gouvernante en vaak ook Pjotr erbij door Europa reizen.

Toen de jongen volwassen was geworden en de erfenis van zijn vader kon overnemen, ontstond er echter een breuk tussen hem en de broers. Een breuk die Pjotr met zijn laatste brief hoopte te helen. Nu rest Kolja niets anders dan achter de waarheid aan te gaan, al zal hij dan moeten beslissen of hij zich zal uitspreken of zal mee zwijgen met de anderen.

Een historische roman van Arthur Japin die zich ook nog afspeelt in de 19e eeuw in Rusland? Geen wonder dat ik voor dit boek meteen mijn koopstop onderbrak. (af en toe doe ik voor de vorm dat ik een koopstop heb).
Ik heb er in ieder geval beslist geen spijt van, ik vond het een bijzonder mooi boek.

Nu had ik ook niets anders verwacht; ik houd van Arthur Japin en vind hem op zijn best in zijn historische romans, waar hij zo vaak mensen portretteert die buiten de maatschappij vallen.

In dit verhaal zie je dat op twee manieren terug, de dove Kolja moet zich zien te redden in een maatschappij die op horen is ingesteld en de homoseksuele Tsjakovski’s moesten zich redden in een maatschappij die gericht was op het heteroseksuele huwelijk.

Hoewel homoseksualiteit en homoseksuele praktijken veel voorkwamen, vooral binnen de hogere kringen in Rusland, waren de wetten steeds strenger geworden. Iedereen wist van de badhuizen en de bordelen waar de herenliefde gevonden kon worden, maar een openlijke affaire was een schandaal dat te allen tijde vermeden moest worden, vooral omdat het je een enkele reis werkkamp in Siberië kon opleveren.

Heel lang is niet openbaar geweest dat Pjotr Tsjaikovski homoseksueel was. Zijn broer Modest heeft de biografie die hij over zijn broer schreef en in het museum dat hij voor hem oprichtte zorgvuldig alle verwijzingen in die richting verwijderd. Toch hebben de geruchten over zijn dood vanaf het begin stof gegeven voor verschillende theorieën.

In Kolja weet Arthur Japin deze theorieën te verwerken tot een schitterend geschreven roman die niet alleen heel mooi Rusland aan het einde van de 19e eeuw tot leven weet te wekken, maar ook laat zien hoe mensen om kunnen (leren) gaan met een handicap of iets dat aangeboren is.

Ik vind het knap als een boek je opeens doet beseffen hoe sommige dingen voor sommige mensen helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn als ze misschien voor jou zijn. Horen, praten, je kunnen uiten, relaties aangaan met je medemens en liefhebben; het zijn basale menselijke zaken, maar het gaat niet altijd gemakkelijk of vanzelf en soms loop je er zelfs bij gevaar. En dat weet Arthur Japin mooi te treffen.

Is deze theorie over de dood van Pjotr Tsjaikovski de juiste? Geen idee, maar ik vond Kolja een bijzonder mooi en bij tijd en wijle zelfs spannend boek, dat ik bijna niet neer kon leggen voor ik het uit had. En het kostte me enige moeite om vanuit Sint Petersburg weer terug te keren naar het hier en nu. Dat is wat goede romans kunnen doen.

Uitgegeven in 2017 door uitgeverij Arbeiderspers
Bladzijdes 332

zondag 24 september 2017

Boekentip Op Zondag (13)

Een echtpaar in Parijs met twee kinderen. Zij wil weer gaan werken, maar er moet dan iemand komen om op de kinderen te passen. Ze denken met Louise een lot uit de loterij te hebben getroffen, want niet alleen zorgt ze perfect voor de kinderen, ze maakt ook nog schoon en kookt voor ze.

Myriam en Paul weten de afstand niet zo heel goed te bewaren en dan blijkt Louise meer problemen te hebben dan zij ooit hadden verwacht, problemen die ook weerslag op  hun gezin zullen hebben.

Een zachte hand is een heerlijke thriller van de Frans-Marokkaanse schrijfster Leila Slimani. Het is namelijk een heel herkenbaar probleem, wie haal je in huis en wie kun je vertrouwen? Hoe bewaak je de grens tussen werkgever en vriendin en hoe stap je over je schuldgevoel heen als je een vreemde voor je kinderen laat zorgen?

Vanaf de eerste pagina's weten we dat er iets verschrikkelijks is gebeurd en in de rest van het verhaal lezen we hoe het tot die verschrikking is gekomen. Daardoor ben je gespitst op verschillende aanwijzingen en zie je eerder waar Louise toe in staat is en als lezer kun je niets anders doen dan afwachten tot het drama zich voltrekt.

Originele Franse titel: Chanson douce 2016
Nederlandse uitgave 2017 door uitgeverij Nieuw Amsterdam
Nederlandse vertaling: Gertrud Maes
Bladzijdes: 191

vrijdag 22 september 2017

Vijf op vrijdag: Er gaat niets boven Groningen

In het laatste weekend van de zomervakantie was ik in Groningen, waar Anna en ik een geweldige stadswandeling hebben gemaakt, om de verschillende mooie plekjes van Groningen te ontdekken.

Middeleeuwse hofjes, de Prinsentuin, leuke winkelstraten, oude straatjes en een prachtig park, we hebben ontzettend veel gelopen en daarbij veel bijzonders gezien. Groningen is een stad met veel zichtbare (en soms een beetje verborgen) geschiedenis en dat maakt een bezoek ontzettend leuk.

Hierbij even een paar impressies van Groningen, over een van de hofjes komt binnenkort wat meer!
Martini toren



Prinsentuin

Antonie gasthuis hofje

woensdag 20 september 2017

Droomvanger?

Het duurde even voor ik doorhad dat dit geen droomvanger was,
maar gedroogde vis. (Openluchtmuseum, Enkhuizen)

maandag 18 september 2017

Kijk wat ik gedaan heb, Sarah Schmidt

Lizzie Borden took an axe
And gave her mother forty wax
When she saw what she had done
She gave her father forty-one

Sommige misdaden zijn lang geleden gepleegd, maar spreken nog altijd tot de verbeelding. Vooral Amerikanen houden graag de herinnering aan hun misdadigers levend. Of het nu gaat om Al Capone, Billy the Kid of Lizzie Borden. 

Over deze laatste jongedame zijn meerdere boeken en romans geschreven en ze is het onderwerp van kinderversjes, films en series. Zo heb ik me laatst bijzonder vermaakt met de pulp-serie The Lizzie Borden chronicles, waarin Christina Ricci als Lizzie Borden zonder pardon buren en familieleden om zeep helpt.

Lizzie Borden werd in 1860 geboren in het stadje Fall River, als de derde dochter van Andrew en Sarah Borden. Haar oudere zus Emma was negen jaar ouder dan Lizzie. Er had nog een dochter tussen gezeten, maar dat meisje was al snel overleden. Drie jaar na de geboorte van Lizzie stierf ook Sarah en twee jaar later in 1865 trouwde Andrew met Abby.

Op 4 augustus 1892 worden Andrew en Abby met bijlslagen om het leven gebracht. Lizzie was de enige die thuis was en zij werd enkele dagen later gearresteerd op verdenking van moord.

Het proces begon in 1893 en duurde maar twee weken, waarna Lizzie werd vrijgesproken. De belangrijkste reden was dat de juryleden het zich niet konden voorstellen dat een vrouw dergelijke gruwelijke misdaden kon begaan.

Zoals ik zei, zijn er verschillende boeken over Lizzie Borden geschreven, waarin allerlei theorieën worden geopperd.

Was Lizzie schuldig, of de meid Bridget die ruzie had met mevrouw Borden, was de enge oom John die toevallig de dag ervoor op bezoek was gekomen de schuldige of had Emma er iets mee te maken die weliswaar bij een vriendin logeerde, maar gemakkelijk heen en weer had kunnen wippen?

Of was er al die tijd een vreemde de dader geweest die ongemerkt het huis in en uit was geslopen?

In Kijk wat ik gedaan heb probeert Sarah Schmidt niet met nieuwe theorieën te komen, maar weet ze heel knap de verschillende versies in het verhaal in te brengen, met alle mogelijkheden die erbij horen. Je hebt wel een vermoeden en uiteindelijk wordt dit bevestigd, maar dit is heel knap en subtiel gedaan.

Het verhaal wordt verteld vanuit vier gezichtspunten; Lizzie en Emma komen aan het woord, de meid Bridget en een vreemdeling die door enge oom John was ingehuurd. Deze vier verhalen kronkelen om elkaar heen in het verhalen van de gebeurtenissen van drie en vier augustus, waarbij langzaam de gruwelijke puzzel duidelijk wordt.

Kijk wat ik gedaan heb is een claustrofobisch boek, over een claustrofobisch gezin.

De gezinsverhoudingen bij de Bordens waren niet heel prettig. Andrew Borden was een gierigaard die weigerde naar een beter deel van de stad te verhuizen, hoewel het leven daar wel prettiger was.
Abby was ongelukkig omdat haar huwelijk haar niet had gebracht wat ze had gehoopt, zo weigerden haar stiefdochters haar moeder te noemen, maar spraken ze consequent over haar als ‘mevrouw Borden’.

Emma en Lizzie zaten gevangen in een  enge symbiotische relatie waarbij ze niet met elkaar en niet zonder elkaar konden. Ze vormden samen één front tegen vader en mevrouw Borden, maar tegelijkertijd proberen ze elkaar de loef af te steken. Lizzie is daarbij meesteres van de manipulatie en weet meestal met haar gedram en driftbuien haar zin door te drijven.

Sarah Schmidt weet de lijfelijke nabijheid van deze vier mensen, of vijf als je Bridget meetelt, zo te beschrijven dat je er zelf bijna benauwd van wordt. De luchtjes die je van elkaar ruikt, (zeker in een warme zomermaand en er geen stromend water is), de vieze adem die je van iemand ruikt en de smaak die je niet uit je mond weg krijgt.

Haar taalgebruik is mooi en beeldend, en gebruikt sommige woorden op een andere manier, waarbij het taalgebruik prachtig het verhaal ondersteunt. Je moet hier wel even aan wennen, maar na een paar bladzijden zit je erin en neemt de taal je juist verder mee het verhaal in. (hulde hierbij aan de vertalers!)

Mijn hart klopte nachtmerries, kataklop, kataklop, toen ik weer naar vader keek en het bloed langs zijn nek omlaag zag rivieren en in het stof van zijn pak zag verdwijnen.

Hoewel Lizzie officieel was vrijgesproken, waren er maar al te veel mensen in Fall River die in haar schuld bleven geloven. Emma en Lizzie bleven tot 1905 onafscheidelijk bij elkaar wonen, tot een niet bekende gebeurtenis ervoor zorgde dat Emma het huis verliet en de zussen elkaar nooit meer spraken. Ze overleden beiden in 1927, slechts tien dagen na elkaar.

Kijk wat ik gedaan heb is een originele roman die een bijzonder licht laat schijnen op de bekende moordzaak van Lizzie Borden en dat is een behoorlijke prestatie als je in ogenschouw neemt wat er al allemaal over geschreven is.

Originele titel: See what I have done (2017)
Nederlandse uitgave: Overamstel uitgevers (2017)
Nederlandse vertaling: Lucie Schaap en Maaike Bijnsdorp
Bladzijdes: 324

vrijdag 15 september 2017

Vooruitblik: Tentoonstellingen najaar en winter 2017-2018

Opnieuw een klein overzicht van een aantal mooie of bijzondere tentoonstellingen die in de komende maanden in de Nederlandse musea zijn te vinden. Dit lijstje is natuurlijk verre van volledig, en er zijn ongetwijfeld in vele andere musea in Nederland ook heel mooie tentoonstellingen te zien. 
Want oh, wat worden we weer verwend met prachtige dingen die we mogen bezoeken. Ik kan er nu al van genieten!

Stedelijk museum in Amsterdam: Geboren buitenlanders
Migratie is niets nieuws, maar is vandaag de dag soms een beladen onderwerp. Het Stedelijk Museum heeft de komende tijd een aantal tentoonstellingen die hierop ingaan. In deze tentoonstelling staat de vraag centraal hoe kunst en migratie zich tot elkaar verhouden. Hoe migratie kunstenaars beïnvloed, hoe zij de gevolgen van migratie in beeld brengen, hoe de migratie van nu verschilt van de migratie van vroeger, deze aspecten en nog veel meer komen aan bod in deze veelzijdige tentoonstelling.
Francis Alys
23 september 2017- 3 juni 2018
Meer informatie: HIER

Hermitage in Amsterdam: Hollandse meesters uit de Hermitage
Tsaar Peter de Grote begon al met het verzamelen van schilderijen voor het in de mode was, toen hij 25 was, kocht hij al een eerste schilderij van Rembrandt. De Russische tsaren zijn sinds die tijd dol gebleven op de werken van de Nederlandse meesters uit de 17e eeuw en hebben er vele aangekocht. Op deze manier is de collectie van de Hermitage in Sint Petersburg de grootste verzameling Hollandse schilderkunst buiten Nederland geworden.
Nu komen er meer dan zestig werken even terug in Nederland, sommige voor het eerst in 350 jaar. Denk hierbij aan Flora van Rembrandt, maar ook schilderijen van Frans Hals, Govert Flinck, Jan Steen, Paulus Potter en nog veel meer bekende en minder bekende schilders uit de Gouden Eeuw.
Rembrandt
7 oktober 2017-27 mei 2018
Meer informatie HIER

Singer museum in Laren: Mooiste modernisten
De periode 1870-1930 is voor de Nederlandse kunst een bloeiperiode. Er ontstaan groepen kunstenaars die elk in hun eigen stijl schilderen, zoals de Haagse, Larense en Amsterdamse school en er ontstaan in de nieuwe eeuw nieuwe stijlen die de collega’s in het buitenland inspireren. Het echtpaar Singer heeft veel van deze nieuwe kunstwerken aangekocht en hun collectie is dan ook de basis voor deze tentoonstelling, waarin het mooiste werk van de Nederlandse schilders verzameld is.
Kees van Dongen
10 oktober 2017- 7 januari 2018
Meer informatie HIER

Van Gogh museum in Amsterdam: Nederlanders in Parijs 1789-1914
Veel Nederlandse kunstenaars hebben in Parijs gewoond om hier te schilderen. Parijs was het centrum van de kunst in Europa en hier ontstonden prachtige dingen. De Nederlandse kunstenaars zoals van Gogh, Mondriaan, Breitner en van Dongen lieten zich inspireren, maar op hun beurt brachten zij ook weer nieuwe dingen naar de andere schilders in Parijs. Deze tentoonstelling laat deze bijzondere wisselwerking zien.
Vincent van Gogh
13 oktober 2017- 7 januari 2018
Meer informatie HIER

Gemeentemuseum Den Haag: Art Deco
Voor modeontwerper en couturier Paul Poiret was niet alleen de mode belangrijk, hij vond dat alle kunst met elkaar samenhing. In deze tentoonstelling zijn er schitterende voorwerpen bijeengebracht uit verschillende kunstdisciplines die samen laten zien hoe Art Deco is ontstaan.
14 oktober 2017-4 maart 2018
Meer informatie HIER

Fries Museum in Leeuwarden: Mata Hari
Dit jaar is het honderd jaar geleden dat Margareta Zelle, alias Mata Hari, door de Fransen als spionne werd doodgeschoten. Ze begon als een meisje uit Leeuwarden, maar werd een exotisch danseres in Parijs. Ze was een femme fatale, een mysterieuze vrouw en tot op de dag van vandaag is niet alles over haar bekend, hoewel ze vele boeken en films heeft geïnspireerd.
In Leeuwarden zijn in deze tentoonstelling meer dan 150 persoonlijke voorwerpen van Mata Hari bijeengebracht, waarvan een groot aantal nu voor het eerst te zien is.
Mata Hari
14 oktober 2017- 2 april 2018
Meer informatie HIER

Dordrechts museum: Jongkind en vrienden
Johan Bartold Jongkind was een Nederlandse schilder die in de 19e eeuw lang in Parijs woonde en hier bevriend raakte met de bekende Franse schilders als Monet, Daubigny en Pissaro en heeft met zijn Hollandse realisme het Franse Impressionisme blijvend beïnvloed. In deze prachtige tentoonstelling met werken van zowel Jongkind zelf als van zijn (Franse en Hollandse) vrienden wordt duidelijk van hoeveel belang Jongkind voor Frankrijk was, maar ook dat hij volstrekt uniek was in zijn eigen manier van schilderen.
Jongkind, Canal St, Martin
29 oktober 2017-half mei 2018
Meer informatie HIER

Drents museum in Assen: The American dream
Deze tentoonstelling in Assen is een dubbeltentoonstelling samen met de Kunsthalle in Emden (Duitsland). Beide tentoonstelling geven een overzicht van de realistische schilderkunst uit Amerika uit de periode 1945 tot nu. In Assen zijn de werken uit de periode 1945-1965 te zien, in Emden de werken van 1965 tot nu.
De vele werken die in bruikleen zijn van een groot aantal Amerikaanse musea, geven een prachtig overzicht van de Amerikaanse geschiedenis en de ontwikkeling van de Amerikaanse cultuur vanaf 1945. Er zijn oa schilderijen te zien van bekende Amerikaanse kunstenaars als Edward Hopper, Andy Warhal en Alice Neel, maar ook minder bekende schilders komen aan bod.
Edward Hopper
19 november 2017-27 mei 2018
Meer informatie HIER

Groninger museum: Romantiek in het noorden, van Friedrich tot Turner
In de periode van de Romantiek wilden schilders niet zozeer de werkelijkheid weergeven, als wel hun eigen gemoedstoestand. Grootste en woeste landschappen kwamen in, waar de emoties belangrijker waren dan de rede.
Bijna honderd werken van Nederlandse schilders en romantische landschapsschilders uit het buitenland, laten zien hoezeer de Nederlandse romantici in verhouding stonden met hun collega’s en hoe je de Nederlanders in perspectief moet plaatsen.
Martinus Rorbye
9 december 2017-6 mei 2018
Meer informatie HIER

maandag 11 september 2017

Zulajka opent haar ogen, Guzel Jachina

Nadat Stalin in 1928 in de Sovjet Unie de macht stevig in handen had, wilde hij het land veranderen. Weg met de kleine boerderijen die al eeuwenlang het Russische platteland uitmaakten, er moest geïndustrialiseerd worden en de Sovjet Unie zou het leidende land op het gebied van zware industrie moeten worden.

Op het platteland zelf werden met harde hand hervormingen doorgevoerd, boeren werden gedwongen om samen in een kolchoze te leven en iedereen die weigerde kon rekenen op Siberie of de doodstraf.

Bovendien kwam er een campagne op gang tegen de rijke boeren, de zogenaamde koelakken. Deze rijke boeren (het verschil was soms dat zij een koe hadden en de rest van het dorp niet), werden met grof geweld van hun bezittingen weggevoerd en meegenomen om heropgevoed te worden. 

Het aanwijzen van boeren als koelakken diende als excuus om boerderijen in te nemen en voedsel te confisqueren. Veel mensen op het platteland probeerden zich te verzetten, door vee te doden en oogst te verstoppen, maar dit werd gezien als contrarevolutionaire activiteiten en daarom werden ze meteen gearresteerd.

Tussen 1930 en 1934 werden er in Siberië in totaal zo’n 2000 nederzettingen gesticht, door koelakken die verbannen waren van hun boerderij. Ze moesten hier in de wildernis een nieuw bestaan opbouwen en leren om geen contrarevolutionaire koelak te zijn. Ze stonden in deze nederzettingen onder leiding van een militaire commandant en het was verboden de nederzetting te verlaten.

Zulajka opent haar ogen gaat over deze periode in de Russische geschiedenis.

Zulajka is een Tataarse, die leeft met haar echtgenoot en haar schoonmoeder vlak bij Kazan. Als vrouw en schoondochter heeft ze totaal niets in te brengen in het huis. De Tataren leven nog volgens de eeuwenoude gewoonten en hoewel ze in naam Islamitisch zijn, is het aloude geloof in geesten en demonen aan wie offers gebracht moeten worden, nog altijd springlevend.

Ondanks haar harde bestaan en het verdriet over haar doodgeboren kinderen, prijst Zulajka zich gelukkig met een man die haar niet altijd heel hard slaat en een huis heeft gebouwd met een modern badhuis erbij.

Helaas is de rijkdom van Moertaza ook de Sovjets opgevallen, die langs komen om verhaal te halen. Moertaza overleeft deze confrontatie niet en Zulajka wordt gearresteerd en meegenomen.

Met een trein wordt de grote groep migranten naar Siberië vervoerd. In de trein zitten niet alleen verzamelde koelakken, maar ook mensen uit Leningrad die heropgevoed moeten worden. De commandant van de trein, Ignatov, probeert zijn lading op plaats van bestemming te krijgen, maar dit is nog niet gemakkelijk. Bevelen spreken elkaar tegen en de trein wordt van hot naar her gestuurd. 

Uiteindelijk is de trein een half jaar onderweg. Als ze uiteindelijk in Siberië aankomen, is de winter al bijna aangebroken en de groep migranten moet de barre kou zien te overleven, met de krappe middelen die ze hebben en een inderhaast gebouwd onderkomen.

Guzel Jachina (1977)
Ondanks de verschrikkelijke melodramatische titel is Zulajka opent haar ogen één van de mooiste boeken die ik dit jaar heb gelezen. Guzel Jachina schijnt het verhaal van haar grootmoeder gebruikt te hebben als basis voor deze roman.

En niet alleen is het een ongelofelijk interessant verhaal over een boeiend stuk geschiedenis, het is ook nog een verhaal waarbij je je verwondert over waar mensen toe in staat zijn. Zelfs de meest barre omstandigheden krijgen mensen er niet onder en de veerkracht die mensen hebben, is bewonderenswaardig.

De groep migranten heeft het geluk dat er niet alleen boeren in hun groep zitten die hard kunnen werken en weten hoe ze het land moeten verbouwen, in de groep mensen uit Leningrad zitten ook hoogopgeleide mensen, zoals een arts, een ingenieur en een landbouwdeskundige. Waar de arts weet dat een middel genaamd ‘berkenteer’ tegen de verschrikkelijke muskieten helpt, weten de boeren vervolgens hoe je dat middel moet maken.

Zulajka moet noodgedwongen veranderen. Als jong meisje van vijftien was ze met Moertaza getrouwd en vanuit haar eigen dorp naar zijn dorp gekomen. Ze kende alleen het vrouwenverblijf van het huis en de strenge regels waar ze zich aan moest houden.

Maar nu gelden er andere regels en is er geen tijd om te bedenken hoe zondig het is als een vreemde man met je praat of je ziet zonder dat je hoofd bedenkt is. Zulajka speelt haar rol in het tot stand komen van de nederzetting en op haar bescheiden manier is ze eigenlijk heel belangrijk.

De groei die Zulajka doormaakt, als eenvoudige ongeletterde boerin naar iemand die zichzelf leert kennen en haar eigen beslissingen durft te nemen, is mooi en vooral ook geloofwaardig beschreven.

Prachtig wordt niet alleen het verhaal van Zulajka verteld, maar ook de andere verhalen. Zo leren we dokter Wolf kennen, die ooit een vooraanstaand specialist was, maar toen de Revolutie uitbrak een originele manier had om zich voor de werkelijkheid af te sluiten. 

En de kunstenaar Ikonnikov die ooit bustes van Stalin maakte, maar nu verantwoordelijk is voor de propagandaposters in het dorp. Hij kan zijn liefde voor Parijs niet onderdrukken al moet hij voorzichtig zijn en doen alsof hij Moskou schildert, waarbij de Eiffeltoren voor het ministerie van Zware Industrie doorgaat.

Ik vond vooral de commandant Ignatov een bijzonder mens. Hij ziet zichzelf als een toegewijde Sovjet-man en hij is dan ook beslist niet blij met de opdracht de trein met migranten te begeleiden. 
Hij is een harde militair die actie wil, hij is verdorie geen babysitter. 

Maar in de maanden die volgen, vergroeit Ignatov steeds meer met zijn opdracht, al zal hij altijd ontkennen dat een klein vrouwtje dat amper naar hem durft te kijken daar ook iets mee te maken heeft.

Ignatov is niet bang om keiharde besluiten te nemen, zoals de eerste winter in Siberië laat zien. Maar het is dankzij zijn leiding dat de mensen de winter overleven en de nederzetting tot bloei komt. Ook is hij niet werkelijk zo hard als hij zichzelf graag voorhoudt, hij heeft medelijden met de mensen die het moeilijk hebben, vooral met de kinderen. Bovendien is hij strikt rechtvaardig, al is hij constant bang dat dit hem zwak maakt.

De verschrikkelijke bureaucratie, de totalitaire onderdrukking die iedereen kan vermorzelen, de propaganda waar niet tegen op te praten is, de complete willekeur van de terreur, alles komt in deze magistrale roman aan bod. Voeg daarbij prachtige zinnen met af en toe een vleugje humor en levensechte personages en je hebt een verhaal dat geen moment inzakt, geen moment sentimenteel wordt en van de eerste tot de allerlaatste bladzijde boeit.

Een ontdekking.

Originele Russische titel: Zuleicha otkryvajet glaza (2015)
Nederlandse uitgave: Uitgeverij Querido in 2017
Nederlandse vertaling Arthur Langveld
Bladzijdes: 478

zondag 10 september 2017

vrijdag 8 september 2017

Fietsen in Parijs

Bij welke tour dan ook,
deze kun je bijna niet missen 
Als je in een stad op vakantie bent, loop je waarschijnlijk heel wat af. Zo loop ik gemiddeld 15 kilometer op een dag als ik ergens ben, maar toch zie je in een stad te voet niet zo heel veel. Parijs bijvoorbeeld is een grote stad waar de afstanden langer zijn dan je denkt.

Als je een een langere afstand wilt afleggen, is de metro of de bus handig. Het nadeel hiervan echter is dat je ergens wel snel komt, maar weinig ziet.

Wil je toch een relatief grote afstand afleggen en tegelijkertijd veel zien, dan is een fietstocht een idee. In bijna alle grote steden kun je fietsen huren of fietstochten boeken en zo ook in Parijs.

Er zijn verschillende mogelijkheden; zo zijn er tochten langs de bekende highlights, tochten langs de onbekendere plekjes en ook zijn er mogelijkheden voor gezinnen met kinderen.

Ik heb een keer eerder met een schoolreis door Parijs gefietst en vond dat een geweldige ervaring, maar dan ben je vooral bezig met de vraag of je al je leerlingen nog bij elkaar hebt en zie je eigenlijk niet zo heel veel van de tocht zelf.

Als je echter voor jezelf fietst, dan is een fietstocht de ideale manier om meer van de stad te zien en als je met een gids gaat, weet je zeker dat het verkeer in Parijs geen enkel probleem vormt. Nu is fietsen in Parijs al wel een heel stuk gewoner dan pakweg tien jaar geleden. Er zijn fietspaden en Velibs te huur en je ziet meer mensen fietsen dan ooit tevoren. Maar het kan geen kwaad om te fietsen onder begeleiding.
Beeld van Picasso, voor kerkje van St. Germain
Op de woensdag dat we aankwamen hebben wij een tocht voor de volgende dag geboekt. Omdat we de grote monumenten wel een beetje kennen, gingen we voor de Geheimen van Parijs tocht, met Nederlandse gids.

De tocht begon om 15.00 uur en we waren met acht personen, plus een gids. We hadden stevige fietsen waar we goed op konden rijden. De tocht ging eerst richting de Eiffeltoren en daarna via allerlei weggetjes en straatjes door Saint Germain en het Quartier Latin, via de Notre Dame, langs de Seine weer terug naar de Arc de Triomphe.

Op allerlei bijzondere plekken stonden we even stil en vertelde onze gids allerlei wetenswaardigheden en anekdotes en halverwege was er een pauze waarin we met elkaar even iets hebben gedronken.
In deze universiteitstuin was het nu vrij toegang
en hier zat het even heerlijk om te pauzeren
De fietstocht zou drie uur duren, maar het was uiteindelijk vier en een half uur later dat we onze fietsen weer inleverden.
Leuke, stille pleintjes
Het was een fantastische ervaring, een van de hoogtepunten van onze trip. We hebben zo'n groot deel van de stad gezien en gefietst door prachtige stille stukjes en pittoreske straatjes, maar ook op de Boulevard Saint Germain en zelfs even op de Champs Elysées! (hoe gaaf is dat!)

Wij hebben onze tocht dit keer geboekt bij Baja tours (info hier) en dit beviel erg goed. Met school heb ik gefietst met Paris by Bike (info hier) en ook dit beviel erg goed. Ik kan beide aanraden als je ook een keer zoiets wil proberen.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...